II SA/Op 534/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. N. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 18 sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie trwałego zarządu nieruchomością postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. B. N. wniosła w dniu 23 września 2011 r. (data nadania przesyłki pocztowej), do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę za pośrednictwem Wojewody Opolskiego na jego decyzję z dnia 18 sierpnia 2011 r., nr [...], uchylającą zaskarżoną decyzję Starosty Opolskiego z dnia 30 marca 2011 r., nr [...], i orzekającą o wygaśnięciu prawa trwałego zarządu Komendy Wojewódzkiej Policji w Opolu w stosunku do udziału wynoszącego 2648/1000 części nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] k.m. [...], o powierzchni 0,1054 ha, Kw nr [...]. Zaskarżona decyzja została następnie sprostowana w dniu 1 września 2011 r., m.in. w zakresie oznaczenia numeru sprawy i udziału w nieruchomości. W skardze B. N. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę z dnia 21 października 2011 r. Wojewoda Opolski, odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, uznał go za nieuzasadniony, bowiem skarżąca nie wskazała i nie uprawdopodobniła, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca pismem z dnia 9 listopada 2011 r. poinformowała, że wskazała i uprawdopodobniła, że na skutek wydania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez brak możliwości wykupu lokalu po cenie znacznie odbiegającej od ceny rynkowej, a zatem nie będzie jej w chwili obecnej stać na wykup mieszkania i pozostanie w dalszym ciągu tylko najemcą. Odnośnie preferencyjnych zasad sprzedaży lokalu wypowiedział się Starosta Opolski w znajdującej się w aktach sprawy decyzji własnej z dnia 20 kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia trwałego zarządu Komendy Wojewódzkiej Policji w Opolu w stosunku do udziału wynoszącego 7352/10000 części nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] k.m. [...] o powierzchni 0,1054 ha, Kw nr [...], z której wynika, że Wojewoda Opolski nie wyraził zgody na zbycie w trybie bezprzetargowym z zastosowaniem 95% bonifikaty od ceny sprzedaży lokalu zajmowanego przez B. N. W decyzji organu I instancji z dnia 30 marca 2011 r. uznano skarżącą za stronę postępowania w przedmiocie wniosku o wygaśnięcie trwałego zarządu, mając na uwadze orzecznictwo sądowe i art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym wygaśnięcie trwałego zarządu jest równoznaczne z wypowiedzeniem umów najmu, jeżeli nieruchomość w stosunku do której wygasł trwały zarząd była wynajęta. Organ II instancji również uznał skarżącą za stronę postępowania, nie kwestionując w tym względzie decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności, przed przejściem do rozważań odnośnie rozstrzygnięcia, odnotować należy, że kwestia legitymacji procesowej strony skarżącej do wniesienia skargi podlega każdorazowo badaniu przez Sąd na rozprawie i nie jest ona obecnie przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu, dotyczącym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jest to praktyka ugruntowana w orzecznictwie, jako przykład można podać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 247/06, program Informacji prawnej Lex nr 342607, według którego "Istnienie interesu prawnego we wniesieniu skargi podlega badaniu przez sąd administracyjny. Stanowi to konsekwencję wyodrębnienia "interesu prawnego" w rozumieniu art. 50 § 1 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej P.p.s.a. – dopisek Sadu), jako interesu we wniesieniu skargi. Zatem sąd nie może opierać się w tym względzie wyłącznie na ustaleniach organów administracji publicznej orzekających w sprawie w obu instancjach." Oczywiście, w niniejszym tzw. postępowaniu wpadkowym nie jest również badana legalność zaskarżonej decyzji. Przechodząc do oceny wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnieść trzeba, że zasadą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest – zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. – iż wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Wstrzymanie wykonania decyzji, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., może nastąpić jedynie na wniosek strony, jeśli wykaże, że jest to konieczne, ponieważ zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jest to więc instytucja wyjątkowa, stosowana w szczególnie uzasadnionych wypadkach. Wykazanie przesłanek zastosowania tego przepisu leży po stronie skarżącego, a zgodnie z poglądami przyjętymi w literaturze przedmiotu przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności albo w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznaczyć trzeba, że skutki te mają przy ocenie wniosku znaczenie niejako potencjalne. Nie chodzi zatem o to, żeby w jakimś zakresie - mniejszym lub większym - rzeczywiście wystąpiły lub się ujawniały. Przepis art. 61 § 1 in fine P.p.s.a. wymaga tylko zagrożenia, co wynika z użytego w nim sformułowania "zachodzi niebezpieczeństwo", czyli można się ich spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonywania aktu lub czynności w okresie zawisłości sprawy ze skargi w sądzie administracyjnym (patrz: J. Borkowski, artykuł "Wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu kasacyjnym" Monitor Prawniczy 2005 r., nr 14 str. 677). Mając na uwadze, że organy administracyjne obu instancji uznały posiadanie przez skarżącą interesu prawnego w sprawie, to jest przyznały, że po jej stronie w postępowaniu zachodzi zobiektywizowana realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej, tak bowiem rozumiane jest pojęcie interesu prawnego (patrz: Robert Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2005 r., str. 104), to - zdaniem Sądu - skarżąca wykazała, że wydanie decyzji o wygaśnięciu trwałego zarządu może mieć niekorzystny wpływ na sferę jej uprawnień. Wprowadzenie tej decyzji w życie może stwarzać niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody, albo nawet skutków trudnych do odwrócenia. Skarżąca bowiem podniosła, że nie stać jej na wykup mieszkania bez zastosowania 95% bonifikaty przewidzianej dla rodzin policjantów, a zatem brak zniżki może jej uniemożliwić stanie się właścicielem mieszkania. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 61 § 3 P.p.s.a. Z tych przyczyn i z mocy powołanego przepisu postanowiono, jak w sentencji.