II SA/Op 545/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk – spr. Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Krzywda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 21 października 2015 r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi, wniesionej przez A. K., jest postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 21 października 2015 r., nr [...], stwierdzające niedopuszczalność odwołania. Skarga wniesiona została w następującym stanie faktycznym: A. K. i T. K. pismem z dnia 3 sierpnia 2015 r. zwrócili się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie nyskim - zwanego dalej PINB, o umożliwienie im "zapoznania się z treścią i uzasadnieniem" decyzji PINB w powiecie nyskim z dnia 14 maja 2015 r., nr [...], nakazującej C. i H. G. rozbiórkę placu postojowego w [...] oraz odwołaniem C. i H. G., poprzez przesłanie wnioskodawcom kserokopii tych dokumentów. W piśmie tym podnieśli, że jako współwłaściciele działki nr a i mieszkańcy budynku położonego na tej działce powinni mieć dostęp do informacji o czynnościach organów i do treści decyzji tych organów dotyczących zarówno działki nr a, jak i sąsiedniej działki nr b związanej z działalnością gospodarczą prowadzoną przez "drugiego współwłaściciela na obu działkach", tj. - zgłoszenia z dnia 29 października 2013 r. w przedmiocie utwardzenia części powierzchni działki, - decyzji Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie składowania paliw płynnych na działce nr a, - decyzji Burmistrza [...] w przedmiocie mycia pojazdów i odprowadzania ścieków na działce nr a, - decyzji PINB w powiecie nyskim z dnia 14 maja 2015 r., nr [...], nakazującej małżeństwu G. rozbiórkę placu postojowego na działce nr b, - odwołania ww. od decyzji nr [...], - stanowiska PINB w powiecie nyskim w przedmiocie tego odwołania. Odpowiadając na wniosek (pismo z dnia 3 sierpnia 2015 r.) A. K. i T. K., PINB w powiecie nyskim pismem z dnia 11 sierpnia 2015 r. wyjaśnił, że akta administracyjne wraz z odwołaniem C. i H. G. od decyzji PINB w powiecie nyskim z dnia 14 maja 2015 r., nr [...], nakazującej rozbiórkę placu postojowego w [...] na działce nr b - zostały przekazane organowi odwoławczemu, na zasadzie art. 133 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.), zwanej dalej K.p.a. Jednocześnie PINB w powiecie nyskim poinformował wnioskodawców, że zgodnie z przepisami rozdziału 3 K.p.a., prawo wglądu w akta sprawy, a także sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów przysługuje stronie postępowania. Zaznaczył też, że w tym postępowaniu wnioskodawcy nie zostali uznani za stronę postępowania, zatem uprawnienia określone ww. przepisami (rozdz. 3 K.p.a.) wnioskodawcom nie przysługują. PINB w powiecie nyskim poinformował także, że w sprawie wydania kopii decyzji wydanych przez inne organy, należy wystąpić do właściwych organów. A. K. pismem z dnia 20 sierpnia 2015 r., nazwanym "Odwołanie od decyzji [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie nyskim z dnia 11.08.2015 r." zaskarżyła opisane wyżej pismo PINB i wniosła do Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W jej ocenie, pismo PINB w powiecie nyskim z dnia 11 sierpnia 2015 r. jest decyzją administracyjną w przedmiocie odmowy przyznania statusu strony postępowania. Przywołując przepis art. 28 K.p.a. wskazała na instytucję strony postępowania administracyjnego, akcentując, iż oparciem dla interesu prawnego mogą być wszystkie gałęzie prawa i taką normą jest art. 140 K.c. Opisała przy tym nielegalnie zorganizowaną bazę transportową, bezmyślną zmianę ukształtowania terenu "powiększając już istniejące szkody". Przyznała, że decyzja PINB w powiecie nyskim z dnia 14 maja 2015 r., nr [...], nakładająca na C. i H. G. obowiązek rozbiórki placu postojowego dla samochodów ciężarowych na działce nr b jest słuszna i całkowicie uzasadniona - "zgodna z moimi oczekiwaniami". PINB w powiecie nyskim, przy piśmie z dnia 4 września 2015 r. skierowanym do organu wyższej instancji, przekazując "odwołanie" A. K. wyjaśnił, że pismo organu z dnia 11 sierpnia 2015 r., które skarży wnioskodawczyni, było odpowiedzią na jej wniosek (pismo z dnia 3 sierpnia 2015 r.) i stanowiło czynność informacyjno-wyjaśniającą. Przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia 21 października 2015 r., nr [...], Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując przepis art. 134 K.p.a. stwierdził niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, iż pismo A. K. nazwane "odwołaniem" nie może zostać rozpoznane, ponieważ zaskarżone pismo PINB w powiecie nyskim z dnia 11 sierpnia 2015 r., znak: [...], nie jest decyzją administracyjną lecz stanowi czynność (odpowiedź) mającą charakter infromacyjno-wyjaśniający i nie podlega zaskarżeniu. Organ wyjaśnił, iż postępowanie odwoławcze składa się z dwóch faz, tj. wstępnej - fazy postępowania wyjaśniającego oraz kolejnej - fazy wydania decyzji. W fazie wstępnej, organ odwoławczy jest obowiązany ocenić, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie. Obowiązek ten nakłada na organ przepis art. 134 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Na tle regulacji art. 134 K.p.a. wyróżnia się dwojakie przyczyny niedopuszczalności odwołania (przedmiotowe i podmiotowe). Przyczyny przedmiotowe to: brak przedmiotu zaskarżenia oraz brak możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Stąd też odwołanie nie służy od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego lub gdy czynność organu administracji nie jest decyzją administracyjną, jak i niedopuszczalne jest odwołanie od decyzji wydanej w postępowaniu jednoinstancyjnym w trybach szczególnych przewidzianych przepisami prawa. Organ stwierdził, że w badanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, kiedy czynność organu administracji nie jest decyzją administracyjną. PINB w powiecie nyskim pismem z dnia 11 sierpnia 2015 r., znak: [...], poinformował A. K. i T. K. o przekazaniu akt administracyjnych wraz z odwołaniem do rozpatrzenia organowi odwoławczemu, jednakże nie rozstrzygnął indywidualnej sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 K.p.a. Ponadto wyjaśnił, że obowiązkiem organu odwoławczego jest ustalenie, czy zaskarżone pismo spełnia wymogi indywidualnego aktu administracyjnego, jakim jest decyzja. Wywodził, iż decyzja administracyjna jest kwalifikowanym aktem administracyjnym, cechującym się zewnętrznym charakterem, władczym rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, skierowanym do konkretnego adresata. Akt administracyjny w postaci decyzji administracyjnej musi mieć odpowiednią formę - art. 107 § 1 K.p.a. Jej wydanie następuje po wszczęciu postępowania, zebraniu materiału dowodowego i dokonaniu subsumcji ustalonego w tym postępowaniu stanu faktycznego do norm prawa materialnego znajdujących zastosowanie w sprawie. Dodał, że minimum elementów koniecznych dla zakwalifikowania pisma jako decyzji uznaje się cztery składniki: oznaczenie organu administracji wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Brak któregokolwiek z tych elementów dyskwalifikuje pismo organu, jako rozstrzygnięcie o cechach decyzji i nie wywołuje żadnych skutków prawnych. W ocenie organu odwoławczego, analiza treści spornego pisma PINB w powiecie nyskim znak: [...], prowadzi do wniosku, że nie spełnia ono minimum koniecznych elementów, aby uznać je za decyzję administracyjną. Pismo to nie zawiera przede wszystkim rozstrzygnięcia o istocie indywidualnej sprawy administracyjnej. Zawiera ono wyłącznie informację organu I instancji, że akta administracyjne zostały wraz z odwołaniem przekazane do organu odwoławczego. Informuje, że prawo wglądu w akta sprawy ma strona postępowania, a A. K. i T. K. nie zostali uznani za stronę tego postępowania. Zaskarżone pismo nie zawiera ponadto żadnego rozstrzygnięcia o istocie sprawy. W takiej sytuacji brak było podstaw do potraktowania pisma PINB w powiecie nyskim z dnia 11 sierpnia 2015 r., znak: [...], jako decyzji administracyjnej. W ocenie organu, nietrafne są więc zarzuty naruszania przepisów postępowania administracyjnego. W skardze na powyższe postanowienie A. K. wniosła o jego uchylenie w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 28 K.p.a., a w konsekwencji pozbawienia jej prawa do sądu poprzez odmówienie jej prawa udziału w sprawie w charakterze strony oraz prawa dostępu do akt w postępowaniu, w którym decyzją PINB w powiecie nyskim z dnia 14 maja 2015 r., nr [...], nałożono na C. i H. G. obowiązek rozbiórki placu postojowego usytuowanego na działce nr b w [...]. W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawiła kierowaną przez skarżącą i jej ojca korespondencję do różnych organów, odnoszącą się do konfliktu dotyczącego lokalizacji bazy samochodowej na działkach a i b, którego - zdaniem skarżącej - wywołała C. G. Wskazała także na otrzymywane odpowiedzi w związku z jej interwencjami w przedmiocie funkcjonowania nielegalnej bazy transportowej "A", zorganizowanej przez H. G. na ww. działkach. Nawiązując do spotkania w Urzędzie Miejskim w [...] w dniu 15 czerwca 2015 r., jak również do pisma informacyjnego PINB z dnia 9 czerwca 2015 r., wskazała, iż wystąpiła wraz z ojcem do PINB w powiecie nyskim o umożliwienie zapoznania się z treścią i uzasadnieniem decyzji z dnia 14 maja 2015 r., nr [...], nakazującej C. i H. G. rozbiórkę placu postojowego w [...] oraz odwołaniem C. i H. G., poprzez przesłanie im kserokopii tych dokumentów. Dodatkowo podniosła, że wystąpiła też do WINB, pismem z dnia 25 czerwca 2015 r. "wnosząc o umożliwienie zapoznania z treścią i uzasadnieniem decyzji PINB i odwołania G. poprzez przesłanie kserokopii tych dokumentów". Odpowiedź od PINB w powiecie nyskim otrzymała w piśmie z dnia 11 sierpnia 2015 r., którą skarży, natomiast OWINB odpowiedzi udzielił im pismem z dnia 10 września 2015 r., gdzie stwierdzono, iż z akt sprawy wynika, że nie zostali uznani za stronę postępowania i wobec tego nie mają prawa wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów w trybie art. 71 par. 1 K.p.a. Z kolei, powielając argumentację zawartą w piśmie - zwanym odwołaniem, skarżąca akcentowała, że współwłaściciele działki a i mieszkańcy budynku mieszkalnego położonego na tej działce powinni mieć dostęp do informacji o czynnościach organów administracyjnych i treści ich decyzji dotyczących działki a oraz sąsiedniej działki b związanej bezpośrednio z działalnością gospodarczą prowadzoną przez drugiego współwłaściciela na obu tych działkach. Stwierdziła, że jest stroną tego postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a., a odmowa uznania jej za stronę jest całkowicie bezpodstawna, stąd odmowa ta wyrażona w piśmie z dnia 11 sierpnia 2015 r. jest decyzją i dlatego zasadna jest skarga w przedmiocie uchylenia zaskarżonego postanowienia. Do skargi załączyła plik kserokopii pism, w tym sądowych oraz dokumentację fotograficzną. W odpowiedzi na skargę Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację swojego stanowiska przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze, jednak w swej ocenie nie może wykraczać poza sprawę, która była przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej, tj. której dotyczy zaskarżony akt. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu decyzji lub postanowienia organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 P.p.s.a., tj. w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1) albo w razie zaistnienia przyczyn uzasadniających stwierdzenie ich nieważności bądź wydania ich z naruszeniem prawa (pkt 2 i 3). W przypadku natomiast, gdy wskazane uchybienia nie występują, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że nie narusza ono przepisów prawa w jakimkolwiek stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. Przedmiotem zaskarżenia było postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdzające niedopuszczalność odwołania wniesionego przez skarżącą, czyli akt administracyjny o charakterze procesowym. Podstawę prawną tego rozstrzygnięcia proceduralnego stanowi przepis art. 134 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Na tego typu postanowienie formalne, jako kończące postępowanie w sprawie przed organem odwoławczym przysługuje skarga do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.). Z uwagi na zarzuty skargi wyjaśnić przyjdzie, że art. 134 K.p.a. zawiera bezwzględnie obowiązującą normę prawną określającą - poprzez użyty zwrot "stwierdza" - zachowanie się organu odwoławczego co do treści rozstrzygnięcia w formie postanowienia, tj. stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oraz stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Przepis ten ujmuje jako pierwszą przesłankę "niedopuszczalność odwołania" z dwóch wymienionych w nim przesłanek formalnych skutecznego wniesienia odwołania. Zatem regulacja art. 134 K.p.a. nakazuje organowi w pierwszej kolejności podjąć czynności zmierzające do ustalenia dopuszczalności odwołania, a dopiero po stwierdzeniu tej dopuszczalności organ dokonuje oceny drugiej przesłanki formalnej skutecznego wniesienia odwołania, tj. zachowania terminu do wniesienia odwołania. Jeżeli czynności postępowania wstępnego ujawnią brak formalnych przesłanek dopuszczalności odwołania, organ stwierdza niedopuszczalność odwołania w formie postanowienia (art. 134 K.p.a.), kończącego ostatecznie postępowanie w sprawie, a zatem aktem tym nie tylko kończy etap postępowania wstępnego, ale jednocześnie kończy postępowanie przed organem odwoławczym. Postanowienie organu odwoławczego stwierdzające niedopuszczalność odwołania nie ma zatem charakteru merytorycznej oceny rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a jest jedynie formalnym stwierdzeniem, że odwołanie nie może zostać rozpoznane. W niniejszej sprawie prawidło organ wyjaśnił, że na tle przepisu art. 134 K.p.a. wyróżnia się dwojakiego rodzaju przyczyny niedopuszczalności odwołania – przedmiotowe i podmiotowe. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Odwołanie nie służy od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego lub gdy czynność organu administracji państwowej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. czynność materialno-techniczną, niedopuszczalne jest odwołanie od decyzji wydanej w postępowaniu jednoinstancyjnym w trybach szczególnych przewidzianych przepisami prawa (tak: B. Adamiak (w:) B. Adamiak, K. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H.BECK, Warszawa 2012, s. 532) . Natomiast niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez osobę nieposiadającą legitymacji do jego wniesienia, tj. niebędącą stroną w sprawie ani adresatem decyzji, czy też nie mającą zdolności do czynności prawnych (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1661/06, LEX nr 425381). W rozpatrywanej sprawie OWINB stwierdził niedopuszczalność odwołania skarżącej, a zatem nie przystąpiono do merytorycznego rozpoznania sprawy. Oznacza to, że kontrola Sądu w niniejszym postępowaniu sprowadza się do ustalenia, czy w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy istniały podstawy do stwierdzenia niedopuszczalności wniesionego przez skarżącą odwołania za pismem z dnia 20 sierpnia 2015 r., bowiem w pierwszej kolejności obowiązek zbadania, czy odwołanie jest dopuszczalne. Zaskarżonym postanowieniem organ stwierdził niedopuszczalność odwołania od czynność (udzielonej informacji) organu administracji publicznej, która nie jest decyzją administracyjną, a stanowi jedynie czynność materialno-techniczną. Skarżąca w piśmie z dnia 3 sierpnia 2015 r. skierowanym do organu I instancji wyraźnie wskazała, iż wnosi o umożliwienie wnioskodawcom (czyli jej i ojcu) zapoznania się z treścią i uzasadnieniem decyzji z dnia 14 maja 2015 r., nr [...] i odwołaniem od tej decyzji wniesionej przez C. i H. G. poprzez przesłanie kserokopii tych dokumentów. Skarżąca zatem oczekiwała dokonania przez organ czynności. W piśmie z dnia 11 sierpnia 2015 r. - od którego skarżąca wniosła odwołanie - organ I instancji poinformował skarżącą i wyjaśnił, iż ww. dokumenty wraz z kompletem akt sprawy zostały już przekazane, zgodnie z art. 133 K.p.a., do organu II instancji, tj. Opolskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego i organ ten sprawy jeszcze nie rozstrzygnął. Jednocześnie podał, że o wydanie odpisów/kopii decyzji innych organów należy się zwrócić do właściwych organów. Również poinformował, że według przepisów rozdz. 3 K.p.a. prawo wglądu do akt, a także do sporządzania odpisów/kopii przysługuje stronom postępowania, którymi wnioskodawcy w toku tego postępowania nie byli. W realiach tej sprawy nie można doszukać się sprawy administracyjnej, w której organ administracji publicznej dokonał władczej konkretyzacji uprawnień poprzez odmowę przyznania skarżącej statusu strony i tym samym brak jest podstaw do uznania pisma z dnia 11 sierpnia 2015 r., jako decyzji administracyjnej rozstrzygającej kwestię statusu strony. Pismo organu, który przesłał odwołanie wraz z decyzją (czyli niedysponującego tymi dokumentami), informujące o tej okoliczności oraz o uprawnieniach z rozdz. 3 K.p.a. i o tym, że w postępowaniu wnioskodawcy nie byli stronami, nie rozstrzyga indywidualnej sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 K.p.a. Skoro sprawa ta nie ma charakteru sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., to nie może zostać załatwiona w formie decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna jest kwalifikowanym aktem administracyjnym, cechującym się zewnętrznym charakterem, władczym rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, skierowanym do konkretnego adresata. Obligatoryjne składniki treści decyzji określa art. 107 § 1 K.p.a., przy czym cztery spośród wymienionych tym przepisem elementów są traktowane jako konstytutywne, tj. takie, których istnienie decyduje o tym, że w danym przypadku mamy do czynienia z decyzją administracyjną. Należą do nich - oznaczenie organu administracji wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji publicznej. Brak któregokolwiek z powyższych elementów powoduje, że pismo organu nie może być uznane za decyzję administracyjną w rozumieniu przepisów K.p.a. W konsekwencji analizy treści pisma organu I instancji z dnia 11 sierpnia 2015 r, podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, że pismo to nie spełnia minimum koniecznych elementów, aby uznać je za decyzję administracyjną, bowiem nie zawiera ono rozstrzygnięcia o istocie indywidualnej sprawy administracyjnej. Pismo organu, które zawiera wyłącznie informację oznacza, że miało ono charakter czynności materialno-technicznej o wyłącznie informacyjnym walorze. Tym samym, ocena legalności tego pisma nie mogła być przedmiotem merytorycznego postępowania odwoławczego. Ponieważ pismo organu I instancji nie było decyzją administracyjną, to pismo skarżącej nazwane "odwołaniem" nie mogło być potraktowane przez organ II instancji jako odwołanie. Uregulowana w art. 127 K.p.a. instytucja odwołania jest środkiem prawnym zmierzającym do kontroli (weryfikacji) decyzji wydanych przez organ I instancji, ale warunkiem koniecznym do jego wniesienia jest wydanie decyzji administracyjnej. W przypadku wniesienia odwołania od pisma organu I instancji, które nie może zostać uznane za decyzję administracyjną w rozumieniu art. 104 w związku z art. 1 pkt 1 K.p.a., brak jest podstaw do uruchomienia i przeprowadzenia postępowania odwoławczego oraz wydania decyzji przez organ odwoławczy. Reasumując, stwierdzić należy, że w tej sprawie prawidłowo organ odwoławczy stwierdził niedopuszczalność odwołania na podstawie art. 134 K.p.a. Ponadto, Sąd w niniejszym składzie nie podziela stanowiska skarżącej, że spornym pismem organu I instancji pozbawiono ją prawa do udziału w postępowaniu w charakterze strony, a w konsekwencji - prawa do sądu. Również stwierdzenie skarżącej, że zaskarżone postanowienie jest nieprawidłowe nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w ocenie Sądu, organ prawidłowo przeprowadził postępowanie w zakresie niedopuszczalności odwołania, prawidłowo ocenił i rozstrzygnął powyższą kwestię oraz zasadnie i trafnie uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 § 1 P.p.s.a. skargę oddalił, jako niezasadną.