II SA/Op 521/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A S.A. z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu z dnia 9 września 2015 r., nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzenia produktów do obrotu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Działający w imieniu A S.A. z siedzibą w [...], adwokat B. T. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzję Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu z dnia 9 września 2015 r., nr [...], uchylającą decyzję organu I instancji z dnia 15 czerwca 2015 r., nr [...], w części dotyczącej zakazu wprowadzenia do obrotu siedmiu produktów i w tym zakresie postępowanie organu I instancji umarzająca, a także utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji w części dotyczącej pozostałych sześciu produktów. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na zasadzie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, związanych z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Uzasadniając żądanie wskazano, że zaskarżona decyzja nie została wydana ze względu na jakiekolwiek niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego, a wyłącznie ze względu na rzekome uchybienie procedurom zgłoszeniowym. Interes strony, zdaniem skarżącej, nie jest zatem sprzeczny z jakimkolwiek interesem prywatnym czy publicznym. Ponadto, w ocenie skarżącej, zaskarżona decyzja dotyczy zakazu wprowadzenia do obrotu produktu, co należy rozumieć także jako posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania. Wobec tego, zaskarżona decyzja uniemożliwia skarżącej nawet posiadanie wymienionych w niej produktów, które są produktami o określonej dacie ważności. Stąd wykonanie decyzji, nawet po jej wzruszeniu po ewentualnym oddaleniu skargi, doprowadzi w istocie do przepadku wymienionych w niej produktów, a tym samym spowoduje szkodę odpowiadającą ich wartości. Zdaniem skarżącej, będzie to skutek niemożliwy do odwrócenia nawet w przypadku uwzględnienia skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, nie odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", Sąd może, po przekazaniu skargi, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z orzecznictwa sądowego trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA z dnia 3 sierpnia 2006r. sygn. akt II SA/Bk 352/06). Natomiast przez pojęcie "znacznej szkody" należy rozumieć taką szkodę majątkową, a także niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, a rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. (por.: postanowienie NSA z dnia 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 1302/10, postanowienie NSA z dnia 10 grudnia 2010 r., sygn. akt II OZ 1265/10 – wszystkie orzeczenia przywołane w niniejszym postanowieniu dostępne są na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy przy tym zaznaczyć, że ciężar wykazania istnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na skarżącym składającym wniosek. Sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne (vide m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt II OSK 2115/11 oraz z dnia 23 września 2011 r., sygn. II OZ 836/11). Co więcej, twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt. II FSK 502/09). W ocenie Sądu, twierdzenia zawarte we wniosku skarżącej mają charakter hipotetyczny i nie są poparte żadnymi dokumentami wskazującymi na wystąpienie w chwili obecnej niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie jest wystarczający bowiem sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających na stwierdzenie, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest w danej sprawie zasadne. Wobec powyższego twierdzenia strony, niepoparte żadnymi szczegółowymi wyliczeniami, nie mogą być uznane za uzasadniające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca podnosi, że będąca przedmiotem niniejszego postępowania sądowego decyzja, spowoduje po jej stronie wyrządzenie znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki. Uzasadniając to twierdzenie skarżąca wskazuje, że produkty objęte kwestionowaną decyzją o zakazie wprowadzania do obrotu, mają ściśle określony termin ważności, a zatem rodzi to niebezpieczeństwo, że nawet w przypadku uwzględnienia skargi, może dojść do przepadku wymienionych produktów, a tym samy spowoduje szkodę odpowiadającą ich wartości. Zauważyć zatem należy, że wykonanie decyzji zakazującej wprowadzanie do obrotu produktów o niedozwolonym składzie, z natury swojej prowadzić musi do zmian w zakresie działalności gospodarczej danego podmiotu (wnioskodawcy), ale nie oznacza to, że w każdym przypadku zmiany takie uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na wnioskodawcy spoczywa bowiem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania tzw. ochrony tymczasowej. Twierdzenia te powinny być poparte dokumentami źródłowymi, które pozwalają na ich weryfikację. Skarżąca nie wskazała natomiast żadnych konkretnych danych związanych z terminem ważności już posiadanych przez nią produktów, czy wyliczeń i kalkulacji finansowych na poparcie swego wniosku, określających w szczególności jaki jest rozmiar szkody. Powołane przez skarżącą duże prawdopodobieństwo uwzględnienia skargi, a także sam fakt wstrzymania wykonania decyzji przez organ odwoławczy (por.: postanowienie Opolskiego Państwowego Inspektora Sanitarnego w Opolu z dnia 5 listopada 2015 r., nr [...] akt administracyjnych) nie stanowią o "znacznej szkodzie", czy też "trudnych do odwrócenia skutków". Reasumując stwierdzić należy, że żadna z przesłanek wstrzymania wykonania decyzji nie została przez skarżącego wykazana.Skoro więc skarżąca formułując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazała stosownych okoliczności mających przemawiać za spełnieniem którejś z dwóch przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, należało uznać, że wniosek ten nie zasługiwał na uwzględnienie. Wobec powyższego, Sąd działając na zasadzie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.