II SA/Op 525/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska – spr. Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant St. inspektor sądowy Grażyna Jankowska-Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2019 r. sprawy ze skargi G. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 15 czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez G. C. (dalej zwanego skarżącym) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu (w skrócie SKO lub Kolegium) z dnia 15 czerwca 2018 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia 29 marca 2018 r., nr [...], odmawiającą przyznania skarżącemu świadczenia wychowawczego wnioskowanego na syna D. C. Zaskarżoną decyzję poprzedziło postępowanie administracyjne o następującym przebiegu. Skarżący wnioskiem z dnia 31 października 2017 r. zwrócił się do Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko - syna D. C. Wyjaśnił, że jego rodzina składa się z dwóch osób: jego samego oraz syna D. Do akt sprawy dołączono: 1) wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia 22 lutego 2018 r., sygn. akt [...], zasądzający od P. B. na rzecz małoletniego powoda D. C. alimenty w kwocie po 600 zł miesięcznie; 2) postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia 2 marca 2017 r., sygn. akt [...], postanawiające pozbawić P. B. władzy rodzicielskiej nad małoletnim D. C.; 3) zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2016 skarżącego (PIT-36); 4) informację o odliczeniach od dochodu i od podatku w roku podatkowym 2016 r. (PIT/O); 5) zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2017 (PIT-36); 6) informację o odliczeniach od dochodu i od podatku w roku podatkowym 2017 r. G. C. (PIT/O). Ponadto, do akt sprawy organ I instancji włączył, pozyskane zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, dokumenty potwierdzające wysokość osiągniętego w 2016 r. dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach określonych w art. 27, 30b, 30c, 30e i 30f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne skarżącego. Naczelnik Wydziału Spraw Społecznych, działający z upoważnienia Burmistrza [...], decyzją z dnia 29 marca 2018 r., nr [...], nie przyznał skarżącemu świadczenia wychowawczego wnioskowanego na syna D. C. W uzasadnieniu tej decyzji organ powołał przepisy ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, mające zastosowanie w sprawie i stwierdził, że w roku 2016 skarżący osiągnął dochód opodatkowany w wysokości 21.827,90 zł netto oraz dochód nieopodatkowany w wysokości 152,30 zł netto. Łączny dochód rodziny skarżącego osiągnięty w roku 2016 wyniósł zatem 21.980,20 zł. Tym samym, miesięczny dochód jego rodziny w przeliczeniu na osobę wyniósł 915,84 zł, a więc przekroczył kryterium dochodowe. Organ dodał, że zgodnie z przedmiotową ustawą oraz ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych należało uwzględnić dochód z tytułu umorzenia części długu, zawarty w rozliczeniu rocznym za 2016 r., PIT-36, w wysokości 5.807,03 zł. W tych okolicznościach organ stwierdził, że skarżący nie spełnił ustawowych przesłanek uprawniających do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko D. C., bowiem dochód rodziny w przeliczeniu na osobę, w kwocie 915,84 zł, przekroczył kwotę 800 zł ustawowego kryterium. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wyjaśnił, że w rozliczeniu rocznym PIT-36 za 2016 r. wykazany został przychód w wysokości 28.565,17 zł. Wskazał, że w 2016 r. był zatrudniony u jednego pracodawcy w firmie A i osiągnął z tego tytułu przychód w wysokości 22.758,14 zł. Drugi przychód wykazany w rozliczeniu rocznym - jest to przychód wykazany z PIT-8C. Przychód ten był kwotą umorzenia części długu, jaki miał w B S.A. Zauważył, że kwoty tej nie otrzymał fizycznie, nie był to jego dochód osiągnięty zarobkowo. Uważa, że umorzenie części kredytu w 2016 r. nie powinno mieć wpływu na jego sytuację materialną, dlatego nie powinien być pozbawiony pomocy państwa w wychowaniu dziecka. Skarżący nadmienił, że samotnie wychowuje syna i utrzymują się tylko z jego dochodów. W wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium, po przytoczeniu art. 2 pkt 1, art. 2 pkt 14, art. 4 ust. 1-3, art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2017 r. poz. 1851, dalej przywoływana jako ustawa), podało, że pojęcie dochodu rodziny zostało zdefiniowane w art. 2 ust. 4 ustawy, który stanowi, że przez dochód rozumie się sumę dochodów członków rodziny. Dochód członka rodziny oznacza natomiast - w myśl art. 2 pkt 2 ustawy - przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego. Kolegium przypomniało, że skarżący wnioskiem złożonym w dniu 31 października 2017 r., zwrócił się do Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko - syna D. C., urodzonego [...] 2011 r. W tej sytuacji należało ustalić, czy strona spełnia warunki dochodowe uprawniające do przyznania świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko, tj. czy dochód rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy, a więc w roku 2016, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 1-3 ustawy (dotyczącego sposobu obliczania dochodu w przypadku uzyskania lub utraty dochodu w roku bazowym i po tym okresie), w przeliczeniu na osobę w rodzinie, stanowiący podstawę ustalania prawa do świadczenia wychowawczego na okres od 1 października 2017 r. do 30 września 2018 r., nie przekracza kwoty 800 zł. W przekonaniu Kolegium, nie budziło wątpliwości, że dla celów ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego należało uwzględnić dochód skarżącego podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30c, art. 30e i art. 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. SKO przyjęło, że organ I instancji prawidłowo obliczył dochód skarżącego, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach określonych w ww. przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osiągnięty w roku 2016, który brutto wyniósł 27.230,17 zł. Przedstawiło wyliczenie dochodu brutto skarżącego, na który składała się kwota 21.423,14 zł z tytułu należności ze stosunku pracy oraz kwota 5.807,03 zł z tytułu umorzenia długu, a także kwota 152,30 zł z tytułu zwrotu niewykorzystanej ulgi na dzieci, co łącznie stanowiło kwotę 27.382,47 zł. Jednocześnie dodało, że wyliczoną kwotę dochodu brutto pomniejszono o należny podatek w wysokości 604 zł, składki na ubezpieczenia społeczne odliczone od dochodu w wysokości 1.776,27 zł oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 3.022 zł. Zatem, wyliczony dochód wyniósł 21.980,20 zł (27.382,47 zł - 604,00 zł -1776,27 zł - 3022,00 zł = 21.980,20 zł). Stąd przeciętny miesięczny dochód dwuosobowej rodziny skarżącego, to kwota 1.831,68 zł, co w przeliczeniu na osobę w rodzinie oznacza 915,84 zł (21.980,20 zł: 12 miesięcy : na 2 osoby = 915,84 zł). Wobec powyższego, Kolegium uznało, że strona nie spełniła kryterium dochodowego uprawniającego do przyznania świadczenia wychowawczego, wynoszącego 800 zł, a więc wnioskowane świadczenie skarżącemu nie przysługiwało. W przekonaniu Kolegium, organ I instancji prawidłowo wliczył do dochodu wartość umorzonego długu, zawartego w rozliczeniu rocznym za 2016 r. W tej kwestii SKO argumentowało, że zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności inne nieodpłatne świadczenia, do których zalicza się również umorzenie długu kredytu. Zauważyło, że w PIT-36 z roku 2016 strona w punkcie 9 wskazała kwotę 5.807,03 zł z tytułu umorzonego kredytu, która niewątpliwie podlegała opodatkowaniu, w związku z czym należało tę kwotę wliczyć do dochodu. Trafność takiego stanowiska, zdaniem organu odwoławczego, potwierdza utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych, prezentowane m.in.: w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 1134/12 oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 maja 2017 r. sygn. akt IV SA/Wr 122/17, gdzie wyraźnie stwierdzono, że wartość umorzonych należności - w tym przypadku z tytułu opłat za lokal (czynsz), - wynikających z zawartej umowy cywilnoprawnej, wykazanych w PIT-8C, jest dochodem w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. Również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 13 lipca 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 143/16, stwierdził, że wliczeniu do dochodu relewantnego przy ustalaniu prawa do zasiłku rodzinnego podlega każdy przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który nie jest zwolniony od podatku dochodowego od osób fizycznych (w szczególności na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), a zarazem nie został wymieniony w art. 3 pkt 1 lit. c ustawie o świadczeniach rodzinnych. Dodatkowo Kolegium wywiodło, że ustawodawca nie pozostawił po stronie organów orzekających w sprawach z zakresu świadczeń wychowawczych możliwości uznaniowego przyznania tych świadczeń w sytuacji, gdy nie zostały spełnione przesłanki ustawowe. Podkreśliło, że prawo do świadczenia wychowawczego przysługuje osobom uprawnionym spełniającym wyznaczone w ustawie kryterium dochodowe, w ściśle określonej wysokości, które jest wiążące dla organów właściwych w sprawach z tego zakresu. Oznacza to, że organy nie są uprawnione do ustalania tychże kryteriów na poziomie innym niż wskazany w ustawie. Powyższe powoduje, że skoro miesięczny dochód na osobę w rodzinie strony, obliczony dla celów ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego jest wyższy od kwoty uprawniającej do otrzymania tego świadczenia, to nie może ono być przyznane. W skardze do Sądu G. C. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swoje stanowisko ponowił zarzuty przedstawione w odwołaniu. Nadto podkreślił, że kwota umorzonego kredytu nie powinna mieć wpływu na jego sytuację materialną w roku 2016. W konsekwencji, nie powinien zostać pozbawiony pomocy państwa w wychowywaniu dziecka. Dowodził, że, skoro przedmiotowego świadczenia domagał się w roku 2017, to umorzony kredyt powinno się traktować jako rodzaj dochodu jednorazowego, utraconego. Zwrócił także uwagę na swoją niełatwą sytuację rodzinną i materialną, podnosząc, że matka dziecka, mimo zasądzonych alimentów, od trzech lat nie łoży na utrzymanie syna. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; - a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; - b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; - c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja organu odwoławczego oraz decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz w wyniku prawidłowej wykładni i zastosowania prawa materialnego. W przedmiotowej sprawie, w wyniku rozpoznania wniosku skarżącego, organ odmówił przyznania mu prawa do świadczenia wychowawczego, wskazując w uzasadnieniu, że dochód rodziny w przeliczeniu na osobę przekroczył kryterium ustawowe, tj. 800 zł, bowiem wyniósł 915,84 zł na osobę. Podkreślenia zatem wymagało, że warunki nabywania prawa do świadczenia wychowawczego oraz zasady przyznawania i wypłacania tego świadczenia regulują przepisy przywołanej wyżej ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2017 r. poz. 1851), zwanej dalej nadal ustawą. Według zaś art. 4 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy, celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. Zgodnie z art. 4 ust. 2 tej ustawy, świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka. Natomiast art. 5 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, w wysokości 500 zł miesięcznie na dziecko w rodzinie. Na podstawie art. 5 ust. 3 tej ustawy, świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800 zł. Pojęcie "pierwsze dziecko" oznacza, zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy - jedyne lub najstarsze dziecko w rodzinie w wieku do ukończenia 18 roku życia; w przypadku dzieci urodzonych tego samego dnia, miesiąca i roku, będącymi najstarszymi dziećmi w rodzinie w wieku do ukończenia 18 roku życia, pierwsze dziecko oznacza jedno z dzieci wskazane przez osobę, o której mowa w art. 4 ust. 2 ustawy. Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy, pojęcie dochód oznacza dochód w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych. Stosownie zatem do art. 3 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1952, z późn. zm.), dochodem są, po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób, przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30c, art. 30e i art. 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1509, z późn. zm.), pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczane do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne. Na podstawie art. 20 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych wart. 12-14 i art. 17. Pojęcie dochodu rodziny zostało zdefiniowane w art. 2 ust. 4 ustawy, który stanowi, że przez dochód rozumie się sumę dochodów członków rodziny. Dochód członka rodziny - oznacza natomiast - w myśl art. 2 pkt 2 ustawy - przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 1-3. Zgodzić się przyjdzie z organami, że w realiach niniejszej sprawy dla celów ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego należało uwzględnić dochód skarżącego podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30c, art. 30e, art. 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ustawa o świadczeniach rodzinnych - mająca zastosowanie w analizowanym stanie faktycznym w odniesieniu do określenia pojęcia dochodu - po myśli art. 2 pkt 2 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci - definiując w art. 3 pkt 1 pojęcie dochodu, wskazuje na przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30c, art. 30e i art. 30f ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z zasadą ogólną zawartą w art. 9 przywołanej ustawy podatkowej opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a, 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Natomiast w art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na inne źródła przychodów niż wymienione we wcześniejszych punktach. Z powyższego wynika, że umorzona kwota kredytu, która będąc źródłem przychodu określonym w ww. przepisie, stanowi dochód w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2089). W tym miejscu wskazać więc należy, że organ prawidłowo wliczył do dochodu wartość umorzonego długu zawartego w rozliczeniu rocznym za 2016 r. Zgodnie bowiem z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności inne nieodpłatne świadczenia, do których zalicza się również umorzenie długu kredytu. Dodatkowo zaznaczyć należy, że w PIT-36 z 2016 r. strona w punkcie 9 wskazała kwotę 5.807,03 zł z tytułu umorzonego kredytu, która niewątpliwie podlegała opodatkowaniu, w związku z czym należało tę kwotę wliczyć do dochodu. Prawidłowe było zatem stwierdzenie organów, iż dochód na osobę w rodzinie skarżącego w roku 2016, wynoszący 915,84 zł przekroczył określone w ustawie kryterium dochodowe, a to prowadzi do wniosku, że wydane w sprawie rozstrzygnięcia o odmowie przyznania prawa do świadczenia wychowawczego są zgodne z prawem. Dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej konieczne jest również przywołanie definicji legalnych "utraty dochodu" i "uzyskania dochodu" oraz sposobu obliczenia dochodu rodziny w przypadku zaistnienia takich zdarzeń. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy, w przypadku utraty dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, lub po tym roku, ustalając ich dochód, nie uwzględnia się dochodu utraconego. W myśl art. 2 pkt 19 utrata dochodu oznacza utratę dochodu spowodowaną: uzyskaniem prawa do urlopu wychowawczego, utratą prawa do zasiłku lub stypendium dla bezrobotnych, utratą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, utratą zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, a także emerytury lub renty, renty rodzinnej lub renty socjalnej, wyrejestrowaniem pozarolniczej działalności gospodarczej lub zawieszeniem jej wykonywania w rozumieniu art. 14a ust. 1d ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, utratą zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub zasiłku macierzyńskiego, przysługujących po utracie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, utratą zasądzonych świadczeń alimentacyjnych w związku ze śmiercią osoby zobowiązanej do tych świadczeń lub utratą świadczeń pieniężnych wypłacanych w przypadku bezskuteczności egzekucji alimentów w związku ze śmiercią osoby zobowiązanej do świadczeń alimentacyjnych, utratą świadczenia rodzicielskiego, utratą zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w przepisach o ubezpieczeniu społecznym rolników, utratą stypendium doktoranckiego określonego w art. 200 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Przepis art. 2 pkt 19 ustawy zawiera zamknięty katalog przesłanek kwalifikujących utratę dochodu. Organy są więc zobowiązane na podstawie tego przepisu do zakwalifikowania, jako utratę dochodu, zaistnienie któregokolwiek z wymienionych tam przypadków, ale nie mają możliwości uznania na tle przepisów ustawy utraty dochodu spowodowanej innymi zdarzeniami, niż wymienione we wskazanym przepisie. Wśród wymienionych przesłanek ustawodawca nie wymienił - jako powodu utraty dochodu – kwoty wynikającej z umorzonego kredytu lub długu. Prawidłowo zatem organy przyjęły w niniejszej sprawie, że w przypadku zmniejszenia dochodu wskutek braku uzyskania świadczeń cywilnoprawnych (umorzenie kredytu bankowego) nie następuje utrata dochodu w rozumieniu art. 7 ust. 3 ustawy, którego nie uwzględnia się w dochodzie stanowiącym podstawę do ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego. Treść tych przepisów, według ich brzmienia literalnego, nie nasuwa wątpliwości co do rozumienia "utraconego dochodu". Z uwagi na uzyskiwanie przez skarżącego dochodów z tytułu zatrudnienia powiedzieć przyjdzie, że gdy z osobą wnioskującą o przyznanie świadczenia wychowawczego rozwiązany zostanie stosunek pracy lub zostanie rozwiązana inna z umów wymienionych, czyli w sytuacji, gdy osoba ta utraci jedno ze źródeł dochodu mające umocowanie w określonym stosunku prawnym, to wówczas może odliczyć dochód utracony. Zatem, organy administracji prawidłowo wyliczyły dochód rodziny skarżącego, dochodząc w wyniku tych wyliczeń do wniosku, że przekroczone zostało kryterium dochodowe stanowiące ustawowy wymóg przyznania świadczenia wychowawczego w okresie od 31 października 2017 r. do dnia 30 września 2018 r. Niewątpliwie rodzina skarżącego jest w trudnej sytuacji materialnej, jednakże decyzja o ustaleniu prawa do świadczenia wychowawczego nie jest decyzją uznaniową. W tym stanie rzeczy, nie znajdując usprawiedliwionych powodów do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Przywołane wyżej wyroki sądów dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem - htpp:// orzeczenia.nsa.gov.pl.