II SA/Op 518/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia na bezczynność organu w sprawach rozgraniczenia nieruchomości postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W piśmie z dnia 5 marca 2007 r. A. B. złożył zażalenie na bezczynność Burmistrza [...] w "przedmiocie rozgraniczenia właściwego" wskazując, iż dotyczy ono wniosków o rozgraniczenie złożonych w dniach 16 grudnia 1999 r. i 18 lipca 2000 r., związanych z ustaleniem przebiegu granicy między nieruchomościami oznaczonymi w ewidencji gruntów jako działki nr A,B,C i D, a położonymi w H. W odpowiedzi na zażalenie Burmistrz [...] wskazał, że postępowanie administracyjne o rozgraniczenie nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr C z nieruchomościami przyległymi o nr B, D i A zostało zakończone decyzją nr AGI.GG.II7441a/7/2001 z dnia 26 listopada 2001 r., a następnie sprawa została przekazana Sądowi Rejonowemu w N., celem rozpatrzenia. Po rozpoznaniu sprawy, Sąd Rejonowy w N. dokonał rozgraniczenia przedmiotowych nieruchomości i z chwilą uprawomocnienia się zapadłego postanowienia, decyzje administracyjne wydane w tej samej sprawie przestały istnieć w obrocie prawnym. Organ podał także, że obecnie nie prowadzi żadnego postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., stwierdziło niedopuszczalność zażalenia, wskazując, iż jest ono niedopuszczalne, ponieważ zostało wniesione po zakończeniu toku postępowania administracyjnego. Orzeczenie to zawierało pouczenie, iż służy na nie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, którą należy wnieść w terminie 30 dni od daty doręczenia postanowienia. Pismem z dnia 13 września 2007 r., nadanym przesyłką pocztową w dniu 17 września 2007 r. ( data stempla pocztowego ), A. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, na powyższe postanowienie z dnia [...]. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o odrzucenie skargi. Uzasadniając swoje żądanie organ podał, że w zaskarżonym postanowieniu błędnie pouczono stronę o prawie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, bowiem na orzeczenie to, wydane na skutek rozpoznania zażalenia na bezczynność organu, nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ podniósł, iż niedopuszczalne jest wniesienie środka odwoławczego od rozstrzygnięcia organu administracji publicznej wydanego w wyniku rozpoznania zażalenia na bezczynność, przewidzianego w art. 37 K.p.a. Tego rodzaju postanowienia nie podlegają również zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Ponadto organ uznał powołując się na okoliczność, iż postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie, dotyczącej rozgraniczenia nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr C z nieruchomościami sąsiadującymi, zostało zakończone, a sprawa ta zakończyła się prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w N. z dnia 25 listopada 2004 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości, iż za niedopuszczalne należy uznać zażalenie dotyczące sprawy, która została już zakończona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kwestię dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, reguluje art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." Powyższy przepis dopuszcza skargę na postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zatem podstawową przesłanką warunkującą zaskarżenie postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym do sądu administracyjnego jest to, czy służy na nie zażalenie chyba, że postanowienie kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty. Zgodnie z art. 141 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego – zwanego dalej: "K.p.a.", zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w K.p.a. Tym samy katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego, wydanych w postępowaniu prowadzonym na postawie przepisów K.p.a., jest zamknięty. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowego jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...]., stwierdzające niedopuszczalność A. B. z dnia 5 marca 2007 r. na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr A, B, C i D, położonych w N.. Postanowienie to zostało wydane w trybie art. 37 K.p.a., zgodnie z którym, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Wskazać należy, iż zgodnie z przyjętym w doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądem, organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego dotyczące, poszczególnych kwestii ( tak jak w niniejszej sprawie – bezczynności organu ), wynikających w toku tego postępowania, lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie. Tego rodzaju postanowienia nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego ( por. szerzej: postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 306/05, opubl. LEX nr 196463 ). Zważyć jednakże należy, iż strona niezadowolona z rozstrzygnięcia dokonanego w sprawie bezczynności może wnieść skargę do sądu administracyjnego, ale na bezczynność organu, któremu ją zarzuca – jakim w niniejszym przypadku jest Burmistrz N., a nie na postanowienie organu wyższego stopnia rozstrzygającego zażalenie strony na tą bezczynność. Uwzględniając dokonane na wstępie wywody, uznać zatem należy za błędne pouczenie zawarte w kwestionowanym postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O., o prawie zaskarżenia tego postanowienia do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe, skargę A. B., jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.