II SA/Op 441/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik – spr. Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 24 maja 2011r., sygn. akt II SA/Op 441/10 ze skargi J. K., E. R., J. R. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 25 czerwca 2010r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie pozwolenia na budowę postanawia odmówić wykładni wyroku. 2 Wyrokiem z dnia 24 maja 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, po rozpoznaniu skargi J. K., E. R., J. R. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 25 czerwca 2010r., nr [...], w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, w sprawie pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję Starosty Kluczborskiego z dnia 18 grudnia 2009r., nr [...], w punkcie 2 odrzucił skargę J. K., w punkcie 3 określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, zaś w punkcie 4 orzekł o kosztach postępowania sądowego. Wyrok uprawomocnił się w dniu 13 sierpnia 2011r. W dniu 16 stycznia 2011r. Stowarzyszenie A w [...], wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu pismo, w którym zwróciło się o interpretację wyroku, a w szczególności zapisu uzasadnienia wyroku, w którym Sąd stwierdził, że "ustalenie stron postępowania winno nastąpić na podstawie stanu prawnego z 2000r." Wątpliwości Stowarzyszenia pojawiły się na tle rozumienia sformułowania "bycia stroną postępowania" w przypadku, gdy w okresie od 2000r. nastąpiła zmiana właściciela działki lub mieszkania w bloku wielorodzinnym, tj. "1. na podstawie umowy darowizny rodzice – córka, babcia – wnuczka 2. na podstawie aktu notarialnego kupna mieszkania lub działki z budynkiem 3. właściciele mieszkań w budynku przy ul. [...], nabyli od Gminy działkę wokół swojego bloku o szerokości 11 m, (która oddzielała ich budynek od działki inwestora) i na ten fakt powołuje się Naczelnik Wydziału Budownictwa twierdząc, że te 11 m pozbawia ich prawa strony postępowania." W dalszej części wniosku Stowarzyszenie uzasadniając złożony wniosek podało, że Naczelnik Wydziału Budownictwa w Starostwie Powiatowym w Kluczborku pozbawił prawa bycia stroną postępowania właścicieli, którzy przejęli prawa własności nieruchomości. Do akt sprawy wnioskodawca dołączył także decyzje Starosty Kluczborskiego z dnia 14 listopada 2011r., nr [...] i nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Złożony przez Stowarzyszenie A w [...] wniosek o dokonanie wykładni wyroku podlegał ocenie w ramach art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej: "P.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie wskazuje się na konieczność dokonania wykładni wyroku wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński (w:) Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, s. 581; postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001r., sygn. akt II SAB 57/98, Lex nr 75533). Przy tym wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia (por. postanowienie SN z dnia 10 października 1978 r., sygn. akt IV CR 144/78, Lex nr 8137). Wniosek o wykładnię wyroku nie może zatem zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2003 r., sygn. akt I SA/Łd 1517/02, niepubl.; postanowienie SN z dnia 8 stycznia 1998 r., sygn. akt III AO 25/97, OSNP 1999, nr 4, poz. 151). Wskazać także należy, że sięgnięcie do instytucji wykładni orzeczenia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do jego treści, w szczególności, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia. Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, instytucja ta nie może prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego ani prawnego, ani pozostawać w sprzeczności z treścią wyroku. Nie może również służyć dodatkowemu rozpoznaniu sprawy. Konieczność dokonania wykładni wyroku może być zatem wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. Dodatkowo należy zauważyć, że to strona wnioskująca o wykładnię orzeczenia ma obowiązek wskazać, które konkretne elementy sentencji wyroku lub jego uzasadnienia są dla strony niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2010 r., sygn. akt I OZ 1176/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W niniejszej sprawie sentencja wyroku z dnia 24 maja 2011r. jest jasna i nie budzi wątpliwości. Nie budzą ich także powołane w uzasadnieniu motywy oraz podana podstawa prawna orzeczenia. Nadto wnioskodawca nie zarzuca, iż wyrok WSA jest dla niego niezrozumiały, lecz domaga się zinterpretowania części jego stwierdzenia, zawartego w uzasadnieniu wyroku. Wniosek stanowi w istocie żądanie wykładni przepisów powszechnie obowiązującego prawa oraz wyjaśnienia skutków zmiany własności nieruchomości dla toczącego się postępowania administracyjnego, a w szczególności określenia pojęcia strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Uchylając w wyroku z 24 maja 2011r. zaskarżoną decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny wyeliminował ten akt z obrotu prawnego, z powodów wskazanych w uzasadnieniu wyroku. Nie zachodzą zatem, w rozumieniu art. 153 P.p.s.a. podstawy do wyrażenia oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania. Rozstrzygnięcia w sprawach indywidualnych, wydanych na podstawie kolejnych w sprawie decyzji podlegają natomiast wzruszeniu w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym, czy też sądowoadministracyjnym. Sąd w ramach wykładni wyroku nie jest uprawniony, jak oczekuje tego wnioskodawca, oceniać, czy brak uznania przez organ I instancji w toczącym się ponownie postępowaniu administracyjnym, określonych osób za strony postępowania administracyjnego jest zasadne, czy też nie. Z tego względu należy uznać, że zgłoszony wniosek wykracza poza dyspozycję art. 158 P.p.s.a. Niezależnie od powyższego stwierdzić trzeba, że w przedmiotowej sprawie wnioskodawca nie był stroną toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego i stąd też, stosownie do przepisu art. 158 P.p.s.a., nie miał uprawnienia do wystąpienia z żądaniem dokonania wykładni wyroku. Z tego względu jego wniosek należało rozpoznać odmownie. Sąd może dokonać wykładni wyroku z urzędu lub na wniosek strony (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006 s. 344). Analiza treści wyroku oraz uzasadnienia prowadzi do wniosku, że brak było podstaw do dokonania jego wykładni nie tylko na wniosek, ale także z urzędu z przyczyn podniesionych wyżej. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji. ----------------------- 3