II SA/Op 485/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Jeżewska (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 listopada 2014 r. sprawy ze skargi H. Z. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 11 lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośredniej na 2012 r. oddala skargę. Przedmiotem skargi sądowoadministracyjnej jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu (dalej zwana: ARiMR), Opolski Oddział Regionalny w Opolu, z dnia 11 lipca 2014 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Opolu z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie odmowy przyznania H. Z. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012. Z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych wynika następujący stan faktyczny. Wnioskiem z dnia 16 maja 2012 r. H. Z. zwrócił się do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Opolu o przyznanie płatności bezpośredniej na rok 2012. We wniosku tym wykazał siedemnaście działek ewidencyjnych użytkowanych rolniczo (sekcja VII wniosku), trzydzieści jeden działek rolnych o łącznej powierzchni 59,33 ha do jednolitej płatności obszarowej - dalej zwaną JPO oraz czternaście działek rolnych o łącznej powierzchni 40,57 ha do uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grup upraw podstawowych - dalej zwaną UPO (sekcja VIII wniosku), w tym m.in. działkę ewidencyjną nr A, o powierzchni użytkowanej rolniczo 11 ha z mieszanką traw z motylkowatymi drobnonasiennymi w plonie głównym. Do wniosku załączono również materiał graficzny z wrysowanymi granicami działek rolnych w terenie. W dniu 14 maja 2012 r. z wnioskiem o przyznanie płatności na rok 2012 r. w stosunku do działki ewidencyjnej nr A o powierzchni 13,04 ha (działka rolna CCB), wystąpiła również Administracja Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa (dalej zwana: AZWR SP) we Wrocławiu (nazwa organu założycielskiego Agencja Nieruchomości Rolnych, dalej zwana: ANR). W związku z wykrytymi nieprawidłowościami dotyczącymi działki nr ewidencyjny A, obręb [...], gmina [...], zarówno do AZWR SP, jak i do H. Z. wystosowane zostało przez organ I instancji wezwanie do złożenia wyjaśnień. W odpowiedzi na wezwanie AZWR SP złożyła oświadczenie, w którym wskazała, że sporna działka jest użytkowana przez AZWR SP na obszarze 12,50 ha jako ugór zielony. Ponadto podała, że działka ta nie stanowi przedmiotu rozdysponowania, w związku z czym żadna osoba fizyczna bądź prawna nie posiada do niej tytułu prawnego. Poinformowała, że w celu utrzymania spornej działki w ugorze zielonym przeprowadzone zostało postępowanie przetargowe i zawarta została umowa na wykonanie usług rolniczych. Wraz z ww. oświadczeniem AZWR SP przesłała także kerokopie dokumentów: wniosku z dnia 14 maja 2012 r., odpis księgi wieczystej zawierający ww. działkę, wyrys z mapy ewidencyjnej oraz umowę z dnia 8 czerwca 2012 r., nr [...] (na wykonanie usług agrotechnicznych, w tym m.in. na działce ewidencyjnej nr A, zawartą pomiędzy AZWR SP a G. S.). Zgodnie z treścią tej umowy prace agrotechniczne miały zostać wykonane niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 3 dni od dnia podpisania umowy, to jest do 11 czerwca 2012 r. W odpowiedzi na pisma organu z dnia 23 lipca 2012 r. oraz z dnia 2 sierpnia 2012 r, pełnomocnik strony oświadczył, iż od wielu lat, w tym i w roku 2012, sporna działka jest użytkowana rolniczo przez H. Z., w związku z czym wnosi on o powołanie na tę okoliczność świadka P. N., który osobiście wykonywał na niej w tym okresie zabiegi rolnicze. Do przedmiotowego pisma załączony został również protokół zdawczo-odbiorczy prac zleconych przez L. Z. – P. N. na spornej działce wraz z oświadczeniem tego ostatniego o wykonaniu w dniach od 1 czerwca 2012 r. do 15 czerwca 2012 r. zleconych prac. W dniach 18 marca do 20 marca 2013 r. przeprowadzona została kontrola krzyżowa działki ewidencyjnej nr A, w wyniku której stwierdzono obszar nie wykoszony w roku 2012 na powierzchni 3,96 ha. W dniu 28 maja 2013 r. pełnomocnik strony złożył do akt oświadczenie, z którego wynika, iż H. Z. użytkuje sporną działkę od 2009 r. Ponadto wniósł ponownie o przesłuchanie w sprawie świadka P. N., to jest osoby, która wykonała prace agrotechniczne na spornej działce. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Opolu decyzją z dnia 29 maja 2013 r., nr [...], odmówił przyznania H. Z. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012. W wyniku wniesienia przez H. Z. odwołania, w którym zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa procesowego - art. 6, 7, 77, 107 K.p.a., decyzją z dnia 23 lipca 2013 r., nr [...] Dyrektor Opolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR uchylił zaskarżoną decyzję organu i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji uzupełnił postępowanie dowodowe. Na zlecenie organu I instancji Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Wołowie przesłuchał m.in. P. N., który zeznał, że wykoszenie trawy na spornej nieruchomości zaproponował mu L. Z., co świadek wykonał, jak sam podaje, prawdopodobnie w czerwcu 2012 r. Za zlecone prace nie przyjął zapłaty, a wykoszone siano posłużyło mu do skarmienia bydła. W rozpoznawanej sprawie przez ten organ przesłuchany został również M. T., który wskazał, że nie wie, kto był faktycznym posiadaczem działki w 2012 r. Potwierdził natomiast, iż po 21 czerwca 2012 r. na spornej działce wykonano mulczowanie (rozdrobienia) porastających ją chwastów. Po mulczowaniu zachwaszczeń działka do końca 2012 r. była odłogiem. Przesłuchiwany G. S. zeznał z kolei, iż po dniu 30 czerwca 2012 r. wykonał koszenie na spornej działce własnym sprzętem zgodnie z zaleceniem AZWR SP we Wrocławiu. Jednocześnie stwierdził, że niemożliwe okazało się zebranie masy z większości działki co było związane z wysokością koszonej trawy, tj. trawa była zbyt niska w większej części działki. Ponadto podał, że podczas zleconych prac nie stwierdzono wcześniejszego użytkowania działki nr A. W trakcie prowadzonego postępowania dowodowego organ I instancji uzyskał kopię faktury VAT na usługę wykonaną przez G. S. na rzecz AZWR SP we Wrocławiu i protokół odbioru usługi koszenia przeprowadzonego dla działek znajdujących się w administracji AZWR SP we Wrocławiu na terenie powiatu [...], korektę wniosku z dnia 14 listopada 2013 r. o przyznanie płatności na rok 2012 dla działki nr A wraz z podtrzymaniem deklaracji działki rolnej CCB o powierzchni 13,04 ha, przy wycofaniu areału 0,62 ha. ANR Oddział Terenowy we Wrocławiu w piśmie z dnia 8 listopada 2013 r. wyjaśniła, że działka nr A stanowiła w okresie od 15 maja 2009 r. do 30 listopada 2011 r. przedmiot umowy dzierżawy zawartej z J. S.. W 2012 r. sporna działka nie była rozdysponowana, a H. Z. nigdy nie był jej dzierżawcą; nie zgłaszał także AZWR SP we Wrocławiu faktu bezumownego zajęcia nieruchomości i obciążenia go opłatami za bezumowne użytkowanie. Na zlecenie AZWR SP we Wrocławiu G. S. wykonał usługę rolniczą, polegającą na koszeniu gruntów z zebraniem pozostałości po wykonanej usłudze, co zostało potwierdzone w protokole odbioru usługi koszenia. Skoszona trawa została zebrana w baloty przy pomocy ciągnika rolniczego z presją zwijającą w miesiącu czerwcu 2012. Usługę wykonano na powierzchni ok. 12,50 ha, gdyż pozostała część działki (0,62 ha) jest porośnięte drzewami. Za wykonaną usługę G. S. wystawił fakturę, która została zapłacona w dniu 20 listopada 2012 r. Organ I instancji przeprowadził również w dniu 14 października 2013 r. i 22 stycznia 2014 r. rozprawy, w trakcie których przesłuchano ponownie L. Z., Ł. L., M. T., P. N., F. N. Świadek G. S. nie stawił się na przesłuchanie, pomimo prawidłowego wezwania. Świadkowie Ł. L., F. N. zeznali, że nie było im wiadome czy L. Z. pozostaje użytkownikiem, właścicielem czy posiadaczem spornej działki. Ł. L. wskazał, że na przełomie miesiąca kwietnia i maja 2012 r. wykonał bez rozliczenia prace na spornej działce, polegające na przygotowaniu pola do koszenia, samą jednak czynność koszenia przekazał P. N. F. N. - ojciec P. N. podał, że syn dokonał skoszenia wraz z pokosem spornej działki. P. N. potwierdził okoliczność skoszenia i zebrania pokosu ze spornej działki, za które otrzymał zapłatę w naturze. Jednocześnie zeznał, iż postrzegał L. Z. jako właściciela tudzież dzierżawcę spornego gruntu, a w każdym razie jego użytkownika. M. T. potwierdził swoje wcześniejsze oświadczenie w sprawie. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Opolu decyzją z dnia 5 marca 2014 r., nr [...], odmówił przyznania H. Z. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż powierzchnia zgłoszona we wniosku o przyznanie płatności JPO wynosiła 59,33 ha, jednakże w wyniku kontroli administracyjnej wniosku oraz kontroli na miejscu, ustalono, że powierzchnia stwierdzona dla płatności wynosiła 48,33 ha, natomiast powierzchnia zgłoszona dla płatności UPO wynosiła 40,57 ha. Zawyżenie powierzchni dotyczyło działki rolnej A o deklarowanej powierzchni 11 ha, z której wykluczono cały areał ze względu na błąd kontroli krzyżowej. Ponadto, organ I instancji odniósł się również do przedstawionych przez stronę dowodów i uznał, iż nie potwierdziły one użytkowania działki rolnej A przez H. Z. Powołując się na treść art. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164 - dalej zwanej ustawą), w kontekście definicji posiadacza, jako użytkownika działki ustalił, iż przymiot taki w stosunku do działki nr A w 2012 r. należy przypisać P. N., który wykonywał na niej zabiegi agrotechniczne konieczne do utrzymania jej w dobrej kulturze rolnej. Zdaniem organu I instancji, wprawdzie L. Z. zeznał, iż zlecił wykonywanie na spornej działce zabiegów agrotechnicznych, jednakże na potwierdzenie tego, oprócz zeznań świadków, nie przedstawił jakichkolwiek dowodów finansowych. W sprawie, w ocenie organu, nastąpiło sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania korzyści finansowej, co uzasadniało odmowę przyznania pomocy na podstawie przepisów prawa wspólnotowego. Organ wskazał, że H. Z. mając świadomość, iż sporna ziemia stanowi własność Skarbu Państwa, nie podjął starań celem legalnego wejścia w posiadanie tego gruntu. W szczególności nie zaoferował zapłaty właścicielowi za bezumowne korzystanie ze spornej działki, nigdy nie pozostawał też jej dzierżawcą i nie płacił za nią podatków oraz innych należnych opłat. Organ I instancji oparł swe ustalenia w głównej mierze na zeznaniach P. N., z wyjątkiem ich części odnoszącej się do dosiewu koniczyny. Uznał natomiast za mało istotne dla sprawy zeznania świadka M. T., za niewiarygodne zeznania świadka Ł. L.. Pominął też dowody z przesłuchania świadków: G. S. i A. S., jak również wyniki raportu z kontroli na miejscu z uwagi na termin jej przeprowadzenia tj. w dniach 18 do 20 marca 2013 r. Podsumowując skonstatował, że skoro wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek zadeklarowanych we wniosku do płatności obszarowej powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej wynosi odpowiednio 22,76 % dla płatności JPO oraz 37,20 % dla płatności UPO, to zgodnie z art. 58 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 2 grudnia 2009, str. 65 - dalej zwanego rozporządzeniem nr 1122/2009) powoduje, że rolnikowi nie przyznaje się pomocy w danym roku. W przypadku wystąpienia różnicy między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną przekraczającej 20%, nie przyznaje się pomocy w danym roku. W związku z powyższym H. Z. należało odmówić przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012. W piśmie z dnia 4 marca 2014 r., które wpłynęło do organu 6 marca 2014 r., pełnomocnik strony zarzucił brak przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków G. S., A. S. i L. Z. oraz konfrontacji pomiędzy świadkami G. S., P. N., M. T., a także pomiędzy G. S., A. S. i L. Z. W dalszej części pisma ustosunkowano się do materiału dowodowego i twierdzeń zawartych w korespondencji złożonej przez AZWR SP we Wrocławiu, uznając za wiarygodne zeznania świadków: M. T., P. N., F. N. i Ł. L. na potwierdzenie użytkowania przez H. Z. w 2012 r. działki nr A. Stwierdzenie analogicznej treści znalazło się w protokole inspekcji gospodarstwa przeprowadzonej przez inspektora rolnictwa ekologicznego A. B. z dnia 3 czerwca 2012 r., który został załączony do pisma. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik strony zarzucił naruszenie art. 77, 80 i 107 § 3 K.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i nieuwzględnienie dowodu zawnioskowanego przez stronę w postaci protokołu inspekcji gospodarstwa na zgodność z zasadami produkcji rolniczej metodami ekologicznymi; art. 7 i 11 K.p.a. poprzez niewyczerpujące odniesienie się do wszystkich twierdzeń wnioskodawcy i dowodów zebranych w postępowaniu; art. 10 K.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie skorzystania z prawa do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, bez odczekania na upływ 7 dniowego terminu wyznaczonego stronie; art. 336 k.c., art. 338 k.c., art. 3 ust. 1 pkt 4 b ustawy o podatku rolnym poprzez jego niezastosowanie, § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2009 r., nr 40, poz. 326 - zwanego dalej także rozporządzeniem z dnia 9 marca 2009 r.), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu odwołania odniesiono się do przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego, zeznań poszczególnych świadków i treści zebranych w sprawie dowodów z dokumentów. Zaskarżoną decyzją z dnia 11 lipca 2014 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARIMR Opolskiego Oddziału Regionalnego w Opolu utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Opolu z dnia 5 marca 2014 r. W uzasadnieniu, po zrelacjonowaniu stanu faktycznego i prawnego mającego zastosowanie w sprawie, organ odwoławczy wskazał, iż rozstrzygając kwestię uprawnienia do uzyskania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego należało przede wszystkim ustalić podmiot będący faktycznym posiadaczem działek rolnych uprawniony do uzyskania wsparcia na dzień 31 maja 2012 r. Dalej stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu, pozwala na postawienie tezy, iż H. Z. nie był posiadaczem spornej działki w 2012 roku, a zatem winna ona zostać wykluczona z jego wniosku z konsekwencjami wynikającymi z art. 58 rozporządzenia nr 1122/2009. Zastrzeżenia organu odwoławczego wzbudziło jedynie to, że organ I instancji nie uwypuklił w sposób dostateczny, przy przywołaniu odpowiednich przepisów prawa, mechanizmu wykluczania z udzielenia wsparcia wnioskodawców, co do których ustalono, iż w sposób sztuczny stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia (art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE. L. z 2009 r., nr 30, str. 16 - zwanym dalej rozporządzeniem nr 73/2009). Wyjaśnił, że w odniesieniu do płatności obszarowych tworzenie warunków może mieć miejsce jeżeli np. podmiot ubiegający się o płatności objął samowolnie w posiadane cudzy grunt, wtargnął na grunty wbrew woli właściciela lub uprawnionego użytkownika tuż przed datą 31 maja, a jednocześnie stwierdzono, że podmiot ten faktycznie nie prowadzi działalności rolniczej, tylko stwarza pozory jej prowadzenia. W ocenie organu odwoławczego, wniosek, że H. Z. stwarzał pozory prowadzenia działalności rolniczej na działce ewidencyjnej nr A znajduje oparcie w materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem I instancji. W szczególności, biorąc pod uwagę stosunki własnościowe spornego gruntu, za wiarygodne należało uznać stanowisko właściciela spornej działki ANR OT we Wrocławiu zawarte w piśmie z dnia 8 listopada 2013 r. Organ odwoławczy wskazał, iż wprawdzie tytuł prawny do nieruchomości nie przesądza o kwestiach związanych z uprawnieniami do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, ale okoliczność uzurpowania sobie prawa do gruntu ma istotne znaczenie dla oceny przejawów władztwa nad rzeczą na zewnątrz, tj. w stosunku do innych podmiotów, w tym do świadków, którzy wykonywali prace polowe na spornym gruncie. W tym zakresie argumentował, iż z zeznań świadka P. N., uznanych w tej części za wiarygodne i znajdujące oparcie w innych dowodach wynika, iż wykonywał on na zlecenie L. Z., którego postrzegał jako dzierżawcę ziemi, a dzierżawcę uważał za użytkownika, a nawet utożsamiał użytkownika z właścicielem, prace polowe w postaci koszenia pola na spornym gruncie na przełomie maja i czerwca 2012 r. W ocenie organu odwoławczego, zachowanie L. Z. wprowadziło w błąd P. N., co do tytułu prawnego do nieruchomości, gdyż jak wynika ze stanowiska ANR zawartego w piśmie z dnia 8 listopada 2013 r., wnioskodawca nie zgłaszał nigdy objęcia spornego pola w posiadanie bez tytułu prawnego. W konsekwencji taka postawa pełnomocnika H. Z. miała na celu ugruntowanie u P. N. przeświadczenia, iż może on wykonywać bez przeszkód prace na działce nr A, na które mu L. Z. zezwala. Organ odwoławczy zauważył także, iż w relacjach świadków P. N. i Ł. L. – L. Z., który także pozostaje producentem rolnym (wpisanym do rejestru prowadzonego przez ARiMR pod numerem [...]), nie przedstawiał się jako pełnomocnik H. Z. Dalej organ wywodził, iż z pojęciem użytkownika gruntów musi łączyć się możliwość decydowania kiedy określone prace będą wykonywane, przez kogo i w jakim zakresie. Tymczasem w przypadku koszenia działki nr A z zeznania świadka Ł. L. jednoznacznie wynika, iż początkowo sporne pole sam chciał skosić, ale ostatecznie zgodził się, by koszenie wykonał P. N. W praktyce zatem, to miejscowi rolnicy podzielili pomiędzy sobą zakres prac na spornej działce, ustalając ich terminy. Odnosząc się z kolei do kwestii związanych z celami dopłat bezpośrednich finansowanych ze środków WPR podniósł, iż płatności bezpośrednie powinny rekompensować wydatki ponoszone przez producentów rolnych na produkcję rolną. W analizowanej sprawie P. N. zeznał, czemu strona nie zaprzeczyła, iż nie otrzymywał za koszenie działki żadnego wynagrodzenia, a pokos zebrał i wykorzystał w swoim gospodarstwie. Skoro to P. N. skosił działkę nr A na przełomie maja i czerwca 2012 r., to on właśnie poniósł z tego tytułu określone koszty chociażby w postaci paliwa do własnego sprzętu (a że koszenie wykonywano własnym sprzętem wynika z zeznań świadków P. N. i F. N.) czy poświęcenia na to określonego czasu. Uzasadniał organ odwoławczy, że analiza materiału dowodowego, w szczególności w postaci zeznań świadka P. N., potwierdza słuszność tezy postawionej przez organ I instancji, iż przymiot posiadacza spornego gruntu w 2012 r. należy przypisać P. N. Organ odwoławczy zauważył również, że z materiału dowodowego nie wynika, by H. Z. ingerował w te prace, narzucał określone terminy koszenia i sposób wykorzystania plonu. Wobec powyższego organ odwoławczy skonstatował, że H. Z. w 2012 r. nie poniósł jakichkolwiek wydatków związanych z użytkowaniem działki nr A, ani innych obciążeń w postaci podatków, czynszu. W zakresie ewentualnego dosiewania koniczyny, organ odwoławczy podzielając ustalenia organu I instancji wskazał, iż strona nie przedłożyła wiarygodnych dowodów na okoliczność takiego dosiewu, do czego była zobowiązana na mocy art. 3 ust. 3 ustawy. Zaznaczył, że w tym zakresie zeznania świadka P. N. nie były jasne, a świadek zasłaniał się niepamięcią, nie potrafił wskazać jednoznacznie kiedy i w jakich okolicznościach, w oparciu o czyj materiał siewny taki fakt miał miejsce. Zdaniem organu odwoławczego, nie prowadzi także do odmiennych od powyższych ustaleń dowód załączony do pisma wnioskodawcy z dnia 4 marca 2014 r. w postaci protokołu z kontroli jednostki certyfikującej B Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Wywodził organ w tym zakresie, że jednostki certyfikujące nie oceniają tego czy podmiot objęty kontrolą w danym okresie posiadał działki wykazywane do certyfikacji, tj. czy we własnym imieniu na własną rzecz prowadził na nich działalność rolniczą. Tego typu ustaleń dokonuje ARIMR w ramach każdorazowej weryfikacji wniosków o udzielnie wsparcia, w szczególności w przypadku wystąpienia konfliktu kontroli krzyżowej w sprawie. Za mało przydatne dla rozstrzygnięcia sprawy organ odwoławczy uznał zeznania świadka M. T., który w swych zeznaniach nie wskazał kto, kiedy i na czyją rzecz wykonywał w 2012 r. prace polowe na spornej działce. Wyjaśniał, że z uwagi na termin przeprowadzenia kontroli na miejscu w dniach 18 marca do 20 marca 2013 r. (nieprzydatny dla stwierdzenia podmiotu użytkującego działkę na dzień 31 maja 2012 r.), jak i jej zakres, odnoszący się do przestrzegania na działkach zgłoszonych we wniosku norm i wymogów, a nie do osoby wykonującej faktyczne władztwo nad rzeczą, organ odwoławczy nie wziął jej pod uwagę. Powyższe rozważania uzasadniają tezę, że H. Z. sporną działkę wykazał w swym wniosku o przyznanie płatności na rok 2012 jedynie w celu uzyskania wsparcia, niezgodnie z celami tego wsparcia, co aktualizuje dyspozycję art. 30 rozporządzenia nr 73/2009. Niezależnie od powyższego organ podał także, że H. Z. nie sposób przypisać waloru posiadacza w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy. W ocenie organu odwoławczego, na dzień 31 maja 2012 r. przymiot posiadacza spornej działki nie można było przypisać ANR. Co prawda oferta na wykonanie usług agrotechnicznych polegających na wykoszeniu m.in. spornej działki złożona została przez G. S. w przetargu jeszcze przed ww. datą, tj. w dniu 14 maja 2012 r., ale już podpisanie umowy z dnia 8 czerwca 2012 r., a więc i jej wykonanie nastąpiło po granicznej dla udowodnienia faktu władania sporną działką dacie 31 maja 2012 r. Powyższe znalazło potwierdzenie w złożonych przez G. S. zeznaniach, który zeznał, iż koszenia spornej działki dokonał po 30 czerwca 2012 r. Akcentował organ II instancji, że na zewnątrz, tj. w stosunku do innych podmiotów, w tym do świadków, którzy wykonywali prace polowe na spornym gruncie H. Z. nie zachowywał się jak posiadacz gruntu, nie płacił podatku, czynszu dzierżawnego, nie regulował opłaty za bezumowne zajmowanie nieruchomości, nie ubezpieczył pola, nie zawarł z ANR umowy dzierżawy, wreszcie nie opłacił czynności wykonywanych przez P. N. Z kolei L. Z. jedynie wyrażał ustną zgodę w kontaktach z P. N. i Ł. L. na skoszenie pola, nie mając ku temu żadnego tytułu prawnego zarówno osobiście, jak i jako pełnomocnik H. Z. W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że za nieistotne należało uznać zeznania A. S., która miała być słuchana na okoliczność treści rozmowy i spotkania w lipcu 2013 r. z G. S. Jako niezrozumiały został również oceniony przez organ odwoławczy wniosek o konfrontacyjne przesłuchanie świadków: G. S., P. N. i M. T. oraz G. S., A. S. i L. Z. z uwagi na brak występujących pomiędzy tymi osobami sprzeczności. Odnosząc się z kolei do zarzutów zawartych w odwołaniu, a dotyczących w szczególności uniemożliwienia stronie skorzystania z prawa do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ odwoławczy przyznał rację odwołującemu, iż organ I instancji winien był podczas spotkania z pełnomocnikiem strony w dniu 26 lutego 2014 r. ustalić, czy będzie składać dodatkowe wyjaśnienia i dokumenty do sprawy. Jednocześnie stwierdził, że złożony przy piśmie z dnia 4 marca 2014 r. wniosek dowodowy w postaci protokołu z kontroli w gospodarstwie może zostać oceniony w niniejszej decyzji, co nie narusza obowiązującej w postępowaniu administracyjnym zasady dwuinstancyjności. Zdaniem organu, skoro przymiot posiadacza przypisany został P. N., to złożony przy piśmie z dnia 4 marca 2014 r. wniosek pozostaje bez znaczenia dla rozpoznawanej sprawy. Przedstawiając procentowe zawyżenie powierzchni działek wynoszące dla płatności JPO - 22,76%, UPO - 37,20% organ stwierdził, iż podjęte przez organ I instancji rozstrzygnięcie jest zgodne z przytoczonymi w stanie prawnym przepisami prawa. We wniesionej skardze H. Z. wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił niewłaściwą ocenę zebranego materiału dowodowego, w tym niewyczerpujące odniesienie się do wszystkich twierdzeń strony i zebranych dowodów. Podniósł naruszenie art. 7, 11, 77, 80, 107 § 1 i 3 K.p.a., niewłaściwe zastosowanie art. 7 ust. 1 i 2 ustawy w zw. z art. 336 k.c. i art. 338 k.c., polegające na uznaniu przez organ, iż skarżący na dzień 31 maja 2012 r. nie był posiadaczem nieruchomości zadeklarowanej do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, § 2 rozporządzenia z dnia 9 marca 2009 r. oraz art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009. W uzasadnieniu skarżący sprzeciwiał się ustalonemu przez organ stanowi faktycznemu odwołując się w tym zakresie szczegółowo do składanych przez wszystkich świadków zeznań. W szczególności wskazał, że nie zgadza się z ustaleniem organu odnośnie braku dosiewu koniczyny. Zaprzeczył, aby w sposób sztuczny stworzył warunki wymagane do otrzymania płatności w celu uzyskania korzyści sprzecznej z celami tego systemu. Wskazując na definicję dzierżenia stwierdził, iż analiza zeznań świadków P. N., F. N., Ł. L. potwierdza użytkowanie rolnicze spornej działki przez niego w 2012 r. Przedstawiając szeroko wywód dotyczący prawidłowego przeprowadzenia postępowania przez organ, zarzucił nieprawidłowe zgromadzenie materiału dowodowego, niedokonanie jego oceny jak również brak przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez stronę i nienależyte uzasadnienie decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Opolu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa procesowego i materialnego. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm. - zwanej dalej P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżona decyzja może być uchylona wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Przeprowadzona ww. sposób kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz na zasadzie art. 135 P.p.s.a poprzedzającej ją decyzji organu I instancji uprawnia stwierdzenie, że nie naruszają one prawa procesowego, ani materialnego. Przedmiotem sądowej kontroli była decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w Opolu z dnia 11 lipca 2014 r., którą utrzymano w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Opolu z dnia 5 marca 2014 r. w zakresie odmowy przyznania H. Z. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012. Organy obu instancji uznały w sprawie, że skarżący nie wykazał faktu posiadania w roku 2012 zadeklarowanych gruntów (działka ewidencyjna nr A, obręb [...], gmina [...]) oraz dokonywania na spornej działce zabiegów agrotechnicznych. Poza sporem jest, że działka nr A, wnioskiem z dnia 14 maja 2012 r., zgłoszona została również do ww. płatności przez innego producenta - właściciela, tj. Administrację Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa (dalej zwaną także AZWR SP) we Wrocławiu (nazwa organu założycielskiego Agencja Nieruchomości Rolnych, dalej zwana także ANR). Skarżący uznał, że ustalenia organów w tym zakresie są błędne i zarzucił naruszenie prawa procesowego art. 7, 11, 77, 80, 107 § 1 i 3 K.p.a. oraz materialnego, tj. art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164 - dalej również zwanej ustawą) w zw. z art. 336 k.c. i art. 338 k.c., polegające na uznaniu przez organ, iż skarżący nie był na dzień 31 maja 2012 r. posiadaczem nieruchomości zadeklarowanej do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2009 r., nr 40, poz. 326 - zwanego dalej rozporządzeniem z dnia 9 marca 2009 r.) oraz art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE. L. z 2009 r., nr 30, str. 16 - zwanego dalej także rozporządzeniem nr 73/2009. Na wstępie wskazać należy, że zakres ustaleń niezbędnych dla dokonania oceny, czy zachodzą przesłanki przyznania lub odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, wyznacza ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli: 1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; 2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Stosownie do ust. 2 art. 7 ustawy rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, przysługują płatności uzupełniające do powierzchni upraw: 1) (uchylony), 2) roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych, 3) innych roślin i do powierzchni gruntów ornych, na których nie jest prowadzona uprawa roślin (uzupełniająca płatność podstawowa) - do których została przyznana jednolita płatność obszarowa. Przesłanką przyznania zatem płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego jest, zgodnie z powołanym wyżej przepisem, posiadanie działki rolnej, do której ma być przyznana płatność. Sąd podziela w pełni pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 12/10 (orzeczenie publikowane w internetowej bazie orzeczeń NSA: www.nsa.gov.pl), że ustawodawca w przypadku płatności obszarowej nie dokonał rozróżnienia na posiadanie samoistne i zależne, co oznacza, że płatność przysługuje niezależnie od wskazanych postaci posiadania. Wystąpienie o przyznanie płatności jest okolicznością faktyczną, dla oceny której nie ma znaczenia, w jakiej formie osoba ubiegająca się o płatność wykonuje władztwo nad gruntami rolnymi (prawo własności, dzierżawa). Dlatego w ocenie Sądu "posiadanie gruntów" w ujęciu cywilistycznym, do którego strona odwołała się w skardze, jest niedostateczne i na gruncie ustawy o płatnościach bezpośrednich należy odczytywać w drodze wykładni celowościowej, z uwzględnieniem krajowych i wspólnotowych przepisów dotyczących płatności do gruntów rolnych. Pojęcie "posiadania gruntów rolnych" w rozumieniu ustawy o płatnościach bezpośrednich, należy rozumieć jako faktyczne użytkowanie gruntów rolnych. Za takim jego rozumieniem przemawia to, że celem płatności (dopłat) jest dofinansowanie do produkcji rolnej i pomoc rolnikom, którzy faktycznie użytkują będące w ich posiadaniu grunty rolne, a nie tylko są formalnymi posiadaczami gruntów, co do których wnioskują o dopłaty. Zatem, aby zostać beneficjentem pomocy w ramach przedmiotowej płatności nie wystarczy być posiadaczem (dzierżawcą, właścicielem) działek rolnych w rozumieniu kodeksu cywilnego, ale należy je również faktycznie rolniczo użytkować. Tym samym należy stwierdzić, że warunkiem sine qua non uzyskania płatności jest posiadanie gruntów w znaczeniu ich rolniczego użytkowania, obejmującego nie tylko dokonanie zasiewów ale także m.in. wykonywanie zabiegów pielęgnacyjnych, utrzymywania gruntów w dobrej kulturze rolnej, w tym także nawożenia, zbierania plonów, czy decydowanie o innym przeznaczeniu. Ta właśnie okoliczność powoduje, że organ rozpoznający wniosek pomocowy jest zobowiązany przede wszystkim poczynić ustalenia, a następnie ocenić, czy wnioskodawca faktycznie posiada grunty rolne, których ma dotyczyć płatność oraz czy utrzymuje wszystkie grunty zgodnie z normami użytkując je rolniczo (por. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II GSK 227/07 - powołana wyżej strona internetowa). Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy, zdaniem Sądu, zasadnie w zaskarżonej decyzji uznano, że skarżący - w odniesieniu do zadeklarowanych gruntów - nie udowodnił w sposób nie pozostawiający wątpliwości faktu ich posiadania i dokonywania na nich zabiegów agrotechnicznych. W opinii Sądu, na podstawie ustalonego stanu faktycznego, organy administracyjne prawidłowo rozpatrzyły materiał dowodowy, w szczególności przeprowadzone na wniosek skarżącego dowody. Zeznania świadków uprawniały przyjęcie, że skarżący nie był faktycznym posiadaczem spornego gruntu. Z analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż skarżący nigdy osobiście nie zlecał P. N. ani Ł. L. żadnych prac na spornej działce. Powyższe potwierdzają zeznania ww. świadków, jak również F. N. Osobą zlecającą prace na działce ewidencyjnej nr A był L. Z., który choć przed organem występował jako pełnomocnik skarżącego, to jednak dokonując zlecenia prac na spornym polu, nie informował żadnego ze swych zleceniobiorców: Ł. L., czy P. N. o fakcie, iż działa w imieniu i na rzecz skarżącego. W świadomości świadków: P. N., Ł. L. czy F. N. osobą zlecającą prace na spornej działce, - co poczytywane było przez nich jako władztwo skorelowane z uprawnieniami właściciela, dzierżawcy czy też użytkownika - był L. Z., a nie skarżący. Ponadto zakresy zleconych prac oraz terminy ich wykonania podzielone zostały samowolnie przez Ł. L. i P. N. Za wykonane przez tych rolników prace na spornej działce ze strony skarżącego nie nastąpiła żadna zapłata, a rolnicy nie ustalali ze skarżącym sposobu wykorzystania uzyskanego z niej pokosu. Skarżący zatem w żaden sposób nie miał wpływu na to, jakie prace i w jakim terminie wykonane zostaną na spornej działce, jak również nie decydował o sposobie rozliczenia za ich wykonanie. W tych okolicznościach faktycznych nie można było uznać, iż skarżący pozostawał posiadaczem spornego gruntu. W rezultacie zgodzić należało się z organem, iż skarżący nie wykazał, aby ingerował w prace na spornym gruncie, a także aby na zewnątrz tj. w stosunku do innych podmiotów, w tym do świadków zachowywał się jak posiadacz gruntu, ponosząc koszty związane z jego posiadaniem, tj. płacił podatek, czynsz dzierżawny czy też regulował opłaty za bezumownie zajmowane grunty, ubezpieczał pole, zawarł z ANR umowy dzierżawy, czy też poinformował właściciela gruntu o zamiarze lub faktycznym jego zajęciu. Ustalenia organów w tym zakresie nie były negowane przez skarżącego. Dokonując oceny ustalonego stanu faktycznego i jego zgodności z obowiązującym prawem stwierdzić należy, iż organy I i II instancji wzięły pod uwagę całokształt dowodów i okoliczności podnoszonych w sprawie podczas prowadzonego postępowania wyjaśniającego. W konsekwencji powyższego prawidłowo oceniły okoliczności mające wpływ na wynik rozpatrywanej sprawy. Rozpatrzyły i dokonały wnikliwej oceny całego materiału dowodowego i w wyniku procesu dedukcyjnego wydały decyzję, w której odmówiono przyznania skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012. Wskazać przy tym należy, że wbrew zarzutom skargi, uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest szczegółowe i wyczerpujące, nie budzi też żadnych zastrzeżeń co do rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Organy podały z jakich przyczyn uznały wskazane dowody za mające znaczenie dla ustalenia istotnych i kluczowych okoliczności w sprawie. Wyjaśniły, którym zeznaniom dały wiarę i z jakich przyczyn, a którym nie. Organy przedstawiły także przepisy prawne, sposób ich rozumienia oraz sposób obliczenia płatności. Uzasadniając rozstrzygnięcie prawidłowo zredagowały pod względem merytorycznym i prawnym swoją decyzję, czyniąc tym samym zadość wymogom formalnym przewidzianym dlań w przepisach prawa administracyjnego (art. 107 § 1 K.p.a.) oraz wyjaśniając skarżącemu przesłanki i dowody, którymi się kierowały w podjętym rozstrzygnięciu. Odnosząc się z kolei do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z postanowieniami art. 3 ust. 1 ustawy z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z ust. 2 art. 3 tejże ustawy w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów oraz wsparcia specjalnego organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. W myśl zaś art. 3 ust. 3 ww. ustawy strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Powołany art. 3 ustawy wprowadza zatem istotne modyfikacje zasad postępowania w stosunku do reguł przewidzianych w przepisach ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, czyli w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym. Modyfikacje te mają pierwszeństwo przed regułami postępowania przewidzianymi w K.p.a. W związku z powyższym za niezasadny uznać należało uznać zarzut naruszenia art. 7 i art. 77, 80 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Kwestia zebrania materiału dowodowego na gruncie ww. ustawy została bowiem ujęta odmiennie niż we wskazanych przepisach K.p.a. Otóż jak wskazano powyżej, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Podkreślić należy, że w sprawach prowadzonych przez organy ARiMR, wynikających z ustawy, organy te nie mają nieograniczonego obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie oświadczeń składanych we wniosku przez ubiegającego się o pomoc beneficjenta. Przyjęta w art. 3 ust. 3 ustawy zasada ciężaru dowodu leżącego po stronie postępowania nie odbiega od reguły dowodzenia przewidzianej w art. 6 Kodeksu cywilnego. W konsekwencji, ustawa wprowadziła do postępowania prowadzonego na podstawie jej przepisów elementy kontradyktoryjności, co oznacza, że to strona ma obowiązek udowodnić prawdziwość swoich twierdzeń. W toku postępowania skarżący wielokrotnie wnioskował o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków, którzy nie potwierdzili jednak tezy, iż pozostawał on posiadaczem spornego gruntu w 2012 r. Zbędne było więc doprowadzenie przez organy do konfrontowania tych świadków, skoro żaden z nich nie potwierdził tezy skarżącego o pozostawaniu przez niego posiadaczem spornego gruntu. Nie prowadzi także do takiego wniosku załączony do pisma wnioskodawcy z dnia 4 marca 2014 r. dowód w postaci protokołu z kontroli jednostki certyfikującej B Sp. z o.o. z siedzibą w [...], albowiem ustaleń dotyczących tego, czy podmiot objęty kontrolą w danym okresie posiada działki, dokonuje ARIMR w ramach każdoczesnej weryfikacji wniosków o udzielnie wsparcia, w szczególności w przypadku wystąpienia konfliktu kontroli krzyżowej w sprawie, a nie jednostka certyfikująca. Wbrew zatem zarzutom skargi, Sąd nie dostrzegł naruszenia prawa w tym względzie ze strony organów. Bez wątpienia, wnioskujący o płatności ma obowiązek udokumentować fakt władania gruntem rolnym, który to stan posiadania ustalany jest na dzień 31 maja roku, w którym ma być przyznana płatność. Jednakże, aby spełnić warunek otrzymania płatności, producent musi utrzymywać grunty rolne zgodnie z normami (w dobrej kulturze rolnej) przez cały rok kalendarzowy (art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy). W ocenie Sądu, skarżący nie dostrzegł, że to on - jako ubiegający się o przyznanie płatności - powinien wykazać w sposób nie budzący wątpliwości, że użytkował rolniczo grunty spornej działki w 2012 r., tj. z mieszanką traw z motylkowatymi drobnosiennymi w plonie głównym, czego w rozpoznawanej sprawie nie uczynił. Przyznać zatem należy rację organowi, że skoro zawnioskowani przez skarżącego świadkowie zasłaniali się niepamięcią, a ich zeznania nie były jasne odnośnie tego, czy doszło do zasiewu na spornym gruncie koniczyny, słuszne było uznanie, że okoliczność ta nie została w istocie przez skarżącego udowodniona, do czego na gruncie art. 3 ust. 3 ustawy był on zobowiązany. W konsekwencji powyższego ustalenia, także i z tej przyczyny nie można było uznać skarżącego za posiadacza spornego gruntu. Warunkiem uzyskania płatności jest bowiem posiadanie gruntów w znaczeniu ich rolniczego użytkowania, obejmującego oprócz wykonywania zabiegów pielęgnacyjnych, utrzymywania gruntów w dobrej kulturze, a więc dokonanie również na nich zasiewów. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że wobec ustalenia, iż w niniejszej sprawie brak było dowodów pozwalających na uznanie, że doszło do zasiewu koniczyny na spornym gruncie, to również wykonującego prace w postaci koszenia biomasy na spornej działce P. N. nie można było uznać za jej posiadacza. Powyższe ustalenie nie ma jednak wpływu na wydane w sprawie rozstrzygnięcie, skoro również skarżący na dzień 31 maja 2012 r. nie pozostawał posiadaczem działki nr A. Podkreślenia wymaga nadto, że skoro skarżący - jak twierdzi - użytkował rolniczo sporną działkę w 2012 r. i nie legitymował się co do tego gruntu żadną umową, to tym bardziej winien zadbać o posiadanie dowodów, na podstawie których z łatwością mógłby udowodnić, że dokonał zakupu nasion koniczyny oraz że na spornym gruncie także w późniejszych okresach 2012 r. "gospodarzył" na tym gruncie. W tym zakresie skarżący nie wnioskował o przeprowadzenie żadnych dowodów, pomimo że w toku postępowania reprezentował go profesjonalny pełnomocnik. W konsekwencji za nieuzasadniony należy uznać zarzut dotyczący naruszenia § 2 rozporządzenia z dnia 9 marca 2009 r. Wskazać tez należy, iż zabiegi rolne na spornej działce w późniejszym okresie wykonywał podmiot, z którym AZWR SP we Wrocławiu zawarła umowę i za którą po otrzymaniu faktury uregulowała należność. Zgodzić należy się z organami, że skoro skarżący wtargnął na sporne grunty wbrew woli niekwestionowanego właściciela, którym jak wynika z materiału dowodowego jest AZWR SP we Wrocławiu, a następnie próbował samowolnie objąć je w posiadanie tuż przed datą 31 maja 2012 r., to jednocześnie stwarzał pozory prowadzenia działalności rolniczej na tym gruncie. Podkreślenia wymaga ponownie, że z zeznań świadków wynika, iż w stosunkach z nimi występował nie skarżący, lecz L. Z., który w ich ocenie pozostawał dzierżawcą, właścicielem, użytkownikiem działki nr A. Zaakceptować należy także stanowisko organów, że skarżący w 2012 r. nie poniósł jakichkolwiek wydatków związanych z użytkowaniem działki nr A, ani innych opłat, co jest sprzeczne z celami wsparcia, zgodnie z którymi przyznane płatności powinny rekompensować dodatkowe koszty rolników oraz utracone dochody związane z utrudnieniami dla produkcji rolnej na danym obszarze, stąd doszło w sprawie do sztucznego stworzenia warunków wymaganych do otrzymania płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. W świetle okoliczności faktycznych sprawy zgodzić należy się z organem, iż zgłoszenie spornej działki przez H. Z. we wniosku miało jedynie na celu uzyskanie wsparcia niezgodnie z jego celami, co aktualizuje dyspozycję z art. 30 rozporządzenia nr 73/2009, zgodnie z którym nie naruszając szczególnych przepisów odnoszących się do poszczególnych systemów wsparcia, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Przepis ten stanowi generalną klauzulę pozwalającą organom administracji publicznej przeciwdziałać obejściu prawa przez podmioty celem uzyskania przez nich korzyści wbrew intencjom ustawodawcy unijnego. W tej materii trzeba przyznać, że organy w rozpatrywanej sprawie rozważyły wszechstronnie spełnienie przesłanek art. 30 rozporządzenia nr 73/2009, a w sprawie nie doszło do naruszenia ww. przepisu. Trzeba także zauważyć, że obejście prawa (nadużycie prawa) nie może skutkować ochroną prawną podmiotu, który sztucznie kreuje okoliczności uzasadniające stosowanie danej normy przyznającej określoną korzyść finansową i wiąże się to z sankcją wykluczenia możliwości skorzystania z tego prawa przez ten podmiot, o czym orzekł Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku C-94/05 Emsland-Stärke GmbH przeciwko Landwirtschaftskammer Hannover (pkt 52-53). Inaczej mówiąc, w państwie prawa niemożliwe i niedopuszczalne jest uznanie, że podmiot, który posiada wiedzę, iż nie jest właścicielem danego gruntu, obejmuje go w posiadanie (nawet krótkotrwałe) bez powiadamiania o tym fakcie właściciela, dzierżawcy, czy też posiadacza i zleca innym podmiotom wykonanie zabiegów rolnych na tym gruncie tylko przed datą 31 maja roku, w którym składany jest wniosek o przyznanie płatności, a następnie nie jest w stanie udowodnić, że wykonywał także inne zabiegi agrotechniczne, nie może być uznany za posiadacza i tym samym za podmiot uprawniony do uzyskania płatności do tego gruntu. Wobec powyższego, Sąd uznając, że zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji są zgodne z prawem, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.