II SA/Op 562/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Ewa Janowska – spr. Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Górska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych oddala skargę. Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie jest decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...], zaskarżona przez J. K. skargą z dnia 08 października 2008 r. Organ nadzoru budowlanego II instancji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego z dnia 21 lipca 2008 r., od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim z dnia [...] (nr [...]) o umorzeniu postępowania w sprawie wykonania otworów okiennych w ścianie budynku inwentarsko-gospodarczego zlokalizowanego na posesji nr [...] przy ul. [...] w R., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zaskarżona decyzja administracyjna zapadła w następującym stanie faktycznym: Skarżący – J. K., w dniu 24 sierpnia 2004 r. wniósł pismo do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim, zawiadamiając o wykonaniu przez A. N. otworów okiennych w ścianie budynku gospodarczego zlokalizowanego przy ul. [...] w miejscowości R. Organ wszczął i prowadził z urzędu postępowanie w przedmiocie ustalenia legalności określonych przez skarżącego robót budowlanych, a wykonanych przez właściciela sąsiedniej nieruchomości. Postępowanie to zostało zakończone jego umorzeniem, decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim z dnia 6 czerwca 2005r., utrzymaną w mocy decyzją Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 września 2005r. Przywołana wyżej decyzja organu odwoławczego została zaskarżona do Sądu przez J. K. W dniu 28 marca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wydal prawomocny wyrok w tej sprawie (sygn. akt II SA/Op 394/05), na mocy którego uchylone zostały wcześniejsze decyzje dotyczące spornych otworów okiennych. W uzasadnieniu wydanego wyroku sąd stwierdził, iż organy obu instancji nienależycie ustaliły stan faktyczny sprawy oraz wskazał na konieczność przeprowadzenia czynności dowodowych w celu naprawienia wskazanych w uzasadnieniu wyroku uchybień. Dodatkowe czynności wyjaśniające, jakie zrealizowane, zostały w przedmiotowej sprawie, wskutek orzeczenia Sądu, wykazały, że w ścianie budynku gospodarczego, od strony działki należącej do skarżącego, istnieją 2 otwory okienne – jeden o wymiarach 1,17 m x 0,9 m, oddalony 2,61 m od budynku inwentarskiego skarżącego, a drugi otwór okienny o wymiarach 0,73 m x 0,42 m zlokalizowany w odległości 3,44 m od ogrodzenia działki sąsiedniej. Jak ustalono w toku postępowania, inwestor nie przedstawił żadnej dokumentacji budowlanej dotyczącej wykonania otworów okiennych. Zeznania świadków datują powstanie budynku gospodarczego na lata 70-te (pierwsza połowa) ubiegłego wieku. Rozbieżne były natomiast zeznania w kwestii momentu powstania otworów okiennych. W dniu 19 grudnia 2007 r. organ I instancji wydał postanowienie (nr [...]), w którym nakazał D. N. przedstawienie ekspertyzy technicznej budynku w celu zbadania, w jakim okresie wykonano sporne otwory okienne oraz czy ich lokalizacja zgodna jest z obowiązującymi przepisami prawa. D. N. nie przedłożył wspomnianej ekspertyzy, Natomiast w piśmie z dnia 16 kwietnia 2008 r. oświadczył, iż zamierza zamurować sporne otwory okienne pustakami szklanymi typu luksfer. Kontrola przeprowadzona 27 maja 2008 r. przez organ inspekcji budowlanej potwierdziła, iż otwory okienne zostały zamurowane szklanymi pustakami, przy czym w pierwszym z otworów brakuje jednego pustaka, a przy otworze nr 4 znajduje się szczelina o grubości 3,5 cm do 4,5 cm. Po analizie zaistniałego stanu faktycznego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim wydał decyzję nr [...], z dnia [...], którą umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wykonania otworów okiennych w ścianie budynku inwentarsko-gospodarczego zlokalizowanego w R., przy ul. [...], uzasadniając, iż zamurowanie otworów okiennych spowodowało brak przedmiotu postępowania administracyjnego. Skarżący odwołał się od rozstrzygnięcia organu I instancji i wniósł o nakazanie D. N. zamurowanie spornych otworów cegłami ceramicznymi "na głucho". Skarżący podniósł również, iż D. N. nie przedłożył żądanej ekspertyzy, a otwór nr 4 powstał w 2002 r., dlatego też teraz winien być zamurowany cegłą ceramiczną. Organ II instancji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji stwierdził, iż cel prowadzenia postępowania administracyjnego, jakim staje się wydanie decyzji konkretyzującej uprawnienia i obowiązki podmiotu indywidualnego, nie zawsze może zostać osiągnięty poprzez wydanie decyzji o charakterze merytorycznym. A zatem zgodnie z treścią art. 105 § 1 K.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Jak wskazał organ II instancji, taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie, w której organ I instancji dążył do ustalenia legalności wykonania dwóch otworów okiennych w ścianie budynku gospodarczego, obecnie stanowiącego własność D. N. W omawianej jednak sprawie, następca prawny inwestora A. N. – D. N. – zamurował sporne otwory okienne powodując, że przestały one istnieć. W ocenie organu II instancji, brak jest więc przedmiotu sprawy, której pierwotnie dotyczyło postępowanie. Jak wskazał organ, przeświadczenia tego nie może nawet podważyć fakt, iż działania inwestora prowadzone były bez podstawy prawnej, jednakże doprowadziły do likwidacji spornych otworów okiennych. Organ odwoławczy wskazał również, że użycie przez inwestora pustaków szklanych nie przesądza o niemożności zaakceptowania takiego działania, gdyż materiał użyty przez inwestora, podobnie jak cegła ceramiczna, czy inne pustaki, stanowi materiał budowlany. Ponadto sporny budynek nie graniczy bezpośrednio z inną działka budowlaną, a zatem zgodnie z przepisami, w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego dopuszcza się wypełnienie otworów materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie, jeżeli powierzchnia wypełnionych otworów nie przekracza 10% powierzchni ściany. Tymczasem, jak wyjaśnił organ II instancji, ściana, w której znajdują się sporne otwory ma powierzchnię o wielkości 94,44 m2, z czego 10% to 9,44 m2. Suma powierzchni wszystkich otworów znajdujących się w tej ścianie wynosi 2,41m2, a zatem mniej niż wymagane 10%. Powyższe ustalenia o doprowadzeniu przedmiotowej ściany spornego budynku do stanu bez otworów, w ocenie organu odwoławczego, doprowadzają do przekonania, że wszczęte postępowanie administracyjne, wobec likwidacji jego przedmiotu, musiało zakończyć się umorzeniem jako bezprzedmiotowe. W skardze do Sądu, skarżący wniósł o "unieważnienie" zaskarżonej decyzji i utrzymanie w mocy wcześniejszej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim 14 grudnia 2006r., nakazującej A. N. zamurowanie spornych otworów cegłami ceramicznymi "na głucho". Skarżący zarzucił, iż wydana decyzja jest dla niego krzywdząca ze względu na fakt, iż D. N., pomimo pierwotnego twierdzenia, że sporne otwory okienne istniały już w budynku gospodarczym od lat 70-tych ubiegłego wieku, zdecydował się je zamurować pustakami szklanymi. Skarżący podniósł również, iż D. N. nie przedłożył ekspertyzy budynku gospodarczego, która miała określić terminy powstania otworów okiennych. Jak wywodził skarżący, świadczy to dobitnie o tym, że do roku 2002 w ścianie budynku gospodarczego od strony gospodarstwa skarżącego nie było otworów okiennych. Skarżący zarzucił również, iż zeznający w sprawie świadkowie wskazani przez uczestnika postępowania, zeznawali "fałszywie", natomiast przedstawieni przez skarżącego świadkowie, są dla A. i D. N. osobami postronnymi i dlatego, jak twierdził skarżący, ich zeznania są obiektywne. Zdaniem skarżącego, zamurowanie otworów okiennych pustakami szklanymi nie daje gwarancji, że te pustaki pozostaną nienaruszone w najbliższych latach, tak jak to miało miejsce w podobnej sprawie, kiedy to A. N. usunął wstawione wcześniej luksfery w otworach okiennych swojego budynku mieszkalnego, pomimo że miał nakaz ich wcześniejszego zamontowania. Skarżący poinformował również, iż A. N. przepisał swoje gospodarstwo zlokalizowane przy ul. [...] w R. na rzecz swojego syna D. N. W odpowiedzi na złożoną skargę, organ II instancji – Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu swojego stanowiska, organ II instancji podniósł, iż przeprowadzone przez organy nadzoru budowlanego postępowanie w przedmiotowej sprawie, nie przyniosło rezultatów żądanych przez skarżącego, a inwestorzy doprowadzili obiekt do stanu zgodnego z prawem. Wprawdzie, jak wskazuje organ w odpowiedzi na skargę, organ I instancji nie ustalił, kiedy powstały sporne otwory okienne i czy ich wykonanie było samowolą budowlaną, niemniej jednak obecny stan budynku jest zgodny z prawem. Jeśli zatem, jak twierdzi organ, nawet przyjąć twierdzenia skarżącego o momencie powstania otworów jako prawdziwe, to fakt ich obecnego zamurowania czyni dalsze rozważania w tej sprawie bezprzedmiotowymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do wydania aktu. Odnotować również przyjdzie, iż stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż w granicach danej sprawy, Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji Sąd nie stwierdził, by zaskarżoną decyzją zostało naruszone prawo materialne albo przepisy postępowania w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia. Przystępując do szczegółowych rozważań należy w pierwszej kolejności wskazać, iż w myśl art. 105 K.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej w pierwszej kolejności wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a., gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie pozytywne czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2006r. I OSK 967/05. LEX 201507). Bezprzedmiotowym może być, zatem postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w konkretnym stanie faktycznym (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2006r., II S.A. 428/01, LEX nr 137801). W konsekwencji, postępowanie można zakwalifikować jako bezprzedmiotowe, gdy sprawa indywidualna nie podlegała i nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej. I taka okoliczność zaistniała w przedmiotowej sprawie. Przedmiotem postępowania sądowego w niniejszej sprawie jest ocena pod względem zgodności z przepisami prawa zaskarżonej decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim z dnia [...], nr [...], o umorzeniu postępowania w sprawie wykonania otworów okiennych w ścianie budynku inwentarsko-gospodarczego zlokalizowanego na posesji nr [...] przy ul. [...] w R. Z dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych wynika, że przedmiotem postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego była kwestia oceny zgodności z prawem dokonanej przebudowy budynku gospodarczego, polegającej na wykuciu przez A. i D. N., dwóch okien w elewacji od strony posesji sąsiada – J. K. Zarówno częściowe, jak i całkowite zamurowanie okien na ścianie budynku mieszkalnego stanowi przebudowę obiektu budowlanego, i takiego określenia spornego zamierzenia inwestycyjnego, nawiązującego do ustawowych definicji robót budowlanych zawartych w art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym, dokonał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 28 marca 2006r., zapadłego w sprawie sygn. akt II SA/Op 394/05, poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji. Taką oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania związane były organy inspekcji budowlanej, jak i Sąd orzekający w niniejszej sprawie, po myśli art. 153 P.p.s.a. Prowadząc postępowanie w oparciu o art. 51 Prawa budowlanego, w celu ustalenia czy istniejące sporne otwory wykonano w warunkach samowoli budowlanej, powiatowy inspektor nadzoru budowlanego, nałożył na inwestora, zgodnie z wytycznymi zawartymi w przywołanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2006r., na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, (postanowienie z dnia 19 grudnia 2007r. nr [...]), obowiązek dostarczenia ekspertyzy technicznej przedmiotowego budynku inwentarsko-gospodarczego, mającej na celu zbadanie, w jakim okresie czasu wykonano istniejące obecnie otwory okienne w ścianie budynku od posesji J. K. oraz zgodności ich lokalizacji z obowiązującymi przepisami prawa. Niespornym w sprawie jest, iż inwestor nie wykonał obowiązku nałożonego na niego wskazanym wyżej postanowieniem. Jednocześnie doprowadził do likwidacji kwestionowanych przez J. K. otworów, dokonując ich wypełnienia luksferami. Powtórzyć przyjdzie, iż celem postępowania administracyjnego jest załatwienie sprawy poprzez wydanie decyzji rozstrzygającej, co do jej istoty i zmierzającej do konkretyzacji praw i obowiązków wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Również w świetle podstawowych zasad kodeksu postępowania administracyjnego, strona ma prawo do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy stanowiącej przedmiot procesu (tak m.in. wyrok SN z dnia 11 czerwca 1996 r., III ARN 20/96, OSNAPiUS 1996, nr 22, poz. 330). Jednak ten cel nie zawsze może zostać osiągnięty ze względu na zaistnienie przyczyn o różnym charakterze. Ów zastój, trwały i ostateczny wyraża się w umorzeniu postępowania. Jednakże zaakcentować wypada, iż umorzenie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stanowiącą wyjątek od wspomnianej wyżej zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy (tak wyrok NSA z dnia 8 grudnia 1998 r., I SA/Ka 177/97, niepubl.). Jak wyżek wskazano, zgodnie z treścią art. 105 § 1 K.p.a. postępowanie administracyjne podlega umorzeniu tylko wtedy, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Warto przy tym zauważyć, iż przesłanka umorzenia postępowania może istnieć jeszcze przed wszczęciem postępowania, a ujawnić się dopiero w toczącym się postępowaniu (i to zarówno w I, jak i w II instancji), jak też może ona powstać w czasie trwania postępowania, a więc już w sprawie zawisłej przed organem administracyjnym. Przesłanka umorzenia może w końcu zostać ujawniona w wyniku kontroli zgodności z prawem decyzji administracyjnej przez sąd administracyjny. Umorzenie postępowania zamyka drogę do konkretyzacji praw lub obowiązków stron i kończy postępowanie w określonej instancji administracyjnej, stanowiąc załatwienie sprawy "w inny sposób" w rozumieniu art. 104 § 1 K.p.a. Samo pojęcie bezprzedmiotowości postępowania odnosi się do sprawy, w której się toczy. Mając powyższe na względzie, w ocenie Sądu w niniejszej sprawie zarówno organy I jaki II instancji prawidłowo wykazały zaistnienie przesłanek warunkujących umorzenie postępowania, również prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe zmierzające do rzeczywistego wyjaśnienia sprawy. Wyniki kontroli przeprowadzonej w toku postępowania przez organ I instancji w dniu 27 maja 2008 r. potwierdziły, iż sporne otwory okienne umieszczone w elewacji budynku gospodarczego przy ul. [...] (od strony posesji skarżącego) zostały wypełnione pustakami szklanymi typu luksfer, a zatem w ocenie Sądu słusznie przyjęte zostało, iż przedmiot postępowania nie istnieje i dalsze prowadzenie postępowania staje się bezprzedmiotowe. Wprawdzie inwestor nie przedłożył w toku postępowania dokumentacji budowlanej związanej wykonaniem otworów okiennych, jednak jak wykazane zostało w omawianej sprawie, inwestor – D. N. zamurował sporne otwory okienne powodując, że przestały istnieć. Tym samym bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 K.p.a. przejawia się w niniejszej sprawie brakiem elementu materialnego stosunku prawnego, a więc brakiem przedmiotu sprawy. Nie istnieje zatem stan faktyczny, podlegający uregulowaniu przez organ administracji zarówno na wniosek strony, jak i z urzędu w oparciu o przepisy administracyjnego prawa materialnego – ustawy Prawo budowlane. Równocześnie Sąd nie podzielił argumentacji skarżącego o konieczności zamurowania spornych otworów cegłami ceramicznymi "na głucho", albowiem zamurowanie otworów okiennych luksferami w niniejszej sprawie jest zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690), a w szczególności z przepisem § 232 ust 6 tego rozporządzenia. Należy bowiem zauważyć, że w świetle przepisów w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, luksfery są materiałem budowlanym, który w pewnych sytuacjach może być stosowany alternatywnie, zamiennie zamiast cegieł, jeżeli tylko spełnia warunki określone we wskazanym rozporządzeniu. Analiza materiałów sprawy pozwala na stwierdzenie, że w niniejszej sprawie takie też warunki zostały spełnione, bowiem ściana, w której znajdują się sporne otwory ma powierzchnię o wielkości 94,44 m2, z czego 10% to 9,44 m2. Suma powierzchni wszystkich otworów znajdujących się w tej ścianie wynosi 2,41m2, a zatem mniej niż wymagane rozporządzeniem 10%. Ponadto należy zauważyć, iż luksfery, jako materiał budowlany, ze swej natury nie pozwalają na obserwację tego co jest na zewnątrz, a zatem nie ma również obawy o ewentualne naruszenie intymności i spokoju na sąsiadującej z budynkiem działce skarżącego. Tym samym funkcja, jaką spełnia tradycyjny otwór okienny wypełniany oknem z szybami, została poprzez zamurowanie luksferami, zlikwidowana. W rezultacie, należało zgodzić się z organami iż istniejący stan faktyczny sprawy, po dokonaniu wypełnienia spornej ściany luksferami, nie pozwalał na podjęcie rozstrzygnięcia na podstawie art. 51 Prawa budowlanego, zmierzającego do legalizacji uprzednio samowolnie wykonanych okien. W kontekście powyższych rozważań wyrazić należy pogląd, że jeśli chodzi o znaczenie wyrażeń "otwory, otwory okienne i okna" , użytych w § 12 ust. 3 i ust. 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...), to zgodnie z dyrektywami interpretacyjnymi wykładni językowej, gdy nie ma w tekście prawnym definicji legalnych, nie należy im nadawać znaczenia odmiennego od potocznego. Inaczej mówiąc otwór okienny i okno oznacza to samo, a słowo otwory użyte w § 12 ust. 6 rozporządzenia odnosi się do otworów okiennych i drzwiowych, zaś umieszczenie w ścianie budynku przeszkleń, lusferów i itp. materiałów budowlanych stanowiących część ściany nie oznacza zamieszczenia tam otworu okiennego (podobnie; Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku w sprawie sygn. akt II OSK 1544/07, niepubl.) W kontekście zarzutów skargi wskazać należy, że żądanie zmiany decyzji ze względu na ewentualne przyszłe naruszenia przez inwestora pustaków umieszczonych w otworach okiennych pustaków nie może odnieść zamierzonego skutku. Jak już wyżej wyjaśniono sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle obowiązujących przepisów, sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Dodatkowo wymaga podkreślenia, iż Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie jest zatem władny w niniejszej sprawie brać pod uwagę okoliczności i zdarzeń, które ewentualnie mogłyby nastąpić w przyszłości, a wszelkie ewentualne przyszłe naruszenia, skutkować mogą jedynie prowadzeniem odrębnych postępowań administracyjnych w takich sprawach, między innymi prowadzonymi w oparciu o art. 66 Prawa budowlanego o usunięcie nieprawidłowości w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym lub jest użytkowany w sposób zagrażający życiu i zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia. Tym samym, w świetle przedstawionych rozważań dotyczących kognicji sądów administracyjnych, nie mógł zostać uwzględniony wniosek skarżącego o pozostawienia w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia dokonanego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim z dnia 14 grudnia 2006r., nakazującej A. N. zamurowanie dwóch otworów okiennych w ścianie budynku gospodarczego, bowiem decyzja ta została wyeliminowana z obiegu prawnego w wyniku jej uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, decyzją kasacyjną Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 marca 2007r., nr [...]. Nie znajdując zatem usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 P.p.s.a należało orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.