II SA/Op 465/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik - spr. po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Ś. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 13 lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych na skutek wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Działający w imieniu M. Ś. – adwokat A. B., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 13 lipca 2016 r., nr [...]. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji o nakazaniu M. Ś. i J. Ś., jako inwestorom przeprowadzonych robót budowlanych w budynku mieszkalnym jednorodzinnym usytuowanym przy ul. [...] w [...], odłączenia od przewodu kominowego kotła centralnego ogrzewania zlokalizowany na parterze budynku oraz zamurowania otworu wlotowego do przewodu kominowego. Z opisanej decyzji wynika, że M. Ś. jako inwestor, dokonała w ww. budynku roboty budowlane polegające na montażu kotła centralnego ogrzewania na paliwo stałe i zasobnika ciepłej wody użytkowej oraz rozbudowę instalacji elektrycznej. Inwestycja ta została dokonana w korytarzu parteru budynku. W skardze złożono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na zasadzie art. 61 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jako przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji wskazano niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącej oraz jej rodzinie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.) - zwanej dalej: "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd rozpoznając wniosek w oparciu o treść przywołanego wyżej art. 61 § 3 P.p.s.a. jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. O trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Z kolei niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oznacza taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Z powyższych względów, wstrzymanie wykonania decyzji nie może nastąpić automatycznie z uwagi na złożenie wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05, dostępne na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, jak i pozostałe powołane poniżej orzeczenia) stwierdził, że w sprawie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, sąd z urzędu ma obowiązek uwzględnić wszelkie okoliczności. Oznacza to wzięcie pod uwagę nie tylko argumentów natury prawnej, ale też okoliczności faktycznych sprawy. Sąd musi zatem dokonać oceny, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca powinna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. W orzecznictwie zapadłym na tle tego przepisu podkreśla się jednocześnie, że argumentacja przedstawiona na poparcie wniosku powinna być spójna, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie. Wymaga również podkreślenia, że ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2014 r., sygn. akt I FZ 332/14, LEX nr 1503379). W ocenie Sądu, argumentacja zawarta we wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ograniczająca się do ogólnikowego wskazania na istniejące niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody, nie daje postaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w świetle ww. przesłanek. Przede wszystkim sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie stanowi podstawy uzasadniającej wstrzymanie jej wykonania. Niewątpliwie bowiem każda decyzja administracyjna zobowiązująca do wykonania określonych robót budowlanych pociąga za sobą pewne dolegliwości finansowe, co zaś wpływa w określony sposób na funkcjonowanie podmiotu zobowiązanego. Nie można jednak z góry oceniać, że wyrządzona w ten sposób szkoda ma charakter nieodwracalny. Inna jest bowiem sytuacja, gdy nakazowi rozbiórki (demontażu) podlega np. dom mieszkalny, a inna, gdy tak jak w niniejszej sprawie, nakazem objęty jest kocioł centralnego ogrzewania, którego odłączenie generuje niewątpliwie o wiele mniejsze koszty i stanowi proces logistycznie oraz technicznie mniej skomplikowany. Instalacja grzewcza objęta nakazem składa się bowiem z elementów, które w wyniku poprawnie przeprowadzonego demontażu, nie powinny ulec uszkodzeniu, będzie więc możliwe ponowne jej wykorzystanie. Tym samym, skarżąca nie wykazała, że na skutek poniesionych nakładów finansowych grozi jej szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa pokrycia wydatków związanych z wykonaniem określonych decyzją obowiązków. Podniesiony przez stronę skarżącą argument niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, jaka wiąże się z wykonaniem niezbędnych prac nakazanych w decyzji należy zestawić z istnieniem niebezpieczeństwa dla mieszkańców oraz użytkowników budynku przy ul. [...] w [...]. W zaskarżonej decyzji, jak również utrzymującej ją decyzji organu I instancji, organy budowlane stwierdziły, że zachowanie obecnego stanu technicznego może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, z uwagi na zainstalowanie pieca w pomieszczeniu nie będącym samodzielnym pomieszczeniem technicznym, a także wobec braku zapewnienia nawiewu niezbędnego strumienia powietrza. Zdaniem organów, zagrożeniem dla życia i zdrowia ludzi jest także brak wyodrębnionego pomieszczenia kotłowni, bowiem przedmiotowy kocioł został zainstalowany w korytarzu na parterze, a także częściowo w schodach w zejściu do piwnicy, a pomieszczenie w którym zamontowano piec posiada jedynie kubaturę wielkości ok. 20 m3, co stanowi z kolei jedynie 1/5 wymogu w tym zakresie. Nie bez znaczenia dla sprawy ma również okoliczność braku wentylacji nawiewnej i braku składu paliwa znajdującego się w pobliżu kotłowni. W związku z powyższym, Sąd oceniając wniosek kierował się brakiem wskazania okoliczności uzasadniającej wystąpienie przesłanki, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz ochroną dobra o szczególnym znaczeniu, jakim jest zdrowie i życie osób mieszkających w budynku, przyznając im pierwszeństwo przed względami ekonomicznymi podnoszonymi przez stronę skarżącą. Argumentem przemawiającym za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie może być wobec tego także ewentualna konieczność dokonania czynności demontażu pieca i jego ponownego instalowania, czy też poniesienia kosztów tego działania, gdyby okazało się, że decyzja organu nakazująca wykonanie określonych w niej prac została uchylona, na skutek rozpoznania skargi przez Sąd. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu działając na zasadzie art. 61 § 3 P.p.s.a., postanowił o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji, co orzekł jak w sentencji.