II SA/Op 565/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2016 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 16 września 2015 r., nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji o przyznaniu zasiłku stałego oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez K. K. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 16 września 2015 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Zdzieszowicach, działającego z upoważnienia Burmistrza Zdzieszowic, z dnia 15 czerwca 2015 r., nr [...], zmieniającą decyzję własną z dnia 15 października 2013 r., nr [...], w sprawie przyznania pomocy w formie zasiłku stałego, w części dotyczącej kwoty przyznanego świadczenia z kwoty 389,92 zł na kwotę 242,28 zł miesięcznie. Wniesienie skargi poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu. K. K. pismem z dnia 10 czerwca 2015 r. wyraziła zgodę na zmianę decyzji z dnia 15 października 2013 r., nr [...], w części dotyczącej zasiłku stałego. Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Zdzieszowicach, działając z upoważnienia Burmistrza Zdzieszowic, decyzją z dnia 15 czerwca 2015 r., nr [...], zmienił, na wniosek strony, decyzję z dnia 15 października 2013 r. nr [...], przyznającą K. K. świadczenie z pomocy społecznej w formie zasiłku stałego i opłacania składki, w części dotyczącej wysokości zasiłku stałego z kwoty 389,92 zł na kwotę 242,28 zł miesięcznie oraz ustalił, że w pozostałej części treść decyzji nie ulega zmianie. W podstawie prawnej decyzji organ pierwszej instancji przywołał art. 37 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1, art. 106 ust. 5, art. 109 ustawy z dnia z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (obecnie Dz. U. z 2015 r., poz. 163 z późn. zm., dalej jako ustawa o pomocy społecznej lub ustawa). W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w dniu 6 czerwca 2015 r. K. K. wyraziła zgodę na zmianę decyzji z dnia 15 października 2013 r., nr [...], przyznającej zasiłek stały. Dalej wyjaśniał, że podczas przeprowadzonego postępowania ustalono, że strona nabyła uprawnienia do zasiłku pielęgnacyjnego, w związku z czym należało zmienić wysokość zasiłku stałego. Następnie przytoczył treść art. 106 ust. 5 ustawy, zgodnie z którym decyzję administracyjną zmienia się lub uchyla na niekorzyść strony bez jej zgody w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony, pobrania nienależnego świadczenia, a także dodał, że można zmienić lub uchylić decyzję, jeżeli wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 11, art. 12 i art. 107 ust. 5 tej ustawy. Wyjaśnił też, że w myśl art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy, wysokość zasiłku ustala się w przypadku osoby samotnie gospodarującej jako różnicę między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, tj. 542,00 zł a dochodem tej osoby. Ustalił wysokość dochodu K. K., który wyniósł łącznie 299,72 zł, (dotacja mieszkaniowa w kwocie 146,72 zł i zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153,00 zł), po czym stwierdził, że zasiłek stały winien stanowić kwotę 242,28 zł (542,00 zł - 299,72 zł = 242,28 zł). Od powyższej decyzji odwołała się K. K. podnosząc, że nie zgadza się z obniżeniem zasiłku stałego z kwoty 389 zł do kwoty 242 zł, gdyż orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności została zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności, a Ośrodek obniżył jej kwotę zasiłku stałego o przyznany z tego względu zasiłek pielęgnacyjny.  Samorządowe Kolegium Odwoławcze opisaną na wstępie decyzją nie znalazło podstaw do uwzględnienia odwołania. Na wstępie swoich wywodów zauważyło, że podstawę prawną zmiany lub uchylenia decyzji, na mocy której strona nabyła prawo stanowi przepis art. 163 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym organ administracji publicznej dokonuje zmiany lub uchylenia decyzji, na mocy której strona nabyła prawo, o ile przewidują to przepisy szczególne. Za przepis szczególny, o którym mowa w art. 163 K.p.a., w przedmiotowej sprawie SKO uznało przepis art. 106 ust. 5 o pomocy społecznej, na mocy którego decyzję administracyjną zmienia się lub uchyla na niekorzyść strony bez jej zgody w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony, pobrania nienależnego świadczenia, a także można zmienić lub uchylić decyzję, jeżeli wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 11,12 i 107 ust. 5 tej ustawy. Zmiana decyzji na korzyść strony nie wymaga jej zgody. W dalszym ciągu odnotowało, że zasady przyznawania zasiłku stałego zostały określone w art. 37 ust. 1 ustawy. Podało też, że stosownie do § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r., poz. 823), kwota kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej uprawniająca do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej wynosi 542,00 zł. Nadmieniło, że pojęcie dochodu zdefiniowane zostało w art. 8 ust. 3 cytowanej ustawy, który stanowi, że za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu, z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: 1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych: 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; 3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. W myśl ustępu 4 ww. przepisu, do dochodu ustalonego zgodnie z ust. 3 nie wlicza się: 1) jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego; 2) zasiłku celowego; 3) pomocy materialnej mającej charakter socjalny lub motywacyjny, przyznawanej na podstawie przepisów o systemie oświaty; 4) wartości świadczeń w naturze; 5) świadczenia przysługującego osobie bezrobotnej na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z tytułu wykonywania prac społecznie użytecznych; 6) dochodu z powierzchni użytków rolnych poniżej 1 ha przeliczeniowego. SKO argumentowało, że w sprawie bezsporne jest, iż decyzją z dnia 15 października 2013 r., nr [...], organ pierwszej instancji, wobec spełnienia przesłanek uprawniających do zasiłku stałego, przyznał K. K. zasiłek stały od dnia 1 października 2013 r. do dnia 30 września 2018 r. i składkę zdrowotną, w maksymalnej - przewidzianej przepisami ustawy - wysokości z uwagi na zerowy dochód strony. Natomiast od grudnia 2013 r. - zgodnie z decyzją tego organu z dnia 13 listopada 2013 r., nr [...] - w wysokości 389,92 zł z uwagi na przyznanie dodatku mieszkaniowego w wysokości 152,08 zł. Bezsprzecznie też decyzją Burmistrza Zdzieszowic z dnia 31 marca 2015 r., nr [...], został przyznany K. K. dodatek mieszkaniowy w kwocie 146,72 zł na okres 6 miesięcy od dnia 1 kwietnia 2015 r. do dnia 30 września 2015 r. oraz decyzją z dnia 9 czerwca 2015 r., nr [...], organ pierwszej instancji przyznał K. K. zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153,00 zł na okres od dnia 1 kwietnia 2015 r. do dnia 31 maja 2018 r., który, w ocenie SKO, stanowi dochód strony w rozumieniu art. 8 ustawy. Organ odwoławczy podkreślił, iż przepisy ustawy o pomocy społecznej dokładnie określają sposób, w jaki organy obowiązane są ustalać dochód osób ubiegających się o świadczenia i korzystających ze świadczeń. W szczególności wskazany wyżej art. 8 ust. 3 ustawy definiuje pojęcie dochodu dla celów pomocy społecznej. Za dochód miesięczny uważane są wszystkie przychody bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, pomniejszone o miesięczne obciążenia podatkiem dochodowym od osób fizycznych, składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki o zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych i kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Nadto zaznaczono, że przepis art. 8 ust. 4 ustawy przewiduje, jakich dochodów się nie uwzględnia, czyli jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego; zasiłku celowego; pomocy materialnej mającej charakter socjalny lub motywacyjny, przyznawanej na podstawie przepisów o systemie oświaty; wartości świadczeń w naturze oraz świadczenia przysługującego osobie bezrobotnej na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z tytułu wykonywania prac społecznie użytecznych; dochodu z powierzchni użytków rolnych poniżej 1 ha przeliczeniowego. Kolegium, podnosząc, że przepisy ustawy o pomocy społecznej nie przewidują przy ustalaniu dochodu możliwości nieuwzględnienia uzyskanego dochodu z tytułu zasiłku pielęgnacyjnego i oceniając stan faktyczny sprawy, zgodziło się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, iż przy ustalaniu dochodu strony należało uwzględnić kwotę przyznanego jej od dnia 1 kwietnia 2015 r. zasiłku pielęgnacyjnego w wysokości 153,00 zł miesięcznie. Dlatego też, w przekonaniu SKO, zaistniała podstawa faktyczna do zmiany decyzji organu pierwszej instancji w sprawie przyznania K. K. zasiłku stałego, stosownie do art. 106 ust. 5 ustawy. Stwierdziło, że kwota dochodu uzyskanego przekraczała 10% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej (10% z kwoty 542,00 zł to 54,20 zł, a dochód wzrósł o kwotę 153,00 zł), co miało wpływ na wysokość przyznanego zasiłku stałego. Kwestia ta przesadziła o zasadności ustalenia zasiłku stałego w wysokości 242,28 zł (542,00 zł - 299,72 zł = 242,28 zł). Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, w której K. K. zarzuciła, że ww. decyzja jest niezgodna ze stanem faktycznym. Podniosła też, że radcy prawni zatrudnieni w Ośrodku Pomocy Społecznej "nie chcą jej udzielić pomocy w rozwiązaniu problemu". W odpowiedzi na skargę organ wnioskując o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko wraz z uzasadniającą ją argumentacją, zawartą w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu skargi, Kolegium podkreśliło, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła przesłanka zmiany sytuacji dochodowej strony, wymieniona w art. 106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej, a kwota uzyskanego dochodu przekracza 10% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, co z kolei determinowało wysokość przyznanego zasiłku stałego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, a więc czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Nie może natomiast rozpoznać sprawy kierując się kryteriami słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Dokonując zatem oceny zaskarżonej decyzji wyłącznie pod takim kątem Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, wydane zostały z uchybieniami, które powodowałyby konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. W badanej sprawie przedmiotem, oceny wedle wskazanego wyżej kryterium legalności, była decyzja w dotycząca zmiany decyzji w sprawie przyznania pomocy w formie zasiłku stałego, w części dotyczącej kwoty przyznanego świadczenia. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły, obowiązujące na dzień orzekania przez organy obu instancji przepisy ustawy o pomocy społecznej oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r., poz. 823). Zgodnie z art. 8 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 53a, 78 i 91, przysługuje: osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej"; osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 456 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym na osobę w rodzinie"; rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, zwanej dalej "kryterium dochodowym rodziny", przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Natomiast, stosownie do treści art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej - za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszając o: miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych; składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; kwoty alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Ponadto w myśl art. 8 ust. 4 powołanej wyżej ustawy, do dochodu ustalonego zgodnie z ust. 3 nie wlicza się: jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego; zasiłku celowego; pomocy materialnej mającej charakter socjalny albo motywacyjny, przyznanej na podstawie przepisów o systemie oświaty; wartości świadczenia w naturze; świadczenia przysługującego osobie bezrobotnej na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z tytułu wykonywania prac społecznie użytecznych. Stosownie zaś do art. 37 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, zasiłek stały przysługuje: pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej; pełnoletniej osobie pozostającej w rodzinie, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie są niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Zgodnie z treścią art. 37 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, zasiłek stały ustala się w wysokości: w przypadku osoby samotnie gospodarującej - różnicy miedzy kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 529 zł miesięcznie: w przypadku osoby w rodzinie - różnicy między kryterium dochodowym na osobę w rodzinie a dochodem na osobę w rodzinie. Na podstawie regulacji zawartej w art. 163 K.p.a., organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję, na mocy której strona nabyła prawo, także w innych przypadkach oraz na innych zasadach niż określone w rozdziale 13 Kodeksu, o ile przewidują to przepisy szczególne. Takim przepisem szczególnym, jak trafnie wywodziły organy obu instancji, jest art. 106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym decyzję administracyjną zmienia się lub uchyla na niekorzyść strony bez jej zgody w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony, pobrania nienależnego świadczenia, a także, jeśli wystąpiły przesłanki z art. 11, art. 12, art. 107 ust. 5 tej ustawy, przy czym zmiana decyzji administracyjnej na korzyść strony nie wymaga jej zgody. Postępowanie w sprawie wzruszenia decyzji na podstawie art. 106 ust. 5 jest postępowaniem nowym w stosunku do tego, w którym wydano decyzję podlegającą wzruszeniu, a decyzja wydana w tym trybie - jako konstytutywna - kształtować może na nowo sytuację prawną strony. Każda z przesłanek wymienionych w art. 106 ust. 5 ustawy stanowi samodzielną, odrębną podstawę uchylenia lub zmiany decyzji, a zakresy tych podstaw są rozłączne. Z analizowanego przepisu wynika również, że każda zmiana sytuacji materialnej czy osobistej może powodować zmianę lub uchylenie decyzji, z tym że chodzi tu o zmiany, jakie nastąpiły po wydaniu decyzji przyznającej określone świadczenie. Natomiast stwierdzenie przez organ administracyjny wystąpienia przesłanek określonych w art. 106 ust. 5 ustawy, wiąże się z wydaniem decyzji uchylającej lub zmieniającej decyzję pierwotną ze skutkiem, co do zasady, na przyszłość. Z materiału dokumentacyjnego sprawy wynika, że zmieniła się sytuacja dochodowa skarżącej z uwagi na przyznanie jej świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku pielęgnacyjnego w kwocie 153 zł. W tym stanie rzeczy zgodzić się przyjdzie z organami, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła przesłanka wymieniona w art. 106 ust. 5 ustawy, a kwota dochodu uzyskanego przekracza 10% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej (10% z kwoty 542,00 zł to 54,20 zł, dochód zaś wzrósł o kwotę 153,00 zł). Stąd powstała konieczność nowego określenia wysokości uprzednio przyznanego zasiłku stałego. Jak już bowiem wyżej wskazano, w przypadku osoby samotnie gospodarującej - stosownie do art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy - wysokość zasiłku ustala się w wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, tj. kwotą 542,00 zł a dochodem tej osoby, tj. kwotą 299,72 zł, na który składa się dodatek mieszkaniowy w kwocie 146,72 zł oraz zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153,00 zł. Powyższe przesądza trafności ustalenia przez organy zasiłku stałego w wysokości 242,28 zł. Z tego względu, w ocenie Sądu, należało uznać, że organ odwoławczy dokonał prawidłowej interpretacji przepisu art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej. Przytoczone wyżej przepisy ustawy o pomocy społecznej, nie pozwalają bowiem na niezaliczenie do dochodu osoby wnioskującej o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej zasiłku pielęgnacyjnego. Ustawodawca enumeratywnie wyliczył przychody, które na potrzeby ustalenia spełniania kryterium dochodowego nie podlegają zaliczeniu do dochodu ustalonego zgodnie z przepisem art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej. Enumeratywne wyliczenie zawarte w analizowanym przepisie ma niewątpliwie charakter zamknięty, a taka konstrukcja - na co zasadnie zwraca uwagę organ odwoławczy - nie pozostawia organom przyznającym świadczenia, na jakąkolwiek uznaniowość w zakresie ustalania dochodu strony, w tym również wykraczanie poza katalog przychodów w nim określonych i niezaliczenie do dochodu strony zasiłku pielęgnacyjnego. Podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisów postępowania, polegający na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego nie został przez stronę w żaden sposób skonkretyzowany i poparty stosownymi argumentami, a Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji w całokształcie jej okoliczności prawnych i faktycznych, nie stwierdził, aby naruszała ona przepisy prawa materialnego czy też procesowego w sposób rażący lub w sposób, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. W kontekście zarzutu skargi koniecznym jest powiedzenie, że niezależnie od zaistniałych trudności życiowych strony, organ przyznający świadczenie z pomocy społecznej obowiązany jest odmówić przyznania zasiłku (stałego bądź okresowego) osobie samotnie gospodarującej, jeśli jej dochód nie będzie niższy od ustalonego kryterium dochodowego. Niespełnienie wskazanego wymogu bezwzględnie wyłącza przyznanie pomocy w formie wskazanych zasiłków, ponieważ zarówno zasiłek pielęgnacyjny, jak i dodatek mieszkaniowy nie jest wymieniony w art. 8 ust. 4 ustawy wśród świadczeń, które podlegają wliczeniu do dochodu ustalonego zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy. Jeszcze raz powtórzyć przyjdzie, że katalog wyłączeń zwarty w art. 8 ust. 4 ustawy ma charakter zamknięty - stanowisko takie wielokrotnie było prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (porównaj wyrok NSA z 16 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 1901/11, LEX nr 1145078, oraz wyroki: WSA we Wrocławiu z 11 maja 2011 r., sygn. akt IV SA/Wr 784/11, LEX nr 1093104, WSA w Opolu z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Op 95/14, LEX nr 1460230, z dnia 7 października 2014 r., sygn. akt II SA/Op 367/14, LEX nr 1547118, z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Op 575/14, LEX nr 1654464). W ocenie Sądu, argumentacja zaprezentowana w ww. wyrokach jest aktualna także w sytuacjach, gdy powstaje konieczność zmiany wysokości przyznanego już wcześniej świadczenia, wobec zmienionej sytuacji finansowej osoby ubiegającej się o pomoc. Stwierdzenie powyższego oznaczało, że zarzuty skargi przedstawiają się jako bezzasadne, co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny do oddalenia skargi na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.