II SA/Op 567/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 10 lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku okresowego postanawia odrzucić skargę. W wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego przez M. M., reprezentowanego przez J. M. - kuratora dla osoby częściowo ubezwłasnowolnionej, od decyzji Burmistrza Nysy z dnia 2 kwietnia 2014 r. w sprawie odmowy przyznania pomocy w formie zasiłku okresowego z pomocy społecznej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 10 lipca 2014 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Decyzja organu odwoławczego została doręczona J. M. w dniu 1 sierpnia 2014 r. za pisemnym pokwitowaniem na pocztowym zwrotnym potwierdzenia odbioru przesyłki. W dniu 4 sierpnia 2014 r. J. M. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wniosek o przyznanie prawa pomocy jej podopiecznemu – M. M., przez ustanowienie m.in. adwokata bądź radcy prawnego. Wniosek ten został zarejestrowany w repertorium sądowym pod sygnaturą II SO/Op 62/14. Postanowieniem referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SO/Op 62/14, ustanowiono M. M. adwokata, którym przez Okręgową Radę Adwokacką w Opolu została wyznaczona adwokat A. N. Potwierdza to pismo Rady z dnia 3 września 2014 r., znajdujące się w aktach sądowych II SO/Op 62/14 (k. 27 a. sąd.), które wpłynęło do tut. Sądu w dniu 15 września 2014 r. W dniu 10 października 2014 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej) adwokat A. N., działając w imieniu M. M., wniosła za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu skargę na opisaną na wstępie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 10 lipca 2014 r. Skarga ta została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Op 567/14 i stanowi przedmiot niniejszego postępowania. W skardze nie został zawarty wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej odrzucenie z uwagi na uchybienie terminu i brak jednoczesnego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej: P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Ustanowiony w przywołanym przepisie termin jest terminem ustawowym, procesowym i prekluzyjnym. Oznacza to, że niedopuszczalne jest jego skracanie lub przedłużanie. Stosownie do treści art. 85 P.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Na zasadzie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że przepis art. 53 § 1 P.p.s.a. jest jednoznaczny i nie pozostawia wątpliwości odnośnie momentu początkowego biegu trzydziestodniowego terminu, ani co do możliwości jego przesunięcia z uwagi na toczące się w sprawie postępowanie wpadkowe o przyznanie prawa pomocy obejmujące ustanowienie fachowego pełnomocnika. Potwierdza to aktualne orzecznictwo sądowoadministracyjne, w którym jednolicie przyjmuje się, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy i ewentualne wyznaczenie pełnomocnika z urzędu pozostaje bez wpływu na bieg terminu do wniesienia skargi (por. postanowienia NSA z 7 października 2014 r., I OSK 2400/14 oraz z 12 października 2012 r., II OZ 884/12, dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Jeżeli zatem stronie został doręczony odpis decyzji, bądź innego rozstrzygnięcia, to zgodnie z treścią komentowanego przepisu, od tego momentu należy liczyć bieg terminu do złożenia skargi, bez względu na to, czy strona ustanowiła pełnomocnika z wyboru, czy też wystąpiła z wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W razie uchybienia terminu określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a. dopuszczalne jest jego przywrócenie na wniosek strony, co wynika z treści art. 86 § 1 P.p.s.a., wedle którego jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Wniosek ten jednakże powinien zostać wniesiony zachowaniem wymogów określonych w art. 87 P.p.s.a., stosownie do którego pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2), a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). W świetle powyższego, skuteczne wniesienie skargi i nadanie sprawie dalszego biegu możliwe jest w przypadku złożenia przez stronę lub jej pełnomocnika wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i uwzględnieniu tego wniosku przez Sąd. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 10 lipca 2014 r. została doręczona kuratorowi skarżącego – J. M. w dniu 1 sierpnia 2014 r., co wynika z pocztowego zwrotnego potwierdzenia odbioru. Ustalony w art. 53 § 1 P.p.s.a. trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi rozpoczął zatem bieg w dniu 2 sierpnia 2014 r., a jego ostatni dzień przypadał na 31 sierpnia 2014 r., będący dniem ustawowo wolnym od pracy (niedziela). Z tego względu, w stosownie do art. 83 § 2 P.p.s.a., za ostatni dzień terminu należało uznać 1 września 2014 r. (poniedziałek), tj. następny dzień po dniu wolnym od pracy. Natomiast skarga została wniesiona przez pełnomocnika skarżącego w dniu 10 października 2014 r. (data stempla pocztowego), czyli po upływie terminu warunkującego skuteczne wniesienie skargi. Jak wskazano już wyżej, skuteczne zaskarżenie decyzji po upływie trzydziestodniowego terminu jest możliwe wyłącznie w przypadku, gdy przywrócono termin do dokonania czynności procesowej wniesienia skargi, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, gdyż wraz z wniesieniem skargi nie został złożony stosowny wniosek o przywrócenie terminu, natomiast Sąd w tym zakresie nie jest uprawniony do działania z urzędu. Z tych względów skargę M. M. należało odrzucić, stąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.