II SA/Op 533/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska - spr. Sędziowie WSA Krzysztof Bogusz WSA Elżbieta Naumowicz Protokolant St. inspektor sądowy Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi D. N. na postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 24 września 2013 r., nr [...] w przedmiocie wykonania zastępczego obowiązku wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez D. N. jest postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej w skrócie: OWINB) w Opolu z dnia 24 września 2013 r., nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej w skrócie: PINB) w powiecie krapkowickim z dnia 5 lipca 2013 r., nr [...], o zastosowaniu wykonania zastępczego wobec braku realizacji przez D. N. obowiązku wymienionego w tytule wykonawczym z dnia 16 września 2010 r., nr [...], oraz zobowiązującego D. N. do wpłacenia kwoty 7.096,51 zł, tytułem zaliczki na poczet kosztów wykonania zastępczego. Wniesienie skargi poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu. Decyzją z dnia 8 stycznia 2007 r., nr [...], PINB w powiecie krapkowickim nałożył na ówczesnego właściciela nieruchomości - A. N. obowiązek zamurowania pięciu istniejących otworów okiennych w ścianie budynku mieszkalnego (od strony posesji J. K.) w [...] przy ul. [...], w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa przeciwpożarowego, w terminie do 31 maja 2007 r. W wyniku rozpatrzenia odwołania A. N., decyzją z dnia 9 lipca 2007 r., znak: [...], OWINB w Opolu uchylił ww. decyzję w części dotyczącej terminu wykonania nałożonych obowiązków i wyznaczył nowy termin na dzień 31 grudnia 2007 r., a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Upomnieniem z dnia 2 sierpnia 2010 r., nr [...], PINB w powiecie krapkowickim wezwał D. N., następcę prawnego A. N., do wykonania nałożonego obowiązku, pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954, z późn. zm.). Upomnienie to zostało doręczone D. N. w dniu 10 sierpnia 2010 r. W dniu 16 września 2010 r. PINB w powiecie krapkowickim wystawił tytuł wykonawczy nr [...] i na jego podstawie postanowieniem z dnia 16 września 2010 r., nr [...], nałożył na zobowiązanego D. N. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 5.000 zł. Powyższe postanowienie wraz z tytułem wykonawczym zostało doręczone zobowiązanemu w dniu 21 września 2010 r. Na skutek zażalenia D. N., OWINB w Opolu postanowieniem z dnia 3 listopada 2010 r., nr [...], uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W dniu 8 lutego 2011 r. PINB w powiecie krapkowickim wystawił tytuł wykonawczy nr [...], na podstawie którego postanowieniem z dnia 8 lutego 2011 r., nr [...], nałożył na D. N. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 2.000 zł, a rozstrzygnięcie to zostało utrzymane przez OWINB w Opolu postanowieniem z dnia 31 marca 2011 r., nr [...]. Kolejną czynnością PINB w powiecie krapkowickim było zawiadomienie D. N. pismem z dnia 28 sierpnia 2012 r. o przystąpieniu do procedury wykonania zastępczego, w związku z uchylaniem się przez niego od wykonania obowiązku wynikającego z decyzji z dnia 8 stycznia 2007 r. Pismem z dnia 5 marca 2013 r. organ egzekucyjny poinformował zobowiązanego o sporządzeniu kosztorysu robót i materiałów budowlanych, opiewającego na kwotę 7.096,51 zł. Postanowieniem z dnia 5 lipca 2013 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 128 § 1 pkt 2 w zw. z art. 130 cyt. wyżej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, PINB w powiecie krapkowickim orzekł o zastosowaniu wykonania zastępczego wobec braku realizacji przez D. N. obowiązku wymienionego w tytule wykonawczym z dnia 10 września 2010 r., nr [...], przez zlecenie jego wykonania innej osobie na koszt i niebezpieczeństwo strony, oraz zobowiązał D. N. do wpłacenia - do dnia 31 lipca 2013 r. - kwoty 7.096,51 zł, tytułem zaliczki na poczet kosztów zastępczego wykonania obowiązku. Jednocześnie organ pouczył stronę, że w przypadku nie uiszczenia ww. zaliczki zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że mimo nałożenia grzywny w celu przymuszenia, D. N. nadal nie wykonał obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia 16 września 2010 r., nr [...]. Podał również, że zobowiązany został poinformowany zarówno o wszczęciu procedury wykonania zastępczego, jak i o sporządzeniu kosztorysu robót i materiałów budowlanych. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł D. N., domagając się jego uchylenia. Wskazał, że kwestionowane orzeczenie jest przedwczesne, ponieważ w przedmiotowej sprawie toczy się postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oraz OWINB w Opolu, co organom jest wiadome z urzędu. W wyniku rozpatrzenia zażalenia, OWINB w Opolu postanowieniem objętym skargą utrzymał w mocy zakwestionowane postanowienie z dnia 5 lipca 2013 r., nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ zrelacjonował stan faktyczny sprawy, a następnie, odwołując się do przepisów art. 128 § 1 i 2 oraz art. 7 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, wyjaśnił, że nałożenie środka egzekucyjnego jest pochodną prawidłowego wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie bowiem z art. 15 § 1 ustawy, egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania obowiązku, przesłał pisemne upomnienie, zawierające wezwanie zobowiązanego do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, który to wymóg został spełniony w niniejszej sprawie. Ponadto organ argumentował, że z uwagi na charakter prowadzonego postępowania organ egzekucyjny miał możliwość zastosowania jedynie dwóch środków egzekucyjnych spośród wymienionych w ustawie, tj. nałożenia grzywny w celu przymuszenia lub wykonania zastępczego. Skoro nałożenie grzywny w celu przymuszenia okazało się bezskuteczne, to należało zastosować kolejny środek - wykonanie zastępcze. Dalej organ wywodził, że w sprawie nie budzi wątpliwości fakt, iż D. N. nie wykonał nałożonego na niego obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji administracyjnej. Obowiązek ten był wymagalny i wobec jego niewykonania PINB w powiecie krapkowickim zasadnie wszczął postępowanie egzekucyjne. Tytuł wykonawczy sporządzono na urzędowym formularzu i wypełniono go w sposób prawidłowy, zgodnie z treścią art. 27, art. 27c i art. 28 ustawy. Tytuł ten został doręczony zobowiązanemu. Ponadto w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo sformułowano treść nałożonego obowiązku oraz pouczono zobowiązanego o jego obowiązkach, przysługujących mu uprawnieniach oraz skutkach prawnych braku uiszczenia zaliczki na poczet kosztów wykonania zastępczego. W ocenie organu odwoławczego, wysokość zaliczki nie ma charakteru represyjnego i została ustalona w sposób rzetelny. Końcowo organ wyjaśnił, że decyzja z dnia 9 lipca 2007 r. jest ostateczna i podlega wykonaniu. Natomiast zarzut zażalenia dotyczący zawisłości sprawy objętej tą decyzją przed organem i Naczelnym Sądem Administracyjnym nie może zostać uwzględniony, ponieważ nie wstrzymano jej wykonania. W skardze na powyższe postanowienie D. N. wniósł o jego uchylenie. W motywach skargi wskazał, że oba wydane w sprawie postanowienia są przedwczesne, dlatego rażąco naruszają prawo. Poza tym organ odwoławczy nie zwrócił uwagi na to, że decyzja z dnia 9 lipca 2007 r. jest nieprawomocna. Argumentował również, że decyzja ta rażąco narusza prawo, ponieważ nakaz zamurowania okna wydany został wbrew przepisom prawa, logice i opiniom przeciwpożarowym. W dodatkowym piśmie, tytułem uzupełnienia skargi, skarżący wskazał na opinię w sprawie bezpieczeństwa pożarowego z dnia 26 czerwca 2010 r. i ekspertyzę z lutego 2012 r. wraz z zatwierdzeniem przez Wojewódzkiego Komendanta Państwowej Straży Pożarnej w Opolu, podkreślając, że organy nie podważyły tych dokumentów. W odpowiedzi na skargę OWINB w Opolu wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko oraz argumentację prezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Ponadto wyjaśnił, że nie jest uprawniony do badania zgodności z prawem decyzji podlegającej wykonaniu. W piśmie procesowym z dnia 3 stycznia 2014 r. D. N. podtrzymał skargę, ponownie argumentując, że decyzja OWINB w Opolu nie jest prawomocna, a nadto wydana została w sposób bezprawny i nieuzasadniony. Kolejnym pismem z dnia 8 stycznia 2014 r. skarżący wniósł o zawieszenie postępowania sądowego do czasu zakończenia postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, wszczętego na skutek skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1106/11. Na rozprawie Sąd oddalił wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania. Natomiast pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie postanowień, akcentując, że nie było podstaw do wydania decyzji z dnia 8 stycznia 2007 r., a organy do dzisiaj nie odpowiedziały, co zrobiły z dokumentami potwierdzającymi brak zagrożenia przeciwpożarowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego i trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracją następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku natomiast braku wskazanych uchybień skarga podlega oddaleniu na mocy art. 151 P.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych powyżej kryteriów, kontrola legalności wykazała, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia 5 lipca 2013 r., nr [...], odpowiadają przepisom prawa. Na wstępie przypomnieć należy, że podstawę prawną wydanych w sprawie postanowień stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (na dzień orzekania przez organ odwoławczy - Dz. U. z 2012 r., poz. 1015, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą. Ustawa ta, zgodnie z art. 1, określa sposób postępowania wierzycieli w przypadkach uchylania się zobowiązanych od wykonania ciążących na nich obowiązków, a także sposób prowadzenia przez organy egzekucyjne postępowania i stosowane przez nie środki przymusu służące doprowadzeniu do wykonania lub zabezpieczenia wykonania obowiązków. Stosownie do art. 2 § 1 pkt 10 ustawy, egzekucji administracyjnej podlegają m.in. obowiązki o charakterze niepieniężnym pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego. W ramach wszczętego postępowania egzekucyjnego, jak słusznie zauważył OWINB w Opolu, po myśli art. 29 ustawy, organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie. Badanie to ma charakter formalny (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 946/10, zamieszczony na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym miejscu podkreślenia wymaga, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W toku postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego, organ egzekucyjny w żadnym wypadku nie jest uprawniony do dokonywania oceny zgodności z prawem decyzji nakładającej ten obowiązek (por. wyrok NSA z dnia 24 października 2013 r., sygn. akt II OSK 2543/12; wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 495/11; zamieszczone na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym zarzuty skarżącego kwestionujące legalność i prawidłowość decyzji o nałożeniu wykonania określonego obowiązku nie mogły stanowić przedmiotu rozważań Sądu. Dostrzec również trzeba, że warunkiem dopuszczalności egzekucji administracyjnej jest to, aby obowiązek wynikał z decyzji lub postanowień właściwych organów albo bezpośrednio z przepisu prawa (art. 3 § 1 ustawy). Przesłanką zaś stwierdzenia wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym - w przypadku obowiązku wynikającego z decyzji administracyjnej - jest uprzednie ustalenie, że decyzja nakładająca określony obowiązek jest ostateczna, bądź nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności. Wymagalność obowiązku, dająca podstawę do prowadzenia egzekucji administracyjnej oznacza, że na zobowiązanym ciąży skonkretyzowany obowiązek, a zobowiązany, mimo upływu terminu wyznaczonego do wykonania tego obowiązku nie wykonał go dobrowolnie (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 495/11, zamieszczony na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać ponadto należy, że zgodnie z art. 5 § 1 pkt 1 ustawy, orzekający w sprawie w pierwszej instancji organ administracji publicznej jest uprawniony do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków wynikających z wydanej decyzji. Natomiast stosownie do art. 6 § 1 ustawy, w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Przepis ten, skierowany do wierzyciela, statuuje zasadę prawnego obowiązku podjęcia odpowiednich kroków przez wierzyciela w celu wszczęcia egzekucji. Na wierzycielu ciąży zatem nie powinność, ale obowiązek doprowadzenia do wszczęcia postępowania egzekucyjnego (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2011 r., wyd. LexisNexis, s. 59). Z kolei na zasadzie art. 15 § 1 zd. pierwsze ustawy, egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Dopóki zatem w porządku prawnym pozostaje decyzja nakładająca określony obowiązek, możliwe jest wszczęcie i prowadzenie egzekucji w celu jego wykonania. Jedynie uchylenie, zmiana, stwierdzenie nieważności bądź wstrzymanie wykonania decyzji stanowi przeszkodę do prowadzenia na jej podstawie postępowania egzekucyjnego. Zaistnienie takich okoliczności czyni bowiem niemożliwym wykonanie obowiązku. W rozpoznawanej sprawie postępowanie egzekucyjne dotyczyło wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, który - stosownie do art. 3 § 1 ustawy - wynika z decyzji PINB w powiecie krapkowickim z dnia 8 stycznia 2007 r., nr [...], nakazującej zamurowanie pięciu istniejących otworów okiennych w ścianie budynku mieszkalnego w [...] przy ul. [...]. Po rozpoznaniu odwołania od tej decyzji OWINB w Opolu decyzją z dnia 9 lipca 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie w zakresie nałożonego obowiązku, a więc decyzja ta jest ostateczna. Ponadto, Sądowi jest wiadomo z urzędu, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w sprawie ze skargi A. N. na decyzję OWINB w Opolu z dnia 9 lipca 2007 r. postanowieniem z dnia 5 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Op 453/07, skargę odrzucił. Postanowienie Sądu stało się prawomocne z dniem 13 grudnia 2007 r. Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że decyzja organu z dnia 9 lipca 2007 r. nie jest ostateczna i prawomocna. Zresztą, przeczy temu stanowisku także fakt, że skarżący zmierza do wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego w trybie wznowienia postępowania, który znajduje zastosowanie wyłącznie do spraw zakończonych decyzją ostateczną (art. 145 § 1 K.p.a.). Skoro zatem decyzja nakładająca na skarżącego określony obowiązek jest ostateczna, a zobowiązany uchyla się od realizacji nałożonego obowiązku, prawidłowo PINB w powiecie krapkowickim wszczął postępowanie egzekucyjne w celu wyegzekwowania obowiązku wykonania przedmiotowej decyzji. Po doręczeniu skarżącemu tytułu wykonawczego, poprzedzonego upomnieniem, organ wydał postanowienie o nałożeniu na skarżącego grzywny w celu przymuszenia, lecz zastosowanie tego środka egzekucyjnego okazało się bezskuteczne. W tej sytuacji zasadnie uznał organ pierwszej instancji, że konieczne stało się zastosowanie wobec skarżącego środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego, określonego w art. 127 ustawy, zgodnie z którym wykonanie zastępcze stosuje się, gdy egzekucja dotyczy obowiązku wykonania czynności, którą można zlecić innej osobie do wykonania za zobowiązanego i na jego koszt. Przy czym zwrócić należy uwagę, że wykonanie zastępcze obowiązku wynikającego z przepisów Prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy powinno być poprzedzone nałożeniem grzywny w celu przymuszenia (por. P. Przybysz, op. cit., str. 459), co też miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Oceniając dalej prawidłowość prowadzonego postępowania wskazać trzeba, że art. 27 ustawy określa podstawowe wymogi stawiane przez ustawę tytułom wykonawczym, które mogą się stać podstawą wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej. W ocenie Sądu, tytuł wykonawczy wystawiony w niniejszej sprawie przez PINB w powiecie krapkowickim w dniu 16 września 2010 r. spełnia wszystkie wymogi niezbędne do przeprowadzenia egzekucji administracyjnej świadczenia niepieniężnego. W szczególności został sporządzony według wzoru ustalonego w załączniku do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. nr 137, poz. 1541, z późn. zm.) oraz zawiera wszystkie niezbędne elementy wymagane ustawą. Na podstawie tego tytułu wykonawczego, stosownie do art. 26 § 1 i § 4 ustawy, organ mógł wszcząć i prowadzić egzekucję komentowanego obowiązku. W tym miejscu wskazać również trzeba, że po myśli art. 128 § 1 pkt 1 ustawy, w celu zastosowania środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego organ egzekucyjny doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32 ustawy. Przepis art. 32 ustawy stanowi, że organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony. W rozpoznawanej sprawie skarżącemu został doręczony tytuł wykonawczy wraz z postanowieniem o zastosowaniu środka w postaci grzywny w celu przymuszenia, a więc nie zachodziła potrzeba ponownego doręczenia mu tytułu wykonawczego. Badając nadal zaskarżone postanowienie zwrócić trzeba uwagę, że z przepisu art. 128 § 2 ustawy wynika, iż w postanowieniu o zastosowaniu wykonania zastępczego organ egzekucyjny może wezwać zobowiązanego do wpłacenia w oznaczonym terminie określonej kwoty tytułem zaliczki na koszty wykonania zastępczego, z pouczeniem, że w przypadku niewpłacenia kwoty w tym terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, jak to uczyniono w niniejszej sprawie. Określona przez organ kwota zaliczki w wysokości 7.096,51 zł ustalona została w oparciu o sporządzony przez osobę uprawnioną kosztorys. Sąd podzielił pogląd wyrażony w orzecznictwie, że kosztorys przewiduje koszt szacunkowy, który przy faktycznym wykonaniu robót może ulec zarówno obniżeniu, jak i podwyższeniu, a zatem stanowi miarkowanie kosztów wykonania zastępczego (por. wyrok NSA z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 440/11, zamieszczony na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego uznać należało, że ustalona przez organ zaliczka mogła opiewać na kwotę pełną z kosztorysu inwestorskiego. Reasumując stwierdzić trzeba, że w okolicznościach niniejszej sprawy zastosowanie wobec skarżącego zaskarżonym postanowieniem środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego było zasadne i nie naruszało przepisów prawa. Postanowienie to spełniało przewidziane dla niego wymogi określone w art. 127 i nast. ustawy. Wbrew oczekiwaniom skarżącego, brak było natomiast w niniejszej sprawie podstaw do oceny prawidłowości decyzji, z której wynika przedmiotowy obowiązek. Końcowo już tylko wyjaśnić przyjdzie, że - zdaniem Sądu - nie zaktualizowała się przesłanka do zawieszenia postępowania, o jakiej mowa w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd może zawiesić postępowanie, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zdaniem Sądu, rozstrzygnięcie niniejszej sprawy "nie zależy" od rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego, jakie zapadnie w wyniku rozpatrzeniem skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1106/11, oddalającego skargę D. N. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 lutego 2011 r., znak [...], którą utrzymano w mocy decyzję OWINB w Opolu z dnia 10 grudnia 2010 r., wydaną we wznowionym postępowaniu, a odmawiającą uchylenia decyzji własnej z dnia 9 lipca 2007 r., opisanej wyżej. Jak już wcześniej wskazano, decyzja z dnia 9 lipca 2007 r. podlega wykonaniu, natomiast podejmowane przez skarżącego próby jej wzruszenia w trybie nadzwyczajnym nie świadczą o "zależności" - w rozumieniu komentowanego przepisu - pomiędzy toczącymi się obecnie postępowaniami. Z tej przyczyny Sąd oddalił wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania. W tym stanie rzeczy, wobec braku uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi orzeczono o jej oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.