II SA/Op 425/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu Anna Misiak po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. M. reprezentowanego przez kuratora J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 maja 2015 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego i specjalnego zasiłku celowego wniosku pełnomocnika skarżącego ustanowionego z urzędu adwokata M. K. o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej postanawia: przyznać adwokatowi M. K. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu, w kwocie 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) zawierającej podatek od towarów i usług, w kwocie 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych). Postanowieniem z dnia 14 lipca 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, ustanowił M. M. adwokata z urzędu. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w Opolu, na pełnomocnika skarżącego został wyznaczony adwokat M. K., wykonujący zawód w Kancelarii Adwokackiej w [...]. Pełnomocnik M. M. złożył skargę na decyzję SKO w Opolu z dnia 27 maja 2015 r. wraz wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia, w skardze zawarł wniosek o zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego, oświadczając, że nie zostały pokryte w całości ani też w części przez skarżącego. Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę. Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", referendarz sądowy, zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 250 P.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady przyznawania wynagrodzenia, w sprawach wszczętych i niezakończonych przed 1 stycznia 2016 r., do czasu zakończenia postępowania w danej instancji reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 461 z późn. zm.), zwane dalej "rozporządzeniem". Uwzględniono przy tym § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U z 2015 r., poz. 1801). Pełnomocnik strony skarżącej reprezentował ją w postępowaniu I instancyjnym. W związku z tym orzekający przyznał pełnomocnikowi wynagrodzenie za I instancję w kwocie 240 zł na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, podwyższone o stawkę podatku od towarów i usług ustaloną w oparciu o art. 41 ust. 1 i art. 146 a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054, z późn. zm.) w związku z 2 ust. 3 w/w rozporządzenia i wynoszącą w tym wypadku 55,20 zł. Przychodzi w tym miejscu odnotować, iż przyznając adwokatowi wynagrodzenie należy brać pod uwagę, stosownie do § 2 ust. 1 rozporządzenia, niezbędny nakład jego pracy, a także charakter sprawy i wkład jego pracy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Referendarz sądowy przyznając adwokatowi ustanowionemu z urzędu, koszty udzielonej przez niego pomocy prawnej, kierował się wyżej wskazanymi przepisami prawa i uznał, iż za sporządzenie skargi w sprawie M. M., należy mu przyznać, wynagrodzenie w stawce minimalnej, to jest 240 zł. Rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz niezbędny nakład pracy adwokata uzasadniał, w ocenie referendarza sądowego, taką wysokość wynagrodzenia. Referendarz sądowy nie przyznał adwokatowi zwrotu niezbędnych wydatków, ponieważ nie wykazał on ich poniesienia. W związku z powyższym na postawie art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.