II SA/Op 505/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na uchwałę Rady Gminy Chrząstowice z dnia 15 marca 2006 r., nr XXXIV/238/2006 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia 19 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Op 101/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę wniesioną przez M. G. na uchwałę Rady Gminy Chrząstowice z dnia 15 marca 2006 r., nr XXXIV/238/2006, w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stwierdzając, że do wezwania, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), stanowiącego warunek skutecznego wniesienia skargi, znajduje zastosowanie przepis art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a Sąd uznał, że skarga wniesiona została z uchybieniem 60 – dniowego terminu przewidzianego w art. 53 § 2 P.p.s.a. Wskazał w tym zakresie, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożone zostało przez skarżącego w Urzędzie Gminy w dniu 21 listopada 2008 r., a co za tym idzie termin 60 dni do wniesienia skargi upłynął w dniu 20 stycznia 2009 r. Skarga do Sądu została natomiast złożona dopiero w dniu 25 lutego 2009 r., po otrzymaniu przez skarżącego odpowiedzi Rady Gminy w postaci uchwały z dnia 5 lutego 2009 r. Wezwaniem z dnia 25 września 2009 r. M. G. ponownie wezwał Radę Gminy Chrząstowice do usunięcia naruszenia jego interesu prawnego przez uchwałę z dnia 15 marca 2006 r., nr XXXIV/238/2006 r. W odpowiedzi na wezwanie Rada Gminy Chrząstowice podjęła w dniu 29 października 2009 r. uchwałę nr [...], w której postanowiła o nieuwzględnieniu wezwania M. G. Pismem z dnia 3 grudnia 2009 r., M. G. ponownie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na uchwalę Rady Gminy Chrząstowice z dnia 15 marca 2006 r., nr XXXIV/238/2006, domagając się w niej stwierdzenia w części nieważności zaskarżonej uchwały. W odpowiedzi na skargę Gmina Chrząstowice wniosła o odrzucenie skargi z powodu zaistnienia przesłanki określonej w art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a, tj. powagi rzeczy osądzonej, bądź oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), regulującego kwestie zaskarżania do sądu aktów organów samorządu gminnego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z powołanej regulacji wynika, że warunkiem skutecznego wniesienia skargi na uchwałę rady gminy jest uprzednie wystosowanie do organu wezwania. Dla swej skuteczności skarga ponadto wymaga zachowania określonego terminu W zakresie ustalania terminu do wniesienia skargi na uchwałę rady gminy zastosowanie znajduje przepis art. 53 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Stosownie do tego przyjąć należy, że termin trzydziestu dni, który ma zastosowanie w sytuacji, gdy organ udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, biegnie od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi. W sytuacji natomiast, gdy organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, biegnie od dnia wniesienia wezwania do organu. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie stanowiskiem przyjąć przy tym należy, że wskazane w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wezwanie, przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie, a każde jego następne pismo nie posiada już waloru takiego wezwania i nie skutkuje ponownym rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia skargi. Wezwanie, o którym mowa w powołanym przepisie stanowi wszak odpowiednik środka odwoławczego, określony w art. 52 § 4 P.p.s.a. Środek odwoławczy na dane rozstrzygniecie można z kolei wnieść tylko jeden raz. W świetle tego, przyjęcie poglądu, że ten sam podmiot może wielokrotnie składać to samo wezwanie do tego samego organu w tej samej sprawie, dotyczącej tej samej uchwały, byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji, jak i z przepisem art. 78 Konstytucji. Dlatego, niedopuszczalne jest traktowanie instytucji wezwania jako czynności, która nie wywołuje żadnych skutków prawnych i wobec tego może być powtarzana wielokrotnie (por. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSK 2/02, ONSA 2003/1/2; postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1954/08, System Informacji Prawnej LEX nr 514301; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 963/09, nipubli., wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/GL 1000/09, nipubli.). Skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest drugą z kolei skargą wniesioną przez M. G. na uchwałę Rady Gminy Chrząstowice z dnia 15 marca 2006 r., nr XXXIV/238/2006, w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pierwsza skarga odrzucona została postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 19 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Op 101/09, z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Wobec tego, że poprzedzona ona została wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa z dnia 21 listopada 2008 r. uznać należało, że skarżący swoje prawo w tym zakresie już zrealizował. Tym samym, powtórne wezwanie z dnia 25 września 2009 r., poprzedzające wniesienie skargi w niniejszej sprawie, nie mogło wywołać skutku prawnego. W konsekwencji też, wniesioną w niniejszej sprawie skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Powołany przepis art. 58 §1 pkt 6 P.p.s.a. stanowi, że Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie było niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1- 5, na podstawie których skarga podlega odrzuceniu: jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (pkt 1), wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (pkt 2), której braków nie uzupełniono w wyznaczonym terminie (pkt 3), jak również jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (pkt 4), bądź jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie (pkt 5). Za niedopuszczalną uznać natomiast należy kolejną skargę tego samego podmiotu na daną uchwałę, poprzedzoną ponownym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W takiej sytuacji, wyczerpana została już bowiem prawna możliwość kwestionowania zaskarżonej uchwały i brak jest podstaw do dokonania oceny zaskarżonego aktu przez sąd. Wskazać przy tym trzeba, iż wcześniejsze odrzucanie skargi M. G. przez Sąd, postanowieniem z dnia 19 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Op 101/09, nie skutkowało zaistnieniem w niniejszej sprawie przesłanki odrzucenia skargi z art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., w postaci prawomocnego zakończenia sprawy. Powagę rzeczy osądzonej, o której mowa w tym przepisie, mogą mieć bowiem tylko orzeczenia sądowe rozstrzygające sprawę co do istoty, a więc tylko wyroki. One bowiem jedynie zawierają ocenę zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności organu administracji publicznej i rozstrzygają o dalszym obowiązywaniu lub utracie mocy tego aktu lub czynności Z powyższych względów, stwierdzając brak podstaw do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 §1 pkt 4 P.p.s.a. Sąd uznał, że w sprawie zaistniała przesłanka z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. i na tej podstawi orzekł jak w sentencji.