II SA/Op 467/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w sprawie ze skargi D. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 21 marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. D. R., reprezentowany przez pełnomocnika - adwokata P. K., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 21 marca 2017 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty Opolskiego z dnia 30 listopada 2016 r., nr [...], orzekającą o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w formie egzaminu państwowego. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie przez organ ewentualnie przez Sąd, wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w zakresie zatrzymania prawa jazdy kategorii B i T, do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że upatruje znacznej szkody w pozbawieniu go możliwości korzystania z uprawnień na skutek błędnego obliczenia zebranych punktów karnych przez Komendanta Wojewódzkiej Policji w [...], który nie zastosował się do przepisów prawa. Skarżący poinformował także, że złożył do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wniosek o sprostowanie błędów w rejestrze i wykreślenie punktów karnych, co również uzasadnia wstrzymanie zaskarżonych decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu w odpowiedzi na skargę nie odniosło się do wniosku skarżącego wstrzymanie wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Na zasadzie § 3 zd. pierwsze art. 61 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (..). Natomiast stosownie do art. 61 § 5 P.p.s.a. postanowienia, o których mowa w § 3, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Z treści art. 61 § 3 P.p.s.a. jednoznacznie wynika, że ustawowymi przesłankami wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest - po pierwsze niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a po drugie - niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśnienia wymaga, że w powołanym przepisie chodzi o taką szkodę - majątkową lub niemajątkową - która nie będzie mogła zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04 oraz z 8 sierpnia 2014 r., II OZ 752/14; dostępne - podobnie jak i pozostałe orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu - na stronie internetowej Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z konstrukcji komentowanego przepisu wynika, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że wniosek powinien być należycie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Możliwość wystąpienia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków przez wydanie danej decyzji musi być natomiast realna i poparta rzeczowymi dowodami źródłowymi. Strona na gruncie art. 61 § 3 P.p.s.a. zobowiązana jest zatem skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania zaskarżonej decyzji. Samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przez znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia lub nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. postanowienie NSA z 20 stycznia 2016 r., I OZ 1866/15 i powołane tam orzecznictwo). Dokonując oceny złożonego wniosku w okolicznościach przedmiotowej sprawy Sąd stwierdził, że skarżący, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, nie uprawdopodobnił, iż zachodzą ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania wydanych w sprawie rozstrzygnięć. We wniosku skarżący nie wskazał ani nie udokumentował konkretnych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności nie skonkretyzował ani rodzaju szkody, ani rodzaju skutków grożących w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji; nie uprawdopodobnił również ich zaistnienia. W związku z tym Sąd nie dysponował informacjami mogącymi świadczyć o spełnieniu się w sprawie którejś z przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Jak wywiedziono wyżej, dla uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., konieczne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, umożliwiających sądowi dokonanie ich oceny, zaś ciężar udowodnienia zaistnienia tych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy. Natomiast gołosłowne twierdzenia nie oznaczają uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Natomiast fakt skierowania przez skarżącego wniosku o sprostowanie błędów w rejestrze i wykreślenie punktów karnych, w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a. nie może być podstawą do wstrzymania wykonania decyzji. Z kolei, podniesione w skardze zarzuty, wskazujące na wady prawne decyzji, na obecnym etapie postępowania nie mogą być rozpatrywane. Sąd nie miał przy tym podstaw do wzywania skarżącego o wykazanie w odpowiedni sposób przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Brak w omawianym zakresie skutkuje stwierdzeniem, że w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jak też poprzedzającej ją decyzji wydanej w pierwszej instancji. Na gruncie rozpoznawanej sprawy podkreślić należy, że charakter zaskarżonych aktów nie wskazuje, aby mogły one wywołać negatywne dla skarżącego skutki, określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Nałożony na skarżącego obowiązek, tj. poddanie się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji do kierowania pojazdami, ma bowiem na celu wyjaśnienie wątpliwości co do rzeczywistej znajomości przepisów ruchu drogowego przez kierowcę, który je wielokrotnie naruszył w obiektywnie krótkim czasie, w związku z czym przekroczył liczbę 24 punktów. Wykonanie tego obowiązku nie skutkuje, jak to wywodzi skarżący, bezpośrednio utratą uprawnień do prowadzenia pojazdów (nie jest to decyzja pozbawiająca tych uprawnień), a jedynie powoduje konieczność poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Dokonanie tej czynności nie jest jednak przymusowe, co oznacza, że skarżący może nie poddać się sprawdzeniu kwalifikacji. Konsekwencją tego zaniechania będzie jedynie czasowe uniemożliwienie skarżącemu uczestnictwa w ruchu drogowym w roli kierującego pojazdem. Ewentualna decyzja w przedmiocie pozbawienia uprawnień do kierowania pojazdami będzie natomiast stanowić odrębny akt administracyjny. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.