II SA/Op 440/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz – spr. Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Krzywda po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2015 r. na rozprawie sprawy ze skargi Wojewody Opolskiego na uchwałę Rady Miasta Kędzierzyn-Koźle z dnia 30 czerwca 2015 r., Nr XIV/92/15 w przedmiocie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy postanawia 1) umorzyć postępowanie, 2) zasądzić od Gminy Kędzierzyn-Koźle na rzecz Wojewody Opolskiego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda Opolski, działając w trybie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594, z późn. zm.), złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę, w której wniósł o stwierdzenie nieważności zapisów § 1 pkt 2, pkt 6 oraz pkt 11 uchwały Nr XIV/92/15 Rady Miasta Kędzierzyn-Koźle z dnia 30 czerwca 2015 r. zmieniającej uchwałę w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Kędzierzyn-Koźle, z powodu istotnego naruszenia prawa. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że zapisem § 1 pkt 2 dokonano zmiany § 5 uchwały Nr XIII/156/11 Rady Miasta Kędzierzyna-Koźla w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Kędzierzyn-Koźle poprzez dodanie ust. 4, ustalającego, że osoby pochodzące z domu dziecka bądź zawodowej rodziny zastępczej powinny spełniać "kryterium dochodowe, o którym mowa w § 5 ust. 1 lit. a i b". Wojewoda stwierdził, że w § 5 ust. 1 uchwały Nr XIII/156/11 określono dochód nieprzekraczający w przypadku gospodarstwa jednoosobowego - 235% najniższej emerytury (lit. a), zaś w przypadku gospodarstwa wieloosobowego - 185% najniższej emerytury (lit. b). Zdaniem organu, zastosowanie w zakwestionowanym zapisie § 1 pkt 2 spójnika "i" skutkuje tym, że zgodnie z treścią § 5 ust. 4 uchwały Nr XIII/156/11 wnioskodawca musi spełniać jednocześnie oba kryteria dochodowe, podczas gdy oczywistym jest, że nie może on jednocześnie prowadzić gospodarstwa jednoosobowego i wieloosobowego. W związku z tym skarżący zarzucił, że w § 5 ust. 4 w sposób niejednoznaczny wskazano kryterium dochodowe wnioskodawcy, podczas gdy akty prawa miejscowego powinny być jednoznaczne, niepozwalające na luz interpretacyjny i powinny zawierać normy wyczerpujące, jasne oraz zrozumiałe dla ich adresatów. Dalej Wojewoda wskazał, że w związku z wnioskiem o stwierdzenie nieważności § 1 pkt 2 dodającego do § 5 ust. 4, taki sam wniosek konieczny jest w odniesieniu do § 1 pkt 6 zaskarżonej uchwały w zakresie, w jakim ustala on nowe brzmienie § 10 ust. 4 uchwały Nr XIII/156/11, zawierające odwołanie do § 5 ust. 4. Natomiast wniosek o stwierdzenie nieważności § 1 pkt 11 w zakresie, w jakim zmienia "§ 20 ust. 2 lit. b" uchwały Nr XIII/156/11, Wojewoda uzasadnił tym, że w zmienianej uchwale nie ma takiej jednostki redakcyjnej. W odpowiedzi na skargę Gmina Kędzierzyn-Koźle, reprezentowana przez pełnomocnika, wskazała, że uznaje skargę w całości za uzasadnioną i wniosła o stwierdzenie nieważności zapisów zaskarżonej uchwały zakwestionowanych przez organ nadzoru. Na rozprawie pełnomocnik Wojewody Opolskiego podtrzymał skargę i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. Natomiast pełnomocnik Gminy wskazał, że w dniu 1 października 2015 r. Rada Miasta Kędzierzyn-Koźle podjęła uchwałę, którą wyeliminowała zapisy objęte skargą. Przedłożył uchwałę Nr XVIII/136/15 Rady Miasta Kędzierzyn-Koźle z dnia 1 października 2015 r. zmieniającą uchwałę w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Kędzierzyn-Koźle oraz uchwałę zmieniającą tę uchwałę i wyjaśnił, że została ona opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Opolskiego z dnia 15 października 2015 r. i weszła w życie z dniem 30 października 2015 r. Oświadczył także, iż uchwała Nr XIV/92/15 z dnia 30 czerwca 2015 r. w zaskarżonej części nie wywołała skutków prawnych w okresie jej obowiązywania i wniósł o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Postępowanie w sprawie należało umorzyć. W art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., określono sytuacje, w których sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Według tego przepisu, umorzenie postępowania powoduje - przy spełnieniu dodatkowych warunków - skuteczne cofnięcie skargi przez stronę oraz śmierć strony (pkt 1 i 2). Z kolei, według art. 161 § 1 pkt 3, bezprzedmiotowość postępowania sądowego może wynikać również z innych powodów, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć przedmiot postępowania. Istotne jest jedynie, aby przyczyny umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego wystąpiły dopiero w toku rozpoznawania, a nie przed jego wszczęciem. W przeciwnym bowiem razie, czyli wystąpienia powyższych przyczyn przed wniesieniem skargi, należałoby podjąć orzeczenie o odrzuceniu skargi. W przepisie art. 161 § 1 P.p.s.a. chodzi przy tym o przeszkody o charakterze trwałym, powodującym niemożność dalszego toku postępowania (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2012, s. 422). W rozpoznawanej sprawie po wniesieniu skargi doszło do uwzględnienia jej przez Gminę, bowiem Rada Miasta Kędzierzyn-Koźle podjęła w dniu 1 października 2015 r. uchwałę Nr XVIII/136/15, którą uchyliła zakwestionowane przez organ nadzoru przepisy, eliminując je tym samym z porządku prawnego. Jednocześnie objęta skargą uchwała, w zaskarżonej części, nie wywołała skutków prawnych. Konsekwencją powyższego jest bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego. Z kolei stwierdzenie bezprzedmiotowości postępowania skutkuje jego umorzeniem, na podstawie cyt. wyżej art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., ponieważ przed wydaniem wyroku przestał istnieć przedmiot zaskarżenia. Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania, obejmujących koszty zastępstwa procesowego, orzeczono na wniosek skarżącego na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.