II SA/Op 587/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. Oddział w K. na pismo Burmistrza Nysy z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy postanawia: odrzucić skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez A Sp. z o.o. z siedzibą w W., Oddział w K. jest pismo Burmistrza Nysy z dnia [...], nr [...], stanowiące odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, poprzez uchylenie zarządzenia Burmistrza Nysy nr [...] z dnia [...] w sprawie wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych (Dz. Urz. Woj. Opolskiego z 2006 r. Nr 79, poz. 2394). Zarządzenie to oparto na przepisach art. 7 ust. 3 a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U, z 2005 r., Nr 236, poz. 2008) oraz § 2, § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra środowiska z dnia 30 grudnia 2005 r. w sprawie szczegółowego sposobu określania wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia ( Dz. U. z 2005 r. Nr 5, poz. 33). Pismem z dnia 18 sierpnia 2008 r. skarżąca spółka w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( t.j. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz.1591 z późn. zm.) wezwała Burmistrza Nysy do uchylenia zapisów § 1 ust, 1 pkt 2, 3, 5 i ust. 4 zarządzenia jako godzących w jej interes prawny. Zapisy te godzą, zdaniem skarżącej, w zasadę swobody prowadzenia działalności gospodarczej dostępu do rynku usług, nakładając na przedsiębiorców obowiązki nie mające ustawowego oparcia, ani ekonomicznego uzasadnienia. Zapisy te wymagają od przedsiębiorcy posiadania bazy na terenie objętym wnioskiem o zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów od właścicieli nieruchomości, tworzenia baz transportowych na ternie każdej gminy, gdzie przedsiębiorca chce prowadzić działalność, posiadania siedziby, oddziału lub przedstawicielstwa w granicach administracyjnych Gminy Nysa lub zlokalizowanych na terenie bazy transportowej, przedstawienia dokumentów stwierdzających możliwość użytkowania posiadanej bazy transportowej, zawarcia umowy lub posiadania pisemnego zapewnienia potwierdzającego gotowość odbioru odpadów komunalnych przez przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów. Odpowiadając na to wezwanie Burmistrz Nysy w piśmie z dnia 19 marca 2008 r. stwierdził, że wskazane przepisy zarządzenia nie naruszają prawa. W skardze sądowoadministracyjnej skarżąca spółka zaskarżyła "decyzję Burmistrza Nysy z dnia [...], Nr [...]", zawierającą opisane wyżej stanowisko organu w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia prawa w zakresie obrotu odpadami. Sąd wzywał Spółkę do usunięcia naruszenia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej przez osoby, które ją podpisały, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to skarżąca odebrała w dniu 28 listopada 2008 r., odpowiedziała na nie w dniu 10 grudnia 2008 r. składając odpis z KRS z dnia 20 listopada 2008 r. W jego Dziale II określono, że do reprezentowania spółki przy zarządzie wieloosobowym, a taki jest w spółce, do reprezentacji uprawnieni są dwaj członkowie zarządu łącznie lub członek zarządu łącznie z prokurentem, czyli osoby, które podpisały skargę. Skarżąca spółka przesłała też pełnomocnictwo zawarte w dokumencie z dnia 24 września 2007 r. dla głównej księgowej G. G., nie wynika jednak z niego upoważnienie tej osoby do reprezentowania spółki przez sądem administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne zostały powołane do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, która obejmować ma orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy te orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i wówczas stosują środki określone w tych przepisach. Ponadto stosownie do treści art. 4 P.p.s.a do zadań sądów administracyjnych należy również rozstrzyganie sporów o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak również sporów kompetencyjnych między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Podkreślić należy, iż powyższe wyliczenie ma charakter zupełny, a co za tym idzie sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpatrywania skarg na akty lub czynności organów administracji publicznej, które nie zostały wyraźnie wskazane w przywołanych wyżej przepisach. Zgodnie natomiast z treścią art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz.1591 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Mając na względzie przytoczone wyżej regulacje prawne, zauważyć należy, iż w przedmiotowej sprawie Burmistrz Nysy w dniu 26 września 2006 r. wydał zarządzenie nr 1089/06 w sprawie wymagań, jakie powinni spełniać przedsiębiorcy ubiegający się o uzyskanie zezwolenia w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych (Dz. Urz. Woj. Opolskiego z 2006 r. Nr 79 poz. 2394). A Sp. z o.o. korzystając z przyznanego jej przepisem art. 101 ustawy uprawnienia, wezwała organ do usunięcia naruszeń prawa. Wezwanie to było przesłanką do zaskarżenia opisanego wyżej zarządzenia z dnia 26 września 2006 r. do sądu administracyjnego. Jednak pomimo precyzyjnej treści przepisu art. 101 ustawy, skarżąca uczyniła przedmiotem skargi do Sądu nie zarządzenie Burmistrza, jako akt prawa miejscowego, lecz odpowiedź organu z dnia [...], określając ją w skardze jako decyzję. Przepis art. 57 P.p.s.a. określa wymogi jakie spełniać powinna skarga wniesiona do sądu administracyjnego. Zaznaczyć należy, iż chociaż w doktrynie przyjęto, że skarga ta w dużej mierze ma być pismem odformalizowanym (w komentarzu do art. 57 P.p.s.a. [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz Zakamycze, 2006, wyd. II.), to jednak musi zawierać pewne elementarne treści, które wskażą sądowi zakres rozstrzygania. Zgodnie bowiem z przepisem art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Aby zatem te granice kognicji sądu zostały wyznaczone, strona na podstawie art. 57 § 1 i 3 P.p.s.a. wskazać powinna: zaskarżoną decyzję, postanowienie, albo inny akt lub czynność, organ, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, a także naruszenie prawa lub interesu prawnego. Uregulowanie art. 134 § 1 P.p.s.a. nie jest bowiem tożsame z nałożeniem na Sąd obowiązku samodzielnego poszukiwania przejawów działalności organów administracji, którymi prawa strony mogłyby zostać naruszone. Sąd mając określony przez stronę przedmiot zaskarżenia bada w pierwszym rzędzie, czy stosownie do powołanych wyżej przepisów art. 3 i 4 P.p.s.a skarga jest dopuszczalna na wskazany przez skarżącego akt. Jeżeli więc strona – tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie – przedmiotem skargi uczyni akt nie mieszczący się w tym wyliczeniu, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. taką skargę odrzuca. Z tych względów należało orzec jak w postanowieniu.