II SA/Op 558/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 3 października 2012 r., nr [...] w przedmiocie utraty statusu bezrobotnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Strzeleckiego z dnia 7 września 2012 r., nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Przedmiotem skargi, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez J. K. jest decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 3 października 2012 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Strzeleckiego z dnia 7 września 2012 r. w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej. Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu: J. K. decyzją Starosty Strzeleckiego z dnia 6 lutego 2012 r., nr [...], uznany został z dniem 6 lutego 2012 r. za osobę bezrobotną. W dniu 16 kwietnia 2012 r. skarżący przedstawił w Powiatowym Urzędzie Pracy w Strzelcach Opolskich orzeczenie o stopniu niepełnosprawności w lekkim stopniu. Decyzją z dnia 7 września 2012 r., nr [...], powołując się na przepisy art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 98, poz. 415 ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a., Starosta Strzelecki orzekł o utracie przez J. K. statusu osoby bezrobotnej z dniem 30 sierpnia 2012 r. W uzasadnieniu organ podał, że bezrobotny nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie zawiadomił urzędu w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Z uwagi na to, że jest to pierwsze niestawiennictwo to pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 120 dni. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł J. K. Wskazał, że decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa, gdyż w sprawie nie wszczęto w ogóle postępowania, które mogłoby zakończyć się wydaniem decyzji. Brak wszczęcia postępowania uniemożliwił mu, jako stronie postępowania udział w nim. Takie działanie organu narusza podstawowe zasady postępowania (zasadę legalizmu, zasadę dokładnego wyjaśnienia sprawy i uwzględnienia słusznego interesu strony, zasadę pogłębiania zaufania obywatela do organów Państwa, zasadę informowania obywatela o jego prawach i obowiązkach, zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu). Podniósł jednocześnie, że jego stan zdrowia i przyjmowane leki powodują problemy z koncentracją i pamięcią, co spowodowało nieobecność w urzędzie pracy w wyznaczonym 2 miesiące wcześniej terminie. Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wojewoda Opolski zaskarżoną decyzją z dnia 3 października 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ przedstawił przebieg postępowania związanego z wydaniem decyzji oraz powołał przepisy art. 33 ust. 3 i ust. pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia (...) i stwierdził, że przepisy te uprawniają starostę do pozbawienia statusu bezrobotnego osobę, która nie stawiła się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Dalej uzasadniał organ, że bezrobotny pouczony został o prawach i obowiązkach, w tym obowiązku stawiania się w wyznaczonych terminach. Był on zobowiązany stawić się w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 30 sierpnia 2012 r., a przyjęcie do wiadomości tego terminu potwierdził własnoręcznym podpisem (część D Karty rejestracyjnej). Celem tego stawiennictwa było potwierdzenie gotowości bezrobotnego do podjęcia pracy. Bezrobotny nie stawił się w urzędzie w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w terminie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie nieobecności. W sprawie zaistniały zatem przesłanki merytoryczne, jak i formalne do pozbawienia odwołującego statusu osoby bezrobotnej. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ stwierdził, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 9 K.p.a., gdyż strona własnoręcznym podpisem potwierdziła przyjęcie do wiadomości regulacji dotyczących praw i obowiązków osoby bezrobotnej. Organ zajął jednocześnie stanowisko, że nie został naruszony art. 10 K.p.a., bowiem organ nie dołączył do akt żadnego nowego dokumentu, ani materiału dowodowego, z którym strona mogłaby się zapoznać. Uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa stanowi nieprzewidziane zdarzenie bądź okoliczność osobista lub urzędowa niezależna od bezrobotnego i przez niego wykazana w toku postępowania. Zapomnienie czy też przeoczenie terminu nie stanowią uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa i stąd też uznać należało, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skardze skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego w stopniu wpływającym na wynik sprawy, a to art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a także naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie oraz art. 10, art. 11, art. 61, art. 63-66, art. 73, art. 75-86, art. 104, art. 107 § 3 i art. 183 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skarżący przedstawił przebieg postępowania administracyjnego, powtórzył i rozwinął argumentację podawaną w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Dowodził, że wezwanie do stawiennictwa w urzędzie pracy w dniu 30 sierpnia 2012 r. nie było prawnie skuteczne, gdyż organ nie określił w nim celu wezwania. Warunki zaś stawiennictwa bezrobotnego w urzędzie pracy zostały przez ustawodawcę w treści art. 33 ust. 3 ustawy jednoznacznie określone. Urząd pracy, zdaniem skarżącego nie może wzywać bezrobotnego w sposób dowolny, lecz potrzeba stawiennictwa musi wynikać z możliwości zaproponowania bezrobotnemu propozycji odpowiedniej pracy, przyjęcia innej formy pomocy proponowanej przez urząd, czy też innego celu wynikającego z ustawy i określonego przez urząd pracy, w tym potwierdzenie gotowości do podjęcia pracy. Podkreślał skarżący, że cele stawiennictwa określone w ustawie mają charakter rozłączny. Stad też, gdyby organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające to ustaliłby, że skarżący korzystał z innych form pomocy tegoż urzędu w tym samym okresie, w jakim wyznaczono mu termin stawiennictwa, a mianowicie ubiegał się o dofinansowanie ze środków PFRON na podjęcie indywidualnej działalności gospodarczej i w okresie od 18 czerwca 2012 r. do 7 września 2012 r. toczyło się w tym urzędzie postępowanie w tej sprawie. Tym samym niecelowe było składanie skarżącemu ofert pracy lub sprawdzanie jego gotowości do pracy. Skarżący ponowił nadto argumentację dotyczącą naruszenia podstawowych zasad postępowania. Wojewoda Opolski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumentację jaka przedstawiona została w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sąd administracyjny sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej. Badana jest bowiem wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do jego wydania. Na zasadzie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika natomiast, że stwierdzenie przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skutkuje uchyleniem decyzji lub postanowienia w całości lub w części, albo stwierdzeniem ich nieważności bądź niezgodności z prawem. W przeciwnym wypadku, po myśli art. 151 P.p.s.a., sąd skargę oddala. Dodać należy także, iż na zasadzie art. 135 P.p.s.a. sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przywołane wyżej regulacje prawne nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że nie każde naruszenie przepisów prawa daje sądowi podstawę do uwzględnienia wniesionej skargi, lecz jedynie takie naruszenie, które wpływałoby na wynik sprawy. W szczególności warunkiem uwzględnienia skargi z powodu naruszenia procedury jest ustalenie, że stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co oznacza, że w wyniku ponownie przeprowadzonego, wolnego od wad postępowania, rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne. Z kolei w odniesieniu do naruszenia przepisów prawa materialnego wskazać należy, że uchyleniem aktu skutkuje wyłącznie wadliwość mająca wpływ na wynik sprawy. W doktrynie wskazuje się, iż wynikiem sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c jest nie tylko samo rozstrzygnięcie jako formalna część decyzji (por. art. 107 ust. 1 K.p.a.), ale również otwarcie możliwości jego pełnego i bezproblemowego wykonania lub jego pełnej, przewidzianej przez prawo kontroli (J. Zimmermann, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 1997 r., sygn. akt V SA 1512/96, OSP 1998 nr 2, poz. 29). Tym samym tego typu naruszenia przepisów, które nie miałyby wpływu na wynik sprawy, nie mogą stanowić podstawy jej uwzględnienia. Rozpatrując sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż organy administracji naruszyły przepisy procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 61 § 1 K.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W przedmiotowej sprawie postępowanie wszczęte zostało z urzędu wobec niestawienia się skarżącego w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i niepoinformowaniu urzędu w terminie do 7 dni o przyczynie nieobecności. Stosownie zatem do § 4 art. 61 K.p.a. organ I instancji zobowiązany był zawiadomić skarżącego o wszczęciu postępowania z urzędu w sprawie pozbawienia go statusu osoby bezrobotnej. Takiego zawiadomienia organ I instancji nie dokonał, a zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego ma umożliwić stronie realizację uprawnień procesowych określonych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (np. art. 78 § 1, art. 79 K.p.a.) przez podejmowanie przez stronę czynności procesowych mających wpływ na ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy administracyjnej. Z tego też względu nie jest istotna forma tego powiadomienia, lecz fakt, czy strony zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania administracyjnego w określonej sprawie, a więc to, czy powzięły wiadomość o wszczęciu postępowania administracyjnego. Uzyskanie przez stronę informacji o wszczęciu postępowania administracyjnego w określonej sprawie umożliwia stronie podjęcie stosownych działań w danej sprawie i pozwala na zadbanie o należytą ochronę własnych interesów prawnych (por. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2012 r. , sygn. akt II OSK2394/10 – LEX 1145593). Podkreślić należy nadto, że przepis art. 61 § 1 K.p.a. stanowi formę realizacji zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym (art. 10 K.p.a.). Brak powiadomienia skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie pozbawienia go statusu osoby bezrobotnej spowodował, że pozbawiony został on możliwości dowodzenia i obrony swych interesów i wykazania, że zaistniała uzasadniona przyczyna niestawiennictwa w urzędzie w dniu 30 sierpnia 2012 r. Stwierdzić należy nadto, że postępowanie administracyjne opiera się na zasadzie skargowości i oficjalności działania, jednakże w postępowaniach wszczynanych z urzędu nie może ograniczać praw strony jedynie do doręczenia jej decyzji w sprawie i możliwości złożenia przez nią odwołania. Zawiadomienie strony o wszczęciu postępowania w sprawie jest jednym z najistotniejszych aspektów realizacji zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu. Gwarancją realizacji tego prawa strony jest sankcja wzruszenia decyzji w trybie wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 14lutego 2012 r,. sygn. akt I OSK 1169/11- LEX 1120577). Co więcej WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 120/12 (por. LEX 1168947) stwierdził, że postępowanie w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest odrębnym postępowaniem administracyjnym wszczynanym przez organ zatrudnienia z urzędu, o którym należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. W toku postępowania administracyjnego organy obu instancji naruszyły zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a.), zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 K.p.a.). Z przepisu art. 7 K.p.a w zw. z art. 77 § 1 K.p.a wynika, że to na organach administracji spoczywa obowiązek wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy i ustalenia prawdy w sensie materialnym. Zasada prawdy obiektywnej nakłada na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek określenia z urzędu, jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz obowiązek przeprowadzenia tych dowodów z urzędu. Pod pojęciem materiału dowodowego rozumieć należy ogół dowodów, których zebranie jest konieczne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Postępowanie dowodowe nie może zostać zakończone dopóki organ nie ustali czy stan faktyczny przewidziany w normie prawnej wystąpił, czy też nie w rozpoznawanej sprawie. W przedmiotowej sprawie wymóg ten dotyczył ustalenia nie tylko kwestii stawienia się bądź nie przez skarżącego w terminie wyznaczonym przez urząd pracy i nie poinformowania urzędu w terminie do 7 dni o przyczynie nieobecności, lecz także ustalenie czy przyczyna niestawiennictwa była nieuzasadniona. Podkreślenia wymaga bowiem to, że zakres postępowania administracyjnego wyznaczany jest treścią hipotezy normy prawnej mogącej być podstawą wydawanej decyzji. W postępowaniu zatem w sprawie pozbawienia strony statusu osoby bezrobotnej szczególnego znaczenia nabiera respektowanie wyrażonej w art. 7 K.p.a. zasady prawdy obiektywnej i przeprowadzone przez organ postępowanie wyjaśniające, które aby mogło zakończyć się wydaniem decyzji o pozbawieniu bezrobotnego uprawnienia, musi dowieść w sposób niewątpliwy naruszenia zasad i rygorów określonych przepisem art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.). Takie działania przez organy administracji nie zostały podjęte. Skarżący w toku prowadzonego postępowania nie został poinformowany, ani przez organ I instancji, ani też przez organ odwoławczy, że zachowanie statusu osoby bezrobotnej jest możliwe jedynie w sytuacji wykazania, ze przyczyna nieobecności w urzędzie w wyznaczonym terminie nie może być nieuzasadniona, a strona ma prawo dowodzić, że niestawiennictwo było uzasadnione. Materialnoprawną podstawę działania organów stanowił bowiem przepis art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4 ustawy. Art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy przewiduje, że starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw. Interpretacja art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie może być dokonana bez interpretacji pojęcia "uzasadniona przyczyna", która jest pojęciem niedookreślonym i którego ostateczną treść można ustalić w oparciu o konkretny stan faktyczny sprawy ( por. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1826/10 - LEX 1070803; wyrok NSA z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 508/08 – LEX 522499). Organ administracji, aby zastosować regulację objętą zakresem tego przepisu zobligowany jest do ustalenia, że w sprawie wystąpiły kumulatywnie (łącznie) dwie przesłanki, o których stanowi przepis, a to przyczyna niestawiennictwa nie może być uzasadniona (przesłanka merytoryczna) oraz musi ustalić wystąpienie braku powiadomienia urzędu pracy o przyczynie nieobecności w terminie do 7 dni (przyczyna formalna). Brak wystąpienia jednej z przyczyn powoduje niemożność zastosowania sankcji z przepisu art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy. Takie brzmienie przepisu wymaga od organów administracji respektowania zasad postępowania administracyjnego i umożliwienie stronie obrony swych prawa i wykazania, że przyczyna nieobecności nie była przyczyną nieuzasadnioną. Okoliczność ta podlega badaniu przez organ administracji i stąd też organ zobowiązany był umożliwić skarżącemu wykazanie, że przyczyna niestawiennictwa w urzędzie pracy w dniu 30 sierpnia 2012 r. spowodowana była przyczynami niezawinionymi i niezależnymi od skarżącego. Skarżący do wniesionego odwołania dołączył zaświadczenie lekarskie o stanie swojego zdrowia, które datowane było na okres wcześniejszy niż wyznaczona data stawiennictwa w urzędzie, lecz organ odwoławczy pomimo czynienia przez stronę prób wykazania, że przyczyna niestawiennictwa była uzasadniona nie zobowiązał skarżącego do wykazania, że jego stan zdrowia również w dniu 30 sierpnia 2012 r. uniemożliwił mu stawienie się na wezwanie oraz, że zaistniały bądź nie inne przyczyny, które spowodowały nieobecność, czym naruszył art. 9 K.p.a. Zebranie całego materiału dowodowego, to zebranie dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów. Pominięcie ustalenia faktu mającego znaczenie dla sprawy stanowi naruszenie art. 7 i 77 § 1 K.p.a. Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych mających na celu zebranie pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważkie dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwość decyzji (tak wyrok WSA w Lublinie z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 497/12 – LEX 1123323). Sąd w niniejszym składzie aprobuje pogląd zajęty przez WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt IV Sa/Gl 501/11 (LEX - 1139574), że uzasadniona przyczyna, o której mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy musi poddawać się możliwości jej weryfikacji. Za uzasadnioną przyczynę może być uznana tylko taka, która stanowi nieprzewidzianą, nie spowodowaną przez bezrobotnego, obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą zgłoszenie się przez zainteresowanego w urzędzie pracy. Nie każdy podany przez bezrobotnego powód niezgłoszenia się do urzędu pracy może być uznany za uzasadnioną przyczynę. Rolą organu jest ocenić, czy podane przez bezrobotnego okoliczności, które uniemożliwiły mu wykonanie nałożonego na niego obowiązku są okolicznościami obiektywnie zasadnymi. Ustawodawca nałożył na bezrobotnego, który nie stawia się w wyznaczonym terminie, obowiązek powiadomienia o uzasadnionej przyczynie swego nieprzybycia do urzędu pracy. Obowiązek ten nie został zatem sprowadzony do udowodnienia okoliczności, które nie pozwoliły bezrobotnemu na stawienie się w organie. Przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy sugeruje, iż bezrobotny musi przekazać organowi informację, iż jego niestawiennictwo wynika z uzasadnionej obiektywnie przyczyny. Przepis ten nie określa, aby uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa mogło być tylko i wyłącznie zwolnienie lekarskie i to potwierdzone na specjalnym druku ZUS ZLA wymaganym w procedurze świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Każda przyczyna niestawiennictwa wskazana przez stronę musi być zatem oceniona przez organ na tle całokształtu okoliczności sprawy. Stąd też nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że skarżący winien wykazać przyczynę nieobecności spowodowaną stanem zdrowia przy pomocy druku ZUS ZLA. Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego, zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący, a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ przeprowadzi postępowanie wyjaśniające dotyczące ustalenia czy przyczyna nieobecności skarżącego w dniu 30 sierpnia 2012 r. była przyczyną nieuzasadnioną, czy też wskazane przez stronę okoliczności pozwalają na uznanie jej za uzasadnioną. W tym celu organ zażąda od skarżącego wskazania przyczyn, które stanowiły powód niestawiennictwa i w jego ocenie uzasadniają uznanie, że nieobecność była "usprawiedliwiona". Organ winien przy tym pouczyć stronę o możliwości składania wniosków dowodowych oraz zapewnić stronie możliwość czynnego udziału w postępowaniu. Dopiero przeprowadzenie postępowania dowodowego i jego ocena dokonana zgodnie z regułami art. 77 § 1 K.p.a. art. 80 K.p.a. pozwoli organowi na podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie. Procesowi dedukcyjnemu oraz ocenie mocy dowodowej poszczególnych dowodów organ da wyraz w uzasadnieniu orzeczenia, które winno odpowiadać wymogom art. 107 § 3 K.p.a Z powyższych względów skarga zasługiwała na uwzględnienie i stąd też na mocy art. 145 § 1 pkt 1 a i c P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O wykonalności zaskarżonej decyzji, w punkcie 2 wyroku orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a.