II SA/Op 490/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) Protokolant: Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17stycznia 2008 r. sprawy ze skargi A. W. i M. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie sposobu użytkowania obiektu budowlanego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z dnia [...], nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Przedmiotem skargi, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez A. W. i M. W. jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], nr [...], podjęta na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...], znak: [...], umarzającą postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku na działce A przy ul. [...] w G. Przedmiotowa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie [...], decyzją z dnia 24 listopada 2006r., nr [...], umorzył postępowanie w sprawie prowadzenia działalności w istniejącym warsztacie usług samochodowych oraz zmiany sposobu użytkowania części obiektu na warsztat samochodowy przy ul. [...] w G., którego właścicielem jest "A" spółka jawna w G. W uzasadnieniu wskazał, iż postępowanie to zostało wszczęte z urzędu na skutek zawiadomienia przez A. W. o uciążliwości prowadzonej w przedmiotowym budynku działalności, polegającej na obsłudze pojazdów samochodowych i handlu częściami samochodowymi i jej negatywnym wpływie na stan techniczny obiektu. Opierając się na opinii organów inspekcji pracy, inspekcji sanitarnej ochrony przeciwpożarowej i ochrony środowiska oraz przeprowadzonych oględzinach, organ stwierdził, iż nie dokonano zmiany sposobu użytkowania budynku przeznaczonego na warsztat samochodowy, w związku z czym postępowanie jako bezprzedmiotowe należało umorzyć. Decyzja ta, po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez A. W. i M. W., została uchylona i przekazana do ponownego rozpoznania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O., decyzją z dnia [...], nr [...]. W jej uzasadnieniu wskazano na przeprowadzenie postępowania dowodowego w niewystarczającym zakresie, a także na uchybienia w jego przeprowadzeniu. Uchylenia i wstrzymania wykonania powyższej decyzji domagali się wspólnicy spółki jawnej "A" w G. J. B., M. B. i W. B., jednakże z uwagi na brak zasadności wskazanych zarzutów, ich skarga została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 27 września 2007r., sygn. akt II SA/Op 288/07. Sąd zgodził się ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż organ I instancji nie wyjaśnił należycie stanu faktycznego sprawy i nie ocenił, czy nastąpiła zmiana sposobu użytkowania spornego budynku pod kątem zintensyfikowania prowadzonej w nim działalności i w związku z tym jego rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania należało uznać za przedwczesne. Załączone do akt dokumenty wskazują jedynie w sposób pośredni, w jaki sposób w spornym budynku funkcjonował prowadzony przez Zespół Szkół Rolniczych zakład obsługujący pojazdy. Wskazał, iż w celu właściwego ustalenia stanu faktycznego w tej mierze (w szczególności co do rodzaju obsługiwanych pojazdów i zakresu świadczonych usług poprzednio i obecnie) należy zgromadzić dokumentację dotyczącą ilości i zakresu usług świadczonych w spornym obiekcie przez Zespół Szkół Rolniczych, a nadto przesłuchać wszystkie osoby posiadające odpowiednią wiedzę w sprawie w charakterze świadków lub stron i w sposób zgodny z art. 80 K.p.a. ocenić ich wartość dowodową w konfrontacji z treścią dokumentów załączonych do akt. Biorąc pod uwagę powyższe wskazania Państwowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] ponownie przeprowadził postępowanie wyjaśniające i po ustaleniu, iż profil prowadzonej działalności w warsztacie nie zmienił się w stosunku do działalności wykonywanej przez poprzedniego właściciela, który również obsługiwał samochody ciężarowe, decyzją z dnia [...], znak: [...], umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu wskazał, iż przesłuchał Dyrektora Zespołu Szkół Rolniczych Centrum Kształcenia Praktycznego w G., Kierownika Zespołu Szkół Rolniczych w G., byłych użytkowników oraz świadków mieszkających w sąsiedztwie przedmiotowego warsztatu, którzy potwierdzili, iż obiekt ten był wykorzystywany dawniej zarówno do obsługi samochodów osobowych i taboru własnego Zespołu Szkół Rolniczych, czasami również samochodów ciężarowych. Zwrócił się także do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w B., Okręgowego Inspektora Pracy w O., Wydziału Ochrony Środowiska Starostwa Powiatowego w B. o opinię co do zgodności obecnego sposobu użytkowania z przepisami higieniczno – sanitarnymi, przeciwpożarowymi, pracy i ochrony środowiska. W oparciu o uzyskane informacje ustalił, że obecny sposób użytkowania nie narusza przepisów i nie powoduje zmiany warunków w stosunku do wcześniejszego sposobu użytkowania. Po analizie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego uznał, iż przedmiotowy obiekt jest wykorzystywany zgodnie z jego przeznaczeniem, na jakie wydane zostało pozwolenie Naczelnika Powiatu w G. dnia 7 maja 1974r., Nr [...], a jego obecny użytkownik nie zmienił sposobu użytkowania obiektu, w związku z czym postępowanie stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli A. W. i M. W., kwestionując zasadność wydania zaskarżonej decyzji, użytą przez organ terminologię oraz podnosząc fakt wykonania robót budowlanych polegający na wykonaniu otworu okiennego w elewacji północnej, zlikwidowaniu otworu okiennego w elewacji wschodniej i wykonanie kompresorowni nie istniejących w inwentaryzacji budowlanej z 1984r. oraz wykonanie innych samowoli budowlanych poza obiektem warsztatu. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie oraz wskazał, iż organ I instancji, zgodnie z wcześniejszymi wskazaniami, w szerokim zakresie przeprowadził postępowanie dowodowe z udziałem świadków oraz uzyskał opinie organów, do których właściwości należy ocena zgodności z przepisami zmiany warunków określonych w art. 71 Prawa Budowlanego. Ponieważ dowody te nie wskazały na zmianę sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu, brak było podstaw do prowadzenia dalszego postępowania i organ I instancji zasadnie wydał decyzję o jego umorzeniu. Dodał, iż podniesiony przez odwołujących zarzut zamiennego używania pojęć "budynek" i "obiekt budowlany" jest niezasadny, ponieważ każdy budynek jest obiektem budowlanym, więc ich użycie w przedmiotowej sprawie jest dopuszczalne. Zarzut popełnienia samowoli budowlanej polegającej na budowie drogi dojazdowej, wjazdu z bramą – ekranu, przyłącza energetycznego o znacznej mocy, powinien być zbadany w toku odrębnych postępowań, gdyż nie dotyczy bezpośrednio zmiany sposobu użytkowania warsztatu. Również podnoszone przez odwołujących samowolne wykonanie i likwidacja otworów okiennych oraz kompresorowni, powinny zostać zbadane w postępowaniu dot. wykonania samowolnych robót budowlanych, gdyż nie mają one wpływu na sposób użytkowania warsztatu. Od powyższej decyzji A. W. i M. W. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, żądając jej uchylenia w całości. W uzasadnieniu swego stanowiska wskazali, iż budynek na działce nr A w G. jest własnością spółki "A" w G. i od 1 marca 2005r. jest użytkowany przez Firmę Usługowo – Handlową "B", która w dniu 2 maja 2005r. uruchomiła działalność w zakresie nieograniczonych usług samochodowych i handlowych. Poprzedni jego właściciel Zespół Szkół Rolniczych dysponował zgodą na budowę stacji diagnostycznej wydaną przez Wojewódzki Zarząd Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich z dnia 12 kwietnia 1976r., nr [...], natomiast obecny jej posiadacz nielegalnie użytkuje budynek jako warsztat samochodowy. Skarżący podnieśli, iż przedmiotowy obiekt nie figurował w rejestrach i ewidencji urzędów administracji państwowej i samorządowej, ani jako stacja diagnostyczna, ani jako warsztat obsługi samochodów, a w akcie notarialnym jego nabycia nie określono warunków użytkowania. W książce obiektu budowlanego nr [...] z 27 października 1992r. w rubryce protokół odbioru i pozwolenie na użytkowanie brak jest wpisu, natomiast w nowej książce obiektu budowlanego dla budynku na działce nr A w rubryce: pozwolenie na użytkowanie figuruje wpis pozwolenia na budowę z 7 maja 1974r. Dodatkowo wskazali, iż działki nr B i A znajdują się na terenie, na którym zabrania się lokalizowania obiektów i urządzeń usługowych i produkcyjnych, zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i stwarzających uciążliwości dla mieszkańców i środowiska przyrodniczego oraz wymagających wielokrotnej obsługi transportowej i ciężkiego transportu dostawczego, lokalizowania zakładów produkcyjnych, magazynowych oraz trwałego składowania surowców i materiałów masowych. Przedmiotowy budynek jednokondygnacyjny, mający ścisłe powiązania konstrukcyjne z budynkiem mieszkalnym, nie jest ponadto przystosowany do prowadzenia usług, zaliczanych do kategorii XVII art. 55 ustawy Prawo budowlane. Podnosząc powyższe argumenty skarżący zarzucili organom administracyjnym brak należytego zbadania sprawy i odniesienia się do ich uwag i zastrzeżeń, brak związku pomiędzy treścią decyzji a uzasadnieniem, naruszenie art. 9 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez udzielanie stronom sprzecznych informacji i wprowadzenie ich w błąd, a także wadliwe zastosowanie art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko prezentowane w zaskarżonym orzeczeniu. Na rozprawie w dniu 17 stycznia 2008r., pełnomocnik skarżących ponowił zarzuty zawarte w skardze akcentując, że poprzedni użytkownik spornego obiektu – Zespól Szkól Rolniczych prowadził działalność głównie dydaktyczną , która kończyła się przed godziną 15.00. Zwracając jednocześnie uwagę, że w sprawie brak jest pozwolenia na użytkowanie warsztatu jak i stacji diagnostycznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, doszedł do przekonania, że w toku postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, doszło do naruszenia tak prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznawana sprawa dotyczy zgłaszanej przez skarżących uciążliwości działalności gospodarczej prowadzonej w parterowym budynku przy ul. [...] w G., polegającej na prowadzeniu przez spółkę jawną "A" warsztatu naprawy pojazdów samochodowych i handlu częściami samochodowymi, w związku ze zmianą sposobu użytkowania tej nieruchomości, uprzednio wykorzystywanej jedynie jako warsztaty szkolne oraz stację diagnostyczną. Na podstawie lektury akt administracyjnych wskazać należy, że organ pierwszej instancji ustalił, że sporny obiekt został wybudowany w oparciu o decyzję Naczelnika Powiatu w G. z dnia 7 maja 1974r., nr [...], o pozwoleniu na budowę dla warsztatu stacji diagnostycznej, wydanej inwestorowi M. R. i w świetle inwentaryzacji architektoniczno-konstrukcyjnej z dnia 29 marca 1984r. (po nabyciu tego obiektu w stanie surowym bez zadaszenia w roku 1974r. na mocy aktu notarialnego nr Rep. [...] przez warsztaty szkolne przy Technikum Mechanizacji Rolnictwa w G.) był wykorzystywany jako stacja diagnostyczna. W oparciu o zgromadzone dowody organ pierwszej instancji uznał, że obiekt powstał zgodnie z ówczesnym prawem budowlanym, na skutek czego organ prowadził postępowanie w zakresie zmiany sposobu użytkowania budynku przez obecnego właściciela – "A" spółka jawna, J. B., M. B., W. B. w G., jednak nie stwierdziwszy zmiany sposobu użytkowania umorzył postępowanie w sprawie. Organ odwoławczy stwierdził, po analizie jego zdaniem szeroko przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania, bowiem obecny sposób użytkowania tj. warsztat samochodowy nie stanowi działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkości lub układu obciążeń. Jako materialnoprawna podstawa zaskarżonej decyzji wskazane zostały przepisy ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006, Nr 156, poz. 118 ze zm.). Zgodnie z art. 71 ust. 2 tej ustawy zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. W myśl art. 71 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części należy uznać w szczególności, podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Użyty w treści przywołanego przepisu zwrot " w szczególności" wskazuje, że określona w tym przepisie definicja zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części nie jest pełna, co oznacza, że wymienione w tym przepisie rodzaje "przeróbek" lub zmieniające określone warunki rodzaje działalności zostały wymienione jedynie przykładowo. Zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części sprowadza się głównie do potrzeby ustalenia, czy i w jakim stopniu podjęcie lub zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności związanej z jego użytkowaniem wpływa na zmianę wymagań stawianych obiektowi, związanych głównie z bezpieczeństwem jego dalszego, zmienionego sposobu użytkowania. Wymagania te zostały określone w art. 5 ustawy Prawo budowlane i uwzględniają wymienione w ust. 1 art. 71 ustawy Prawo budowlane warunki w zakresie bezpieczeństwa: pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Warunki te wskazują na niezbędny zakres działań, które powinny być prowadzone w związku ze zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z uwzględnieniem niezbędnych prac projektowych związanych np. z przeróbką i dostosowaniem pomieszczeń w obiekcie do nowych potrzeb. Opracowania te wymagają m.in. uprzedniego sprawdzenia wytrzymałości konstrukcji obiektu i ewentualnego zaprojektowania jej wzmocnień, dokonania zmian w układzie konstrukcyjnym obiektu i być może także zmian w jego kubaturze, przeprojektowania instalacji w obiekcie w dostosowaniu do nowej funkcji i zapewnienie nowych rozwiązań projektowych, związanych ze zmienionym zapotrzebowaniem i zaopatrzenie obiektu w wodę, energię elektryczną i cieplną oraz inne media. W każdym przypadku należy dokonać szczegółowej oceny, czy zamierzony nowy sposób użytkowania obiektu ze względu na interes użytkowników tego obiektu oraz ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, będzie wymagał dokonania zgłoszenia właściwemu organowi, dotyczącego zmiany sposobu użytkowania. W tym miejscu należy stwierdzić, że przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego wymagające zgłoszenia właściwemu organowi należy rozumieć nie tylko przeznaczenie obiektu do innego rodzaju użytkowania, lecz także zintensyfikowanie dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu, jeżeli wywołuje to skutki określone w art. 71 Prawa budowlanego. Jest oczywistym, iż zwiększenie realizowanej działalności wytwórczej lub usługowej w takim obiekcie może spowodować niekorzystne dla otoczenia skutki, w szczególności w sferze warunków zdrowotnych, higieniczno-sanitarnych, a nawet może kolidować z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W świetle przedstawionych wyżej uwag nie ulega wątpliwości, że organ nadzoru budowlanego powinien jednoznacznie ustalić nie tylko sposób poprzedniego wykorzystania budynku, ale także ustalić sposób aktualnego jego wykorzystania, nie tylko pod kątem ustalenia profilu działalności zakładu, jak również i w zakresie intensyfikacji tej działalności. W związku z tym należało się zgodzić z zarzutami skargi, że organy obu instancji w dalszym ciągu nienależycie wyjaśniły stan faktyczny sprawy i nie oceniły, czy nastąpiła zmiana sposobu użytkowania spornego budynku pod kątem zintensyfikowania prowadzonej działalności. W sprawie niniejszej brak jest koniecznych ustaleń i rozważań organów administracji publicznej co do sposobu faktycznego użytkowania przedmiotowego obiektu, nie zgromadzono bowiem dokumentacji dotyczącej ilości i zakresu usług świadczonych w spornym obiekcie przez Zespół Szkół Rolniczych, jak również nie przeprowadzono dowodu z zeznań świadków na powyższą okoliczność: dyrektora Zespołu Szkół Rolniczych, kierownika warsztatów szkolnych, słuchanych w trybie art. 83 § 3 K.p.a., a więc przed odebraniem zeznań, uprzedzonych o prawie odmowy zeznań oraz odpowiedzialności za fałszywe zeznania, poprzestając jedynie na pisemnych wyjaśnieniach tych osób, dotyczących wyposażenia warsztatów szkolnych. Nadto nie zgromadzono dokumentacji pozwalającej na określenie zakresu i wielkości usług świadczonych przez spółkę jawną "A" w okresie prowadzonego postępowania administracyjnego (np. w postaci rocznego sprawozdania z działalności spółki, bilansu czy też sprawozdania finansowego), nie ustalono też, w jakich godzinach i przez ile dni w tygodniu są świadczone usługi w spornym obiekcie. Nie wyjaśniono kwestii ilości obsługiwanych pojazdów, rodzaju zastosowanych urządzeń, emisji zużytych surowców, materiałów, paliw, energii w związku z prowadzoną działalnością przez poprzedniego i obecnego użytkownika spornego obiektu. Okoliczność ta wskazuje na konieczność przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, czego zdaje się nie dostrzegać organ odwoławczy oraz dokonania ustaleń faktycznych, niezbędnych do stwierdzenia, że zmiana sposobu użytkowania obiektu, polegająca na jego intensyfikacji nie naruszy prawnie chronionych interesów osób trzecich. Dopiero tak uzupełnione postępowanie dowodowe pozwoliłoby organom na dokonanie oceny wartości dowodowej zeznań świadków zamieszkujących w sąsiedztwie przedmiotowej nieruchomości: A. S., A. K., V. R., W. W., Z. K., w sposób zgodny z art. 80 K.p.a., tzn. w konfrontacji z treścią dokumentów dołączonych do akt. Nie oceniono także w postępowaniu administracyjnym, czy obecna działalność warsztatu naprawy pojazdów samochodowych w sposób znaczący wykracza poza ramy przewidziane decyzją o pozwoleniu na budowę z 1976 r., o czym świadczy treść pisma Naczelnika Wydziału Ochrony Środowiska, Rolnictwa i Leśnictwa Starostwa Powiatowego w B. Godzi się przypomnieć, że z przepisów art. 7 i 77 K.p.a. wynika, iż postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności, co oznacza, iż organ administracji jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Postępowanie dowodowe nie może zostać zakończone dopóki organ nie ustali czy stan faktyczny przewidziany w normie prawnej wystąpił, czy też nie wystąpił w rozpoznawanej sprawie. W celu usunięcia wszelkich wątpliwości, co do stanu faktycznego sprawy organy obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.), a dowodem może być wszystko co jest zgodne z prawem. Tymczasem organ drugiej instancji nie dokonując żadnych własnych ustaleń i nie odnosząc się do obszernego uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji doszedł jedynie z naruszeniem zasad wymienionych w art. 7 i 77 K.p.a. do przekonania, iż do zmiany sposobu użytkowania w ogóle nie doszło. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy rozważy podniesione wyżej kwestie, uzupełniając postępowanie dowodowe i gromadząc materiał dowodowy wymagany dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, umożliwiającego porównanie działalności aktualnej z poprzednio prowadzoną pod kątem intensywności wykonywanych usług oraz odniesie się rzetelnie do zgromadzonego w aktach administracyjnych materiału, a także podniesionego przez skarżących zarzutu, iż lokalizacja zakładu naprawczego narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – co zdaje się potwierdzać pismo Burmistrza G. z dnia 23 czerwca 2005r. Wobec ujawnionych wad, tj. naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 K.p.a., art. 105 K.p.a., w stopniu mającym znaczący wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia art. 71 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, Wojewódzki Sąd Administracyjny zobligowany był do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Rozstrzygnięcie w pkt II wyroku oparto na treści art. 152 cytowanej wyżej ustawy.