II SA/Op 430/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Janowska – spr. po rozpoznaniu w dniu 14 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. T. na Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu w przedmiocie zasiłku okresowego postanawia: odrzucić skargę. A. T., pismem z dnia 1 sierpnia 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, zakwestionował sposób działania organów administracji publicznej, w przedmiocie rozpoznawania jego wniosku o przyznanie zasiłku okresowego, zakończonego rozstrzygnięciem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dnia 20 maja 2016 r. Zarządzeniem z dnia 31 sierpnia 2016 r., Przewodniczący Wydziału II tut. Sądu wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi, przez wskazanie i jednoznaczne oznaczenie zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia lub innego aktu), czynności lub bezczynności oraz oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, w szczególności określenie, czy wnosi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 20 maja 2016 r., nr [...], czy tez na inny akt, inna czynność lub bezczynność organu administracji publicznej. Powyższe wezwanie, zawierające pouczenie o rygorze odrzucenia skargi w przypadku niezastosowania się do wezwania w terminie 7 dni, zostało doręczone skarżącemu osobiście w dniu 6 września 2016 r. (por: k-10 akt sądowych). W odpowiedzi na powyższe, skarżący w piśmie z dnia 7 września 2016 r., nadesłanym za pośrednictwem poczty w dniu 8 września 2016 r. (data stempla), ponownie szczegółowo przytoczył podjęte przez organy administracji publicznej czynności w zakresie zasiłku z pomocy społecznej i stwierdził, że skarga dotyczy uchylania się Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] od wypłaty tych zasiłków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z przepisami ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.) – zwanej dalej: "P.p.s.a.", merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia. Zgodnie bowiem z art. 57 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; a także oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy. W myśl art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W niniejszej sprawie, wobec wielowątkowości wniesionej skargi, w której kwestionowano szereg czynności organów I i II instancji, orzekających w sprawie dotyczącej przyznania skarżącemu zasiłku okresowego z pomocy społecznej, przez co trudno było określić przedmiot tej skargi, wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi. W odpowiedzi na wezwanie, skarżący w piśmie z dnia 7 września 2016 r. podtrzymał zarzuty skierowane pod adresem organów orzekających w sprawie świadczeń z pomocy społecznej, nie określił wskazał jednakże konkretnego aktu lub czynności, stanowiącego przedmiot skargi, nie wskazał także zaskarżonego organu. Z treści opisanego pisma wywnioskować można, że skarżący niezadowolony jest z przebiegu czynności podejmowanych przez organy pomocowe, dlatego Sąd uznał, że skarga A. T. została złożona istocie w trybie tzw. postępowania skargowego, regulowanego przepisami działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23, ze zm.). i jest tzw. skargą powszechną, przez co nie może stanowić przedmiotu skargi do sadu administracyjnego. Zgodnie bowiem z treścią art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Jak już wyżej podniesiono, skarga A. T. posiada cechy skargi wniesionej w trybie tzw. postępowania skargowego, regulowanego przepisami działu VIII K.p.a. W postępowaniu uregulowanym w tym dziale nie rozstrzyga się bowiem żadnej sprawy administracyjnej, jedynie informuje o sposobie załatwienia tej skargi. Przedmiotem skargi powszechnej przewidzianej art. 227 i nast. K.p.a. mogą być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Postępowanie zaś w sprawie tego typu skarg cechuje się tym, iż nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych, zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze. W konsekwencji, działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, iż nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu, który zawiera art. 3 § 2 P.p.s.a. W związku z tym, w przypadku wniesienia skargi do organu administracji na podstawie art. 227 i nast. K.p.a., stronie nie służy skarga do sądu administracyjnego ani na bezczynność organu jak w niniejszej sprawie, ani na wynik tego postępowania. Ten pogląd Sądu jest zbieżny z aktualnym orzecznictwem, zgodnie z którym, w sprawach dotyczących postępowania skargowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 395/06, dostępne System Informacji Prawnej LEX nr 362475; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 31 grudnia 2007 r., sygn. akt III SA/Lu 586/07, dostępne Wspólnota 2008/3/47; postanowienie WSA w Warszawie z 24 listopada 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 948/06, dostępne System Informacji Prawnej LEX nr 295005). W związku z tym skarga na czynność nie mieszczącą się w zakresie właściwości sądu administracyjnego jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji.