II SA/Op 462/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Grażyna Jeżewska (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 18 lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. W dniu 8 kwietnia 2011 r. P. B. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] jako osoba bezrobotna. Prezydent Miasta Opola decyzją z dnia 6 maja 2011 r., nr [...], działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b, art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), odmówił przyznania P. B. prawa do zasiłku od dnia 8 kwietnia 2011 r. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji, przytoczył treść art. 71 ust. 1 i 2, art. 2 ust. 1 pkt 12a oraz art. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W odniesieniu do tego wskazał, że na podstawie przedłożonych dokumentów ustalił, że P. B. w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, tj. od dnia 7 października 2009 r. do dnia 8 kwietnia 2011 r. świadczył usługi na podstawie umowy zlecenie przez okres 424 dni, a podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, ponadto stwierdził, że w tym okresie składki na Fundusz Pracy były odprowadzane przez pracodawcę jedynie przez okres 240 dni. Dlatego uznał, że P. B. nie spełniał warunków określonych w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W odwołaniu od powyższej decyzji P. B. podał, że był zatrudniony na umowę zlecenie w "A." S.A. [...] od 8 grudnia 2009 r. do 31 marca 2011 r. W czasie zatrudnienia w związku z nieszczęśliwym wypadkiem przebywał na zwolnieniu lekarskim z tytułu niezdolności do pracy z powodu choroby od 14 kwietnia 2010 r. - 21 maja 2010 r. oraz od 30 czerwca 2010 r. - 30 września 2010 r. Z tego tytułu otrzymał wynagrodzenie za czas choroby przez 33 dni, a od 34 dnia niezdolności do pracy otrzymał zasiłek chorobowy (łącznie 131 dni). Wymienione świadczenia z tytułu niezdolności do pracy wypłacane były przez pracodawcę. Podstawę wyliczenia wynagrodzenia za ww. okresy zatrudnienia stanowiła kwota 1800 zł wynikająca z umowy. Zdaniem P. B., również ww. okres organ powinien był uwzględnić do 365 dni "odprowadzenia składek na Fundusz Pracy", gdyż podstawą wyliczenia wynagrodzenia była kwota wyższa od minimalnego wynagrodzenia. Ponadto wskazał, że z tytułu niezdolności do pracy po ustaniu zatrudnienia od 1 października 2010 r. do 15 listopada 2010 r. otrzymał zasiłek chorobowy z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w [...] i zgodnie z wystawionymi zaświadczeniami przez firmę "A." S.A. [...] oraz ZUS w [...] wypłacone zostało za czas niezdolności do pracy z powodu choroby. Świadczenia, tj. wynagrodzenie chorobowe i zasiłek chorobowy były ustalone w oparciu o podstawę wymiaru w wysokości wyższej od minimalnego wynagrodzenia za pracę. Dalej odwołujący podał, że wynagrodzenie chorobowe wypłaca pracodawca, czyli płatnik składek, a z obowiązującej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), wynika, że obowiązkowe składki na Fundusz Pracy nalicza się od kwot stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe i opłacają je pracodawcy oraz inne jednostki organizacyjne za osoby wykonujące pracę między innymi na podstawie umowy zlecenia. Odnotował, że od wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy ani od zasiłku chorobowego nie odprowadza się składek na Fundusz Pracy, a składki te są jedynie odprowadzane od wynagrodzenia za czas faktycznie wykonywanej pracy. Wobec tego, według odwołującego się, uwzględniając treść art. 71 ust. 1 i art. 71 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia (...), jeśli do wymaganego okresu 365 dni wlicza się okres otrzymywania zasiłku chorobowego, otrzymywanego już po ustaniu zatrudnienia, to tym bardziej należy wliczać też i okresy pobierania świadczeń z tytułu choroby które wystąpiły w trakcie zatrudnienia. W związku z powyższym odwołujący się P. B. wniósł o ponowne wyliczenie wymaganego okresu 365 dni odprowadzenia składek na Fundusz Pracy uprawniających do przyznania prawa do zasiłku, między innymi poprzez uwzględnienie wypłaconego przez pracodawcę wynagrodzenia chorobowego i zasiłku chorobowego w ilości 131 dni, od którego zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami nie istniał obowiązek opłacenia składek na Fundusz Pracy. Wojewoda Opolski decyzją z dnia 18 lipca 2011 r., nr [...], działając na podstawie art. 10 ust. 7, art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit "c" w związku z art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz.U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm. - zwanej dalej ustawą) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania P. B od powyższej decyzji, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Opola. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, stosuje się przepisy dotyczące zlecenia albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Organ odwoławczy podał, że do 365 dni o których mowa wyżej, zalicza się również inne okresy wymienione w art. 71 ust. 2 ustawy. Poza tym zaakcentował, iż ustawodawca w art. 71 ust 1 pkt 2 lit c ustawy, uzależnił prawo do zasiłku dla bezrobotnych od faktycznego opłacania składki na ubezpieczenie społeczne i na Fundusz Pracy. Następnie stwierdził, na podstawie przedłożonego w dniu 13 maja 2011 r. zaświadczenia, że P. B. w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, tj. od 7 października 2009 r. do 7 kwietnia 2011 r. udowodnił, że wykonywał pracę na podstawie umowy zlecenia w okresach od 8 grudnia 2009 r. do 31 grudnia 2009 r., 4 stycznia 2010 r. do 30 września 2010 r. oraz od 22 listopada 2010 r. do 31 marca 2011 r. Wskazał, iż w okresie od 14 kwietnia 2010 r. do 21 maja 2010 r. oraz od 30 czerwca 2010 r. do 30 września 2010 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim i podstawa do wyliczenia zasiłku chorobowego przyjęta była z okresu styczeń - marzec 2010 r. i wyniosła 1553,22 zł, co wynikało z zaświadczenia z dnia 12 kwietnia 2011 r. Składki zaś na Fundusz Pracy odprowadzone były za okres od 1 grudnia 2009 r. do 30 czerwca 2010 r. oraz od 1 listopada 2010 r. do 31 marca 2011 r. W świetle powyższych ustaleń Wojewoda do okresu 365 dni uprawniających do zasiłku wliczył okresy: od 8 grudnia 2009 r. do 31 grudnia 2009 r.; od 4 stycznia 2010 r. do 30 września 2010 r.; od 22 listopada 2010 r. do 31 grudnia 2010 r.; od 1 lutego 2011 r. do 28 lutego 2011 r., jak też, uwzględniając w tym zakresie odwołanie, na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy, okres od 1 października 2010 r. do 15 listopada 2010 r., tj. okres pobierania zasiłku chorobowego po ustaniu wykonywania innej pracy zarobkowej. Zdaniem organu odwoławczego, okresu od 1 lipca 2010 r. do 30 września 2010 r. nie można było wliczyć do uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych z powodu nieopłacenia składek na Fundusz Pracy, natomiast okresu od 1 stycznia 2011 r. do 31 stycznia 2011 r. i od 1 marca 2011 r. do 31 marca 2011 r. z powodu zbyt niskiego wynagrodzenia, ponieważ od 1 stycznia 2011 r. minimalne wynagrodzenie za pracę wynosiło 1386 zł, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 5 października 2010 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2011 r. (M. P. z 2009 r. Nr 48, poz. 709). Stąd przyjął, że P. B. udowodnił łączny okres uprawniający do zasiłku w ilości 316 dni, zatem zbyt krótki, by stanowił podstawę do jego przyznania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody Opolskiego P. B. wniósł o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych: - przez wliczenie do okresu 365 dni świadczenia za czas niezdolności do pracy z powodu choroby w ilości 92 dni, od 1 lipca 2010 r. do 30 września 2011 r. otrzymanego ze środków Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, a wypłaconego przez pracodawcę, gdyż podstawa do wyliczenia tego świadczenia wynosiła 1553,22 zł, co stanowiło kwotę wyższą od minimalnego wynagrodzenia; - przez doliczenie 10 dni wykonywania pracy w okresie od 1 marca 2011 r. do 10 marca 2011 r., albowiem wynagrodzenie zostało naliczone za dni faktycznie przepracowane w tym miesiącu, obliczone od kwoty wynagrodzenia, które byłoby wypłacone za pełny miesiąc, zgodnie z umową, w kwocie1900 zł. Skarżący ponownie wywiódł, opierając się na treści art. 71 ust. 1 pkt 2 lit a oraz ust. 2 pkt 3 ustawy, że jeśli do wymaganego okresu 365 dni wlicza się okres otrzymywania zasiłku chorobowego, otrzymywanego już po ustaniu zatrudnienia, to tym bardziej należy wliczać też i okresy pobierania świadczeń z tytułu choroby, które wystąpiły w trakcie zatrudnienia. Zdaniem skarżącego, wymienione okresy pobierania wynagrodzenia chorobowego, jak też zasiłku chorobowego powinny być uwzględnione do okresu 365 dni odprowadzania składek na Fundusz Pracy, ponieważ były ustalone w oparciu o podstawę wymiaru w wysokości wyższej od minimalnego wynagrodzenia za pracę. Na koniec podkreślił, że przepisy prawa nie nakładają obowiązku, aby od świadczeń z tytułu niezdolności do pracy z powodu choroby należało odprowadzić składki na Fundusz Pracy, dlatego nie można domagać się tego co jest nienależne. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej P.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W razie niewystąpienia wskazanych uchybień, na mocy art. 151 P.p.s.a skarga podlega oddaleniu. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Legalność decyzji bada się zarówno pod względem formalnym jak też i materialonoprawnym. W świetle żądania skargi trzeba stwierdzić także, iż sąd administracyjny nie jest uprawniony, ani też władny do zastępowania organów administracji państwowej w rozstrzyganiu spraw administracyjnych. Przeprowadzona przez Sąd według wskazanych wyżej kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że w swojej istocie odpowiada ona wymogom prawa. Przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest kwestia legalności decyzji organu odwoławczego, który utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia 6 maja 2011 r., na mocy której odmówiono P. B. przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 8 kwietnia 2011 r. Kwestię uprawnień do zasiłków i innych świadczeń dla bezrobotnych reguluje ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przepisy tego aktu prawnego mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracyjnym ani sądowi administracyjnemu uprawnień do uznaniowego traktowania oraz rozstrzygania materii uregulowanej ustawą. W świetle art. 71 ust.1 pkt 1 i 2 lit. c cyt. ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Z treści tego przepisu wynika wprost, że warunkiem nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych, w tym przypadku, jest ścisłe ustalenie kwoty stanowiącej podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne oraz czy i od jakiej kwoty były opłacane składki na Fundusz Pracy (wyjątek dotyczy osób, które ukończyły 55 lat w przypadku kobiet oraz 60 lat w przypadku mężczyzn - por. art. 104b ust. 2 ustawy). Podstawę wymiaru składek musi stanowić co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca. Trzeba podkreślić, że wymienione w tym przepisie przesłanki przyznania bezrobotnym zasiłku mają charakter kumulatywny. Tylko ich łączne spełnienie powoduje bowiem uzyskanie przez bezrobotnego prawa do zasiłku. Tym samym ustalenie w trakcie postępowania administracyjnego, iż którakolwiek z przesłanek nie została spełniona, skutkuje odmową przyznania bezrobotnemu prawa do tego świadczenia. Przepisy te mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organowi administracji możliwości brania pod uwagę argumentów o charakterze słusznościowym bądź celowościowym, a ich interpretacja powinna być ścisła. Organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest jedynie do ustalenia, czy bezrobotny spełnia określone w przepisach prawa obiektywne przesłanki uzyskania prawa do zasiłku i wydania w tym zakresie stosownego rozstrzygnięcia. Na podstawie ust. 2 pkt 3 art. 71 ustawy, do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również m. in. okresy, przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności, okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Wskazany wyżej wykaz świadczeń ma charakter wyczerpujący. Trzeba podkreślić, iż chodzi tu o faktyczne opłacanie składek w okresie 18 miesięcy przed rejestracją przez okres co najmniej 365 dni, a nie podleganie obowiązkowi ich opłacania. Ustawodawca pozwala także na uwzględnianie także innych okresów, w trakcie których była opłacana składka na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, pod warunkiem, że podstawę wymiaru tych składek stanowiła kwota nie mniejsza niż minimalne wynagrodzenie za pracę (art. 71 ust. 2 pkt 4). Punkt ciężkości kładzie się tu na samym fakcie opłacania składek, nawet jeśli nie mają one charakteru obowiązkowego. Przenosząc powyższe rozważania natury ogólnej na grunt niniejszej sprawy to zauważyć należy, że Wojewoda Opolski prawidłowo uznał, iż skarżący w dniu 8 kwietna 2011 r., rejestrując się jako bezrobotny nie spełniał warunków przewidzianych w art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. c ustawy. W okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem skarżący nie wykazał, aby była płacona składka na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy przez okres co najmniej 365 dni, co skutkuje brakiem wymaganego okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych. Organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że P. B. w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, tj. od 7 października 2009 r. do 7 kwietnia 2011 r. bezspornie udowodnił, że wykonywał pracę na podstawie umowy zlecenia w okresach od 8 grudnia 2009 r. do 31 grudnia 2009 r., od 4 stycznia 2010 r. do 30 września 2010 r. oraz od 22 listopada 2010 r. do 31 marca 2011 r. Zatem zasadnie do okresu 365 dni uprawniających do zasiłku wliczył okresy: od 8 grudnia 2009 r. do 31 grudnia 2009 r.; od 4 stycznia 2010 r. do 30 września 2010 r.; od 22 listopada 2010 r. do 31 grudnia 2010 r.; od 1 lutego 2011 r. do 28 lutego 2011 r., jak też okres od 1 października 2010 r. do 15 listopada 2010 r., tj. pobierania zasiłku chorobowego po ustaniu wykonywania innej pracy zarobkowej, na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, iż okresu od 1 lipca 2010 r. do 30 września 2010 r. nie można było wliczyć skarżącemu do uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych, z powodu nieopłacenia składek na Fundusz Pracy przez firmę "A." S.A., z którą w tym okresie współpracował. Natomiast okresów od 1 stycznia 2011 r. do 31 stycznia 2011 r. i od 1 marca 2011 r. do 31 marca 2011 r. nie można było wliczyć do stażu warunkującego zasiłek z powodu zbyt niskiego wynagrodzenia. Niewątpliwie bowiem od 1 stycznia 2011 r. minimalne wynagrodzenie za pracę wynosiło 1386 zł, na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z 5 października 2010 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2011 r. (Dz. U. z 2010 r. Nr 194, poz. 1288), podczas gdy skarżący za świadczone usługi w styczniu 2011 r. otrzymał wynagrodzenie w kwocie 1330 zł, a w marcu za cały miesiąc w wysokości 619,52 zł Wprawdzie za ww. miesiące Firma odprowadziła składkę na Fundusz Pracy jednak od kwoty niższej niż wymagana, czyli nie od co najmniej określonego minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres jednego miesiąca. Trzeba raz jeszcze podkreślić, że prawo do zasiłku dla bezrobotnych uzależnione jest od faktycznego odprowadzania składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy. Rację więc ma Wojewoda twierdząc, że spełnienie tego obowiązku daje podstawę organom zatrudnienia do przyznania zasiłku, lecz przy jednoczesnym spełnieniu pozostałych warunków koniecznych do jego uzyskania. W ocenie Sądu, wbrew temu co sugeruje skarżący w skardze, organ nie miał możliwości zastosowania art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a ustawy, gdyż nie był on osobą zatrudnioną na podstawie umowy o pracę. Definicja zatrudnienia zawarta została w art. 2 ust. 1 pkt 43 ustawy i oznacza wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą. Tymczasem skarżącego z firmą "A." S.A. łączyła umowa zlecenia, która nie została wymieniona w tym przepisie. Stąd cała argumentacja odnosząca się do uregulowania dotyczącego wykonywania pracy na podstawie stosunku pracy i wskazująca, że okresy pobierania wynagrodzenia chorobowego i zasiłku chorobowego powinny były zostać zaliczone do stażu warunkującego zasiłek dla bezrobotnych, jest chybiona. Nie można również, jak to czyni skarżący, interpretować art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy w ten sposób, że skoro do uprawnień zasiłkowych bezrobotnego można, m. in. zaliczyć okres otrzymywania zasiłku chorobowego, otrzymywanego już po ustaniu zatrudnienia, to tym bardziej należy można wliczać też i inne okresy pobierania świadczeń z tytułu choroby które wystąpiły w trakcie zatrudnienia. Najpierw trzeba odnotować, że Sąd, akceptuje w pełni pogląd orzecznictwa zgodnie z którym przepis art. 71 ustawy ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a ustawa musi być interpretowana i stosowana w sposób ścisły, nie dając administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie przedmiotowego świadczenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 1553/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 24 stycznia 2008 r. II SA/Op 401/07 publ. Lex nr 489517). Powyższa regulacja dotyczy numeracyjnie wymienionych okresów, oznacza to, że nie zalicza się do okresu, od którego zależy prawo do zasiłku dla bezrobotnych, okresów pobierania innych świadczeń. Nadto przepis ten reguluje sytuacje po ustaniu okoliczności w nim wymienionych. Organ odwoławczy właśnie stosownie do tego unormowania zaliczył skarżącemu do stażu zasiłkowego okres pobierania chorobowego z tytułu ustania wykonywania innej pracy zarobkowej, a nie zatrudnienia. Poza tym, jak trafnie dostrzegł skarżący, za czas niezdolności pracownika do pracy wskutek choroby trwającej łącznie do 33 dni w ciągu roku kalendarzowego, a w przypadku pracownika, który ukończył 50 rok życia - trwającej łącznie do 14 dni w ciągu roku kalendarzowego - pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenie w określonej kwocie, po tym czasie pracownikowi przysługuje zasiłek chorobowy na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Zaś osobie która współpracowała przy wykonywaniu umów, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, przysługuje prawo do zasiłku dla bezrobotnych, gdy podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota (podkreślenie Sądu) co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca,(...). Zatem w świetle przepisów cyt. ustawy zróżnicowana jest sytuacja prawna byłego pracownika i ww. osoby współpracującej, co zresztą wynika z odrębnych uregulowań. Fakt, że Zakład za czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień nie odprowadzał składek na Fundusz Pracy od wypłacanych skarżącemu kwot z tytułu współpracy, uprawniał organ administracji do niezaliczenia tych okresów do stażu warunkującego zasiłek dla bezrobotnych. Powyższe konstatacje pozwalają stwierdzić, że Wojewoda Opolski prawidłowo przyjął, iż do wymaganych 365 dni zaliczeniu podlegały tylko 316 dni. Omówione powyżej okresy odpowiadają bowiem przesłankom, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c i art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy. W kontrolowanej sprawie organ nie miał możliwości zastosować także art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy, ponieważ i w tym przypadku ustawodawca pozwala na uwzględnienie innych okresów (niewymienionych w ust. 1 pkt 2 ustawy), jednakże pod warunkiem że podstawę wymiaru tych składek stanowiła kwota nie mniejsza niż minimalne wynagrodzenie za pracę. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja była zgodna z prawem i orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a.