II SA/Op 460/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 30 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 25 kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia odrzucić skargę. D. R. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 25 kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Skarga została wniesiona i podpisana przez adwokata P. K., w skardze wskazano, że skarżący jest reprezentowany przez adwokata P. K., radcę prawnego R. J. i radcę prawnego M. B. z kancelarii A w [...]. Na skutek zarządzenia z dnia 18 września 2017 r., wezwano pełnomocnika skarżącego adwokata P. K. do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł. Wezwano go także do usunięcia braku formalnego skargi, przez złożenie oryginału pełnomocnictwa procesowego lub jego wierzytelnego odpisu obejmującego upoważnienie do działania w imieniu skarżącego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu lub sądami administracyjnymi. Wezwania powyższe zawierały pouczenia, że niezastosowanie się do ich treści w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwań, braków formalnych skargi oraz uiszczenia wpisu od skargi w wyznaczonym terminie, skutkować będzie jej odrzuceniem. Wezwania zostały doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 19 września 2017 r., co potwierdza adnotacja i podpis na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu przesyłki, znajdującym się w aktach sprawy (por.: k-14 akt), do rąk upoważnionego pracownika kancelarii – P. F. Pełnomocnik nie złożył do akt pełnomocnictwa, nie został także uiszczony wpis sądowy od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. W pierwszej kolejności Sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, jakie zostały wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (pkt 5a) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna zawierać elementy wymienione w tym przepisie, tj. wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Powinna także czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, które zostały określone w art. 46 P.p.s.a. Przepis ten przewiduje m.in., że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli wnosi je pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa (art. 46 § 3 P.p.s.a.). Brak któregoś ze wspomnianych elementów stanowi brak formalny skargi. Stosownie do treści art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi nieuzupełnienie w powyższym terminie braków formalnych skutkuje jej odrzuceniem, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Strona powinna stosować się do wezwań sądu, a tym samym przesłać wszystkie żądane od niej dokumenty oraz uzupełnić wszystkie braki, którymi dotknięte jest złożone przez nią pismo procesowe. Nieuzupełnieniem braków skargi jest nie tylko niewykonanie wezwania w ogóle, ale także jego nieprawidłowe, czy niepełne wykonanie. Mając na uwadze dobro prawem chronione jakim jest prawo do sądu, stronie niewątpliwie należy umożliwić uzupełnienie braków skargi. Jeżeli jednak z takiej możliwości nie skorzystała w sposób odpowiedni, wówczas ponosi konsekwencje procesowe swego zaniedbania. Okoliczność, że strona jest reprezentowana przez pełnomocnika w niczym nie zmienia powyższego, co do znaczenia i charakteru prawa do sądu. Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela (pełnomocnika) i w zakresie jego umocowania powoduje bowiem powstanie praw lub obowiązków bezpośrednio po stronie reprezentowanego. Tym samym wszelkie działania i zaniechania pełnomocnika w podejmowaniu określonych czynności procesowych odnoszą skutek prawny wobec mocodawcy (por. postanowienie NSA z 22 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 2179/13, Lex nr 1452753). Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w treści art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 49 § 1 P.p.s.a. Z przepisów tych wynika, że każde nieuzupełnienie właściwie rozpoznanych istotnych braków formalnych skargi, skutkuje jej odrzuceniem. O takim braku formalnym skargi można mówić również wówczas, gdy strona składając skargę nie dołączyła pełnomocnictwa odpowiadającego swoim zakresem przedmiotowi sprawy, która została wszczęta na skutek wniesienia tej skargi. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że niedołączenie do skargi pisemnego pełnomocnictwa jest brakiem formalnym, który podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 23 stycznia 2008 r., sygn. akt II GSK 361/07, Lex nr 471052). Oczywistym jest przy tym, iż chodzi o pełnomocnictwo pozwalające na jednoznaczne i prawidłowe zidentyfikowanie osoby pełnomocnika, oraz określenie zakresu umocowania pełnomocnika oraz że nieuzupełnienie tego braku skutkuje odrzuceniem skargi w myśl powołanych wyżej przepisów. Obok wskazanej przesłanki dopuszczalności skargi, warunkiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego skargi jako pisma procesowego, jest również - stosownie do treści art. 230 P.p.s.a. - uiszczenie od niej wpisu. Zgodnie z tą regulacją, od pism wszczynających postępowanie, do jakich należy skarga, pobiera się wpis stały, który w myśl § 2 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, z późn. zm.), wynosi w niniejszej sprawie 200 zł. Nieuiszczenie wpisu skutkuje wezwaniem przez Sąd do jego dokonania w wyznaczonym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi, na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., w myśl którego sąd odrzuca skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. W niniejszej sprawie, przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi oraz uzupełnienia braków formalnych skargi w postaci przedłożenia pełnomocnictwa, została skutecznie doręczona na adres kancelarii adwokata P. K. w dniu 19 września 2017 r. Siedmiodniowy termin do wykonania wezwania we wskazanym wyżej zakresie rozpoczął, zatem swój bieg w dniu następnym, tj. 20 września 2017 r. i upłynął z dniem 27 września 2017 r. Pomimo upływu terminu w sprawie nie złożono pełnomocnictwa dla adwokata P. K., do działania w imieniu skarżącego przed sądem administracyjnym, ani nie uiszczono wpisu sądowego od skargi. Oznacza to, że brak formalny skargi nie został uzupełniony w sposób umożliwiający nadanie sprawie dalszego biegu, co skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Ponadto skoro skarżący nie uiścił wymaganego wpisu, to także z tej przyczyny ich skargę należało odrzucić, jako nieopłaconą, na podstawie cyt. wyżej art. 220 § 3 P.p.s.a. Wobec powyższych okoliczności, Sąd orzekł jak w sentencji.