II SA/Op 485/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium odwoławczego w O. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie zatrzymania prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu wniosku A. S. o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], nr [...], w sprawie zatrzymania prawa jazdy postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O., skargę na postanowienie tego Kolegium z dnia [...], nr [...], stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia przez niego odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], nr [...], w sprawie zatrzymania prawa jazdy kategorii B, C i E nr [...], wydanego w dniu [...] do czasu ustania przyczyny zatrzymania. W treści skargi zawarty został również wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], dotyczącej zatrzymania mu prawa jazdy. Powyższy wniosek skarżący uzasadnił tym, iż wykonuje zawód kierowcy, stąd zatrzymanie prawa jazdy jest dla niego równoznaczne ze zwolnieniem z pracy i utratą dochodów, a tym samym i możliwości wywiązywania się z płatności rat alimentacyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., zasadą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub części decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 zd. 3 P.p.s.a.). Jak wynika z powyższego uregulowania, wstrzymanie wykonania aktu lub czynności przez sąd jest więc instytucją wyjątkową, stosowaną w szczególnie uzasadnionych wypadkach. Odnośnie okoliczności, jakie powinny być brane pod uwagę przy rozpoznawaniu wniosku u wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony został słuszny pogląd, iż sąd powinien mieć na uwadze interes nie tylko wnioskodawcy, ale i innych uczestników postępowania oraz uwzględniać wszystkie okoliczności, nawet takie, które nie zostały podniesione we wniosku, o ile są możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy. Natomiast trudne do odwrócenia skutki są to takie skutki prawne i faktyczne, które mogą zaistnieć tak po stronie skarżącego, jak i innych uczestników postępowania, jeśli spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2006 r., sygn. akt II OZ 102/06, OSP 2006/10/119 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, System Informacji Prawnej Lex nr 192964). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, należy w pierwszej kolejności stwierdzić, iż wniosek A. S., zawarty w skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. o stwierdzeniu uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], dotyczy tejże decyzji organu pierwszej instancji, a zatem decyzji, o jakiej mowa w art. 61 § 3 zd. 3 P.p.s.a., mieszczącej się w szeroko pojętym materialnoprawnym rozumieniu sprawy administracyjnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przed przekazaniem skargi nie odniosło się do wniosku. Powyższe pozwala na rozpoznanie złożonego wniosku przez Sąd w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a. Przechodząc do oceny zasadności wniosku podkreślić trzeba, iż oceniając podaną przez skarżącego argumentację należało wziąć również pod uwagę okoliczności wynikające z akt sprawy. Skarżący twierdzi, że prawo jazdy jest mu niezbędne do wykonywania zarobkowo zawodu kierowcy, a jego brak spowoduje, iż nie będzie on w stanie płacić rat alimentacyjnych. Argument ten, zdaniem Sądu, mógłby ewentualnie zasługiwać na uwagę, gdyby nie wynikający z akt sprawy fakt, że skarżący miał płacić tytułem alimentów na rzecz swojej małoletniej córki kwotę 400 zł miesięcznie, zasądzoną wyrokiem zaocznym Sądu Rejonowego w P. z dnia [...], sygn. akt [...]. Jak wynika jednak z zaświadczenia o bezskuteczności prowadzonego postępowania egzekucyjnego oraz wysokości wyegzekwowanego świadczenia alimentacyjnego, kwota niewyegzekwowanych świadczeń alimentacyjnych na dzień 17 kwietnia 2007 r. wynosiła 9788,65 zł., a kwota świadczeń wyegzekwowanych za ostatnie trzy miesiące wynosiła 0,00 zł. Porównanie kwoty zaległości z kwotą miesięcznej raty alimentacyjnej prowadzi do wniosku, iż zaległość odpowiada wartości ponad 24 rat miesięcznych. Jednoczenie ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie z dnia 10 marca 2006 r., jak również z treści wniosku skarżącego wynika, iż w okresie poprzedzającym zatrzymanie prawa jazdy skarżący pracował zarobkowo jako kierowca i na takim stanowisku jest zatrudniony nadal, co sugeruje, iż uzyskuje z tego tytułu wynagrodzenie, a pomimo to w tym czasie nie wpłacał żadnych kwot na poczet alimentów zasądzonych na rzecz swojej córki. Przychylenie się zatem do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji o zatrzymaniu mu prawa jazdy nie daje żadnej gwarancji, w świetle dotychczasowych zachowań skarżącego, że będzie on płacił raty alimentacyjne, jak to sugeruje we wniosku. Za takim stanowiskiem Sądu przemawia również fakt, że skarżący, przed zatrzymaniem mu prawa jazdy, nie poczynił najmniejszych nawet starań w celu uregulowania zaległości alimentacyjnych, ani też nie wykazał się takim działaniem już po jego zatrzymaniu. Poza tym zauważyć przyjdzie, iż zgodnie z pouczeniem zawartym w punkcie 2 decyzji z dnia [...] o zatrzymaniu prawa jazdy, zwrot zatrzymanego prawa jazdy nastąpi po ustaniu przyczyn zatrzymania, stosownie do art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. Nr 86, poz. 732 ze zm.). Skarżący może zatem sam spowodować, iż prawo jazdy zostanie mu zwrócone. Mając na względzie z jednej strony przedmiot uregulowany decyzją z dnia [...], z drugiej zaś - argumenty mające uzasadniać wniosek o wstrzymanie jej wykonania, Sąd uznał, że nie są one tymi, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W ocenie Sądu, szkoda skarżącego związana z utratą dochodu miałaby się wyrażać w kwotach pieniężnych, a więc uszczerbku majątkowym, a taka szkoda z natury swej jest odwracalna, natomiast skutki faktyczne i prawne nie są tego rodzaju, że spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości w sytuacji, gdyby okazało się, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy byłaby wydana z naruszeniem prawa. Ponadto podkreślić trzeba, że w incydentalnym postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji Sąd nie zajmuje się badaniem te decyzji pod względem merytorycznym. Z powyższych względów, w ocenie Sądu, nie zachodzą podstawy do uwzględnienia meritum wniosku. W związku z tym, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.