II SA/Op 529/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) Sędzia WSA Ewa Janowska Protokolant St. sekretarz sądowy Mariola Krzywda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2019 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Opolu z dnia 2 października 2018 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych oddala skargę. Decyzją z dnia 7 sierpnia 2018 r., nr [...], Dyrektor Zakładu Karnego Nr [...] w [...] przedłużył T. P. (zwanemu dalej również skarżącym) zawieszenie w czynnościach służbowych o okres kolejnych 3 miesięcy, tj. od dnia 9 sierpnia 2018 r. do dnia 8 listopada 2018 r. Jednocześnie organ na czas zawieszenia w czynnościach służbowych zawiesił skarżącemu 50% procent należnego uposażenia. Rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 218 ust. 1 pkt 4 oraz ust. 2 i 3, art. 94 ust. 2-4, art. 95 ust. 1 ustawy dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2017 r. poz. 631, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą" i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.), dalej w skrócie: "K.p.a.", w związku z art. 218 ust. 4 ustawy. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu 7 lutego 2018 r. otrzymał z Prokuratury Rejonowej w [...] pismo informujące, iż skarżącemu przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa z art. 157 § 2 Kodeksu karnego. W związku z tym decyzją z dnia 8 lutego 2018 r., nr [...], skarżący został zawieszony w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy, tj. od dnia 9 lutego do dnia 8 maja 2018 r, który to okres przedłużono następnie na podstawie decyzji nr [...] do dnia 8 sierpnia 2018 r. W ocenie organu, brak prawomocnego zakończenia prowadzonego wobec skarżącego postępowania karnego stanowi przesłankę do kolejnego przedłużenia zawieszenia w czynnościach służbowych. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 94 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 1 pkt 4 ustawy oraz w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., gdyż zdaniem odwołującego uzasadnienie kwestionowanego rozstrzygnięcia nie spełnia wymogów w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego. Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zawieszenia i przywrócenie go do czynności służbowych. W uzasadnieniu odwołania skarżący stwierdził, że wszystkie dotychczas wydane przez organ decyzje w sprawie zawieszenia w czynnościach służbowych są lakoniczne. Nie realizują też wytycznych Centralnego Zarządu Służby Więziennej w [...], zawartych w piśmie z dnia 28 marca 2018 r., w których wskazano na braki uzasadnienia przedmiotowych decyzji. Dalej, odwołując się do poglądów orzecznictwa sądowego, skarżący podniósł, że treść zaskarżonej decyzji nie obrazuje toku rozumowania organu, dlatego nie może pozostać w obrocie prawnym. Zdaniem skarżącego, samo przytoczenie treści przepisów nie spełnia wymogów uzasadnienia decyzji, o jakich mowa w art. 107 § 3 K.p.a. W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z dnia 2 października 2018 r., nr [...], Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Opolu utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy opisał przebieg dotychczasowego postępowania oraz przytoczył i omówił przepisy ustawy, w tym art. 218 ust. 1, ust. 2 i ust. 4, art. 12 ust. 3 oraz art. 94 ust. 2-4. Następnie stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione dwie przesłanki, określone w treści art. 94 ust. 2 ustawy, tj. wszczęcie wobec skarżącego postępowania karnego oraz postępowania dyscyplinarnego. W tym zakresie organ ustalił, że w dniu 12 marca 2018 r. skierowano wobec skarżącego akt oskarżenia w związku z popełnieniem przestępstwa z art. 157 § 2 K.k. Organ przyjął, że zawieszenie w czynnościach służbowych jest dopuszczalne w każdym czasie, dopóki postępowanie karne nie jest zakończone. Nie ma też obowiązku oczekiwania na prawomocny wyrok skazujący. Dodatkową zaś okolicznością uzasadniającą orzeczenie o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych był fakt wydania przez przełożonego postanowienia z dnia 14 marca 2018 r., nr [...] r. o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego wobec T. P. Zdaniem organu, z art. 94 ustawy jednoznacznie wynika, że przesłanką uzasadniającą zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych jest samo zaistnienie obiektywnego faktu wszczęcia postępowania - czy to karnego, czy też dyscyplinarnego - w związku z postawionymi mu zarzutami, nie zaś poczynione w toku tych postępowań ustalenia czy zasadność zarzutów. W przekonaniu organu, charakter kluczowy ma wniesienie aktu oskarżenia do sądu, które uruchamia etap postępowania sądowego i jest w swej istocie skonkretyzowanym wnioskiem o ukaranie określonej osoby za dany czyn. Sytuacja podejrzanego zmienia się w tym momencie diametralnie, ponieważ staje się on oskarżonym, a to nie pozostaje obojętne dla stosunku służbowego funkcjonariusza. Dalej organ odwoławczy argumentował, że w sytuacji, w której pojawia się choćby cień podejrzenia o popełnieniu przez funkcjonariusza czynu sprzecznego z pełnioną funkcją, możemy mówić o utracie nieposzlakowanej opinii i nie ma przy tym znaczenia kwestia ewentualnej odpowiedzialności karnej, gdyż funkcjonariusz będzie miał możliwość udowodnienia swojej niewinności w postępowaniu karnym. Organ wyjaśnił również, że zaskarżona decyzja podyktowana była obawą o realizację zadań służbowych właściwie i zgodnie z prawem, które to zadania funkcjonariusz wykonuje w stałym i bezpośrednim kontakcie z osobami pozbawionymi wolności. Ponadto przebywanie skarżącego na terenie jednostki, w związku z nieuregulowaną sytuacją prawną, niekorzystnie może wpływać na morale i nastroje wśród funkcjonariuszy oraz na wizerunek Służby Więziennej. Poza tym czynności służbowe funkcjonariusza Służby Więziennej, którego obowiązkiem jest przestrzeganie wszystkich przepisów prawa oraz dbanie o dobre imię służby, nie mogą być wykonywane przez osobę podejrzaną o popełnienie przestępstwa. Organ argumentował też, że zgodnie z art. 94 ust. 2 ustawy wystarczające jest postawienie funkcjonariuszowi zarzutów, nie jest zaś wymagane stwierdzenie jego winy co do zarzucanych mu czynów. Zwrócił też uwagę na uznaniowy charakter przedmiotowej decyzji i uznał, że zawieszenie skarżącego w obowiązkach służbowych, prawidłowo organ pierwszej instancji uzasadnił rodzajem oraz charakterem zarzucanych mu czynów, które nie dają gwarancji prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych, w szczególności realizacji czynności z osobami pozbawionymi wolności. Mając na uwadze określone w art. 2 ust. 2 ustawy cele Służby Więziennej, organ dowodził, że w interesie społecznym, tożsamym z interesem służby, jest to aby postawione zadania były realizowane wyłącznie przez funkcjonariuszy, którzy legitymują się nieposzlakowaną opinią i pozostają poza jakimikolwiek podejrzeniami o działalność sprzeczną z prawem. Wykonując powierzone zadania funkcjonariusz winien wykonywać polecenia przełożonych, przestrzegając Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i wszystkich przepisów prawa, jak również tajemnic związanych ze służbą, a także zasad etyki zawodowej, ze szczególnym uwzględnieniem poszanowania godności ludzkiej oraz dbałością o dobre imię służby (takiej treści ślubowanie funkcjonariusz składa podejmując służbę). Końcowo organ wskazał, że zaskarżona decyzja nie przesądza w żadnym stopniu o winie funkcjonariusza ani nie narusza zasady domniemania niewinności osoby, której postawiono zarzut w postępowaniu karnym czy też dyscyplinarnym. Wobec zatem spełnienia przesłanek do zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych organ odwoławczy uznał, że organ pierwszej instancji prawidłowo wydał decyzję z dnia 7 sierpnia 2018 r. i dokonał poprawnej wykładni przepisu art. 94 ustawy. W skardze sądowoadministracyjnej T. P., reprezentowany przez pełnomocnika, powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu, dodatkowo wskazując na naruszenie art. 7, art. 8, art., 9, art. 11 oraz art. 77 K.p.a. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wnioskował też o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora Zakładu Karnego Nr [...] w [...] z dnia 7 sierpnia 2018 r. W motywach skargi skarżący opisał wydane w sprawie decyzje i dowodził, że w przypadku rozstrzygnięcia uznaniowego organ winien szczegółowo uzasadnić powody, jakie nim kierowały, gdy decydował się zawiesić funkcjonariusza w czynnościach. W niniejszej sprawie organ nie przedstawił motywów swojego działania, co uniemożliwia ocenę poprawności merytorycznej zaskarżonej decyzji przez skarżącego, a w dalszej kolejności przez Sąd. W pozostałym zakresie skarżący ponowił argumentację zaprezentowaną w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Opolu wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Przy piśmie z dnia 28 grudnia 2018 r. organ odwoławczy przesłał wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia 19 listopada 2018 r., sygn. akt [...], którym na podstawie art. 66 § 1 i 2 K.k. w zw. z art. 67 § 1 K.k. postępowanie karne w stosunku do T. P. o czyn z art. 157 § 2 K.k. warunkowo umorzono na okres próby jednego roku (pkt 1). Sąd orzekł również na podstawie art. 67 § 3 K.k. wobec skarżącego nawiązkę w kwocie 500 zł na rzecz pokrzywdzonego (pkt 2). Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2019 r., sygn. akt [...], Sąd oddalił wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji. Na rozprawie sądowej pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę i wnioski w niej zawarte. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi, prezentując dotychczasową argumentację. Dodatkowo zaznaczył, że okres zawieszenia upływał 8 listopada 2018 r., natomiast wyrok Sądu karnego pierwszej instancji zapadł w dniu 19 listopada 2018 r., co - w ocenie pełnomocnika - czyni decyzję o zawieszeniu postępowania zasadną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie miał zastosowania. Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 P.p.s.a. - poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, wykazała, że akty te nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. Materialnoprawną podstawę kontrolowanych decyzji stanowiły przepisy powołanej już wyżej ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, nadal zwanej "ustawą". Stosownie do art. 94 ust. 2 ustawy funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe albo postępowania dyscyplinarnego. Zawieszenie może nastąpić na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy. (art. 94 ust. 3 ustawy). Zawieszenia w czynnościach służbowych dokonuje przełożony właściwy do mianowania funkcjonariusza na zajmowane stanowisko służbowe (art. 94 ust. 4 ustawy). Z kolei zgodnie z art. 218 ust. 1 pkt 4 ustawy sprawy dotyczące zawieszenia w czynnościach służbowych rozstrzyga się w formie decyzji. Natomiast na podstawie art. 218 ust. 4 ustawy, do postępowań w tych sprawach stosuje się przepisy K.p.a. Dostrzec należy, że decyzja o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko niemu jednego z postępowań wymienionych w art. 94 ust. 2 ustawy ma charakter uznaniowy. Kontrola zgodności z prawem decyzji uznaniowej dokonywana przez sąd ogranicza się do zbadania, czy organ administracji orzekający w sprawie nie przekroczył granic uznania i czy właściwie uzasadnił rozstrzygnięcie, ze szczególnym uwzględnieniem analizy tego, czy zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na wydanie rozstrzygnięcia określonej treści. Sąd administracyjny kontroluje zatem prawidłowość postępowania poprzedzającego wydanie decyzji i jego zgodność z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. Natomiast ocena pod kątem kryteriów słuszności i celowości prowadzona jest wyłącznie w zakresie zmierzającym do ustalenia, czy organy nie przekroczyły granicy uznania administracyjnego. Wydając decyzje o charakterze uznaniowym, organ jest związany nie tylko przepisem, ale i celem określonej regulacji. Stosownie do powyższego wyjaśnić należy, że skarżący pełni służbę w formacji, do której zadań stosownie do art. 2 ust. 2 ustawy - należy m.in. prowadzenie oddziaływań penitencjarnych i resocjalizacyjnych wobec osób skazanych na karę pozbawienia wolności, przede wszystkim przez organizowanie pracy sprzyjającej zdobywaniu kwalifikacji zawodowych, nauczania, zajęć kulturalno-oświatowych, zajęć z zakresu kultury fizycznej i sportu oraz specjalistycznych oddziaływań terapeutycznych; zapewnienie osobom skazanym na karę pozbawienia wolności lub tymczasowo aresztowanym, a także osobom, wobec których są wykonywane kary pozbawienia wolności i środki przymusu skutkujące pozbawieniem wolności, przestrzegania ich praw, a zwłaszcza humanitarnych warunków bytowych, poszanowania godności, opieki zdrowotnej i religijnej; humanitarne traktowanie osób pozbawionych wolności; zapewnienie w zakładach karnych i aresztach śledczych porządku i bezpieczeństwa. W ocenie Sądu, realizacji powyższych zadań musi bezwzględnie towarzyszyć nieposzlakowana opinia funkcjonariusza więziennictwa, który swoim zachowaniem winien dawać gwarancję prawidłowego wykonywania poleconych mu obowiązków, ale także podtrzymywać wiarę w sprawność samej instytucji dla pozostałych funkcjonariuszy i społeczeństwa, poprzez praworządną i etyczną postawę, korespondującą z dobrem Służby Więziennej. W tym też celu funkcjonariusz - zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy - składa przysięgę, w której zobowiązuje się do rzetelnego wykonywania powierzonych mu zadań funkcjonariusza tej Służby i polecenia przełożonych, przestrzegając Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i wszystkich przepisów prawa, jak również tajemnic związanych ze służbą, a także zasad etyki zawodowej, ze szczególnym uwzględnieniem poszanowania godności ludzkiej oraz z dbałością o dobre imię służby. Treść ślubowania niewątpliwie stanowi punkt odniesienia przy ocenie realizacji zadań służbowych przez funkcjonariusza. Również z treści art. 27 ustawy wynika, iż funkcjonariusze powinni wykazywać się nie tylko odpowiednim przygotowaniem ogólnym i zawodowym, ale też wysokim poziomem moralnym. Natomiast w postępowaniu wobec osób pozbawionych wolności są obowiązani w szczególności: kierować się zasadami praworządności, bezstronności oraz humanitaryzmu, szanować ich prawa i godność oraz oddziaływać pozytywnie swoim własnym przykładem. Dokonując oceny legalności wydanych w sprawie decyzji w kontekście wyżej opisanych celów Służby Więziennej oraz związanych z nimi obowiązków funkcjonariuszy, uznać trzeba, że organy w okolicznościach niniejszej sprawy prawidłowo przyjęły, iż zostały spełnione przesłanki do przedłużenia skarżącemu zawieszenia w czynnościach służbowych na kolejne 3 miesiące. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] w dniu 23 stycznia 2018 r. ogłosił skarżącemu zarzut popełnienia przestępstwa z art. 157 § 2 Kodeksu karnego. Natomiast w dniu 12 marca 2018 r. Prokurator skierował do Sądu Rejonowego w [...] akt oskarżenia przeciwko T. P. o czyn polegający na tym, że w trakcie pełnienia obowiązków dozorującego spowodował u osadzonego naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia. W ocenie Sądu, rodzaj zarzucanego skarżącemu przestępstwa z art. 157 § 2 K.k. niewątpliwie uprawniał organy do wyrażenia stanowiska, że zachowanie T. P. pozostaje w sprzeczności z dbałością o dobre imię Służby Więziennej oraz świadczy o utracie nieposzlakowanej opinii przez funkcjonariusza. Ponadto, jak trafnie dostrzegł organ odwoławczy, pozostawienie skarżącego w czynnej służbie mogłoby negatywnie wpłynąć na utrzymanie dyscypliny przez osadzonych z uwagi na charakter zarzucanego mu czynu. Poza tym zachowanie skarżącego w oczywisty sposób jest naganne ze społecznego punktu widzenia i niewątpliwe godzi w odbiór publiczny Służby Więziennej, której funkcjonariusz jest przedstawicielem. Zgodzić należy się też z organem odwoławczym, że szczególnie służba w formacjach służących ochronie bezpieczeństwa i utrzymania porządku publicznego uwarunkowana jest wypełnianiem zadań, utożsamianych z moralnym zachowaniem jej funkcjonariuszy, czyli zbiorem wartości etycznie akceptowalnych a zarazem piętnującym w imieniu zbiorowości społecznej zachowania negatywne, do których zalicza się zarzucany skarżącemu czyn. Podkreślenia wymaga, że dopuszczalność zawieszenia w wykonywaniu przez niego czynności służbowych uzależniona została przez ustawodawcę od samego faktu postawienia mu zarzutów, nie zaś od stwierdzenia winy funkcjonariusza co do popełnionych czynów. Zaskarżona decyzja nie przesądza w żadnym stopniu o winie funkcjonariusza ani nie narusza zasady domniemania niewinności osoby, której postawiono zarzut w postępowaniu dyscyplinarnym. Instytucja zawieszenia polega na tym, że pomimo ciążących na funkcjonariuszu zarzutów nie dochodzi do jego zwolnienia przed definitywnym rozstrzygnięciem przez właściwe organy w odrębnym postępowaniu karnym lub dyscyplinarnym, czy rzeczywiście jest on winny popełnienia przestępstwa lub naruszenia dyscypliny (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2032/14, dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).nsa.gov.pl). Powyższy pogląd wyrażony został wprawdzie na tle wykładni przepisów ustawy o Policji, ale z uwagi na analogię rozwiązań obu ustaw odnośnie do omawianej instytucji pozostaje aktualny również w okolicznościach rozpoznawanej sprawy. Poza powyższym stwierdzić należy, że w przypadku skarżącego spełniona została również druga przesłanka, określona w art. 94 ust. 2 ustawy, w postaci wszczęcia wobec niego postanowieniem z dnia 14 marca 2018 r., nr [...], postępowania dyscyplinarnego. Z powyższych okoliczności bezspornie zatem wynika, że w stosunku do skarżącego wystąpiły uzasadnione podstawy do zawieszenia go w służbie w związku z zachowaniem sprzecznym z prawem i nielicującym z godnością funkcjonariusza. Słusznie uznały organy, że skarżący naruszył właściwe normy prawne w stopniu znacznym poprzez zachowanie, które godzi nie tylko w dobro Służby Więziennej ale przede wszystkich narusza zasady etyki zawodowej w zakresie humanitarnego traktowania osadzonych i poszanowania ich godności. Organ odwoławczy prawidłowo uznał też, że użyte w art. 94 ust. 2 ustawy sformułowanie "w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego" dowodzi, że istotne znaczenie ma tu aspekt uruchomienia w wymienionych sprawach procedury ad personom. Powyższe nie oznacza natomiast, że zawieszenie jest możliwe wyłącznie bezpośrednio po wszczęciu postępowania karnego, a później - mimo nadal toczącego się postępowania karnego - zastosowanie tej instytucji nie jest możliwe. Nie ma przy tym znaczenia, kiedy to postępowanie zostało wszczęte. Zawieszenie w czynnościach służbowych jest bowiem dopuszczalne w każdym czasie, dopóki takie postępowanie karne nie jest zakończone. Decyzja o zawieszeniu ma charakter konstytutywny, a dla takiego rozstrzygnięcia istotny jest stan faktyczny i prawny z daty jego podjęcia, a nie w chwili wszczęcia postępowania karnego (por. F. Radoniewicz [w:] red. M. Mazuryk, M. Zoń, Służba Więzienna. Komentarz, Wydawnictwo LEX a Wolters Kluwer business, Warszawa 2013, str. 230-231). Trafnie więc przyjęły organy, że skoro postępowanie karne nie zostało jeszcze zakończone nadal występują przesłanki do przedłużenia skarżącemu zawieszenia w czynnościach służbowych. Za nieuzasadniony Sąd uznał zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 K.p.a., ponieważ zgromadzony materiał dowodowy został prawidłowo oceniony i był wystarczający do wydania decyzji o zawieszeniu w kontekście przesłanek materialnoprawnych. W ocenie Sądu, oczekiwanego przez skarżącego skutku w postaci uchylenia kontrolowanych decyzji nie mógł odnieść również zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. Wprawdzie decyzja organu pierwszej instancji zawiera wyjątkowo lakoniczne uzasadnienie, co oczywiście stanowi wadę w świetle wymogów ustanowionych w art. 107 § 3 K.p.a., jednak uchybienie to nie miało wpływu na treść zapadłego rozstrzygnięcia. W decyzji tej wskazano prawidłowe podstawy prawne, które uprawniały organ do wydania decyzji w rozpatrywanym zakresie oraz w sposób skrótowy opisano stan faktyczny sprawy. Natomiast braki uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji zostały konwalidowane - w ramach zasady dwuinstancyjności postępowania - przez organ odwoławczy, który w zaskarżonej decyzji przedstawił szczegółowe i wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne oraz odniósł się do zarzutów odwołania, prezentując w tym zakresie prawidłowe stanowisko. Reasumując, Sąd stwierdza, że organy dokonały prawidłowej subsumcji powołanych przepisów do poczynionych ustaleń stanu faktycznego sprawy, co uprawniało je do wydania decyzji o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych. Sąd nie dopatrzył się również z urzędu wad postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy skargę należało oddalić, na podstawie art. 151 P.p.s.a.