II SA/Op 597/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego 1. umorzyć postępowanie, 2. zwrócić skarżącej wpis od skargi w kwocie 500 zł (słownie: pięćset złotych). G. W., wniosła skargę z dnia 13 listopada 2007 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej), do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...], nr [...] nakazującą skarżącej rozbiórkę zatoki postojowej o powierzchni 154 m2 do parkowania pojazdów przy pawilonie handlowym "[...]" w K. przy ul. [...] na działkach nr A i B k.m. [...]. Skarżąca wnioskowała w skardze o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a nadto razem ze skargą złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji z dnia [...], rażące naruszenie to jest art. 61 K. p. a., przez brak zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania i art. 79 K.p.a. przez niepowiadomienie strony o prowadzeniu oględzin. Podniosła też, że wydanie decyzji w sprawie rozbiórki powinno poprzedzać przeprowadzenie czynność dowodowych, a w postępowaniu, które toczy się od 1996 r. takich czynności nie przeprowadzono. Skarżąca wskazała też, że zgodnie z art. 48 Prawa budowlanego, rozbiórkę można nakazać tylko w takim zakresie, w którym obiekt wybudowano z naruszeniem prawa. Organ w odpowiedzi na skargę z dnia 14 grudnia 2007 r. wskazał, że działając na podstawie art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., uwzględnił skargę G. W. i decyzją z dnia 14 grudnia 2007 r., nr [...], uchylił w całości zaskarżoną ostateczną decyzję własną. I sprawę przekazał do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W związku z powyższym organ wniósł o umorzenie postępowania przed sądem administracyjnym. Wezwany przez tut. Sąd organ poinformował, że decyzja z dnia 14 grudnia 2007 r. została doręczona skarżącej w dniu 2 stycznia 2008 r., do dnia dzisiejszego nie wpłynęła do tut. Sądu skarga na tę decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Organ II Instancji w odpowiedzi na skargę z dnia 14 grudnia 2007 r. wskazał, iż skorzystał z uprawnień, wynikających z art. 54 § 3 P.p.s.a., i uwzględnił skargę w całości, uchylając zaskarżoną decyzję z dnia [...] nr [...], decyzją z dnia 14 grudnia 2007 r., i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Na zasadzie art. 54 § 3 P.p.s.a., organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe. Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego ze skargi G. W., była decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...], nr [...] nakazującą skarżącej rozbiórkę zatoki postojowej o powierzchni 154 m2 do parkowania pojazdów przy pawilonie handlowym "[...]" w K. przy ul. [...] na działkach nr A i B k.m. [...]. Decyzja ta zostało wyeliminowane z obrotu prawnego i przestała istnieć, a zatem brak jest przedmiotu zaskarżenia. Analizując kwestię, czy skarga G. W. została uwzględniona w całości, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, wziął pod uwagę obowiązujące w tym przedmiocie orzecznictwo. Według wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia 21 marca 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 373/04, System Informacji Prawnej Lex nr 189168, "1. Pod pojęciem "uwzględnienia skargi w całości" z art. 54 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należy rozumieć treść żądania strony zawartego w skardze - nie zaś samo uzasadnienie skargi. Wyjątkowość instytucji autokontroli decyzji dokonanej przez organ administracyjny nie pozwala na inne, wybiórcze uwzględnienie skargi. 2. Zakres kompetencji organu administracyjnego w ramach instytucji autokontroli jest taki sam jak sądu administracyjnego. 3. Nie jest dopuszczalne wydanie w trybie autokontroli decyzji kasacyjnej, chyba, że takie było żądanie strony. 4. Decyzja wydana na podstawie art. 54 § 3 powinna rozstrzygać wyłącznie o braku zasadności zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. W związku z tym, rozstrzygnięcie oparte na tym przepisie może zawierać uchylenie zaskarżonej decyzji w całości lub w części (w zależności od zakresu zaskarżenia) i orzeczenie w tym zakresie, co do istoty sprawy, uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie o istocie sprawy, bądź uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania pierwszej instancji." Skarżąca wnosiła w skardze o uchylenie zaskarżonej decyzji, a nadto z uzasadnienia jej skargi wynikało, że domaga się przeprowadzenia przez organy administracji, czynności dowodowych, mających na celu ustalenie w jakim zakresie wybudowany przez nią obiekt budowlany stanowi samowolę budowlaną. Organ uczynił zatem zadość żądaniu skarżącej, poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 851/2005, System Informacji Prawnej Lex nr 190835 "Organ administracji publicznej, który działa w trybie autokontroli i niejako w zastępstwie sądu administracyjnego, nie może dokonywać oceny zaskarżonej decyzji na podstawie innych kryteriów niż sąd administracyjny. Może on więc dokonywać kontroli zaskarżonej decyzji jedynie pod względem jej zgodności z prawem. (...) W doktrynie prawa i postępowania administracyjnego oraz orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, iż art. 54 § 3 ww. ustawy stanowi samoistna podstawę prawną do dokonania autokontroli przez organ administracji publicznej. Jedynym warunkiem jaki musi zostać spełniony, aby organ mógł zastosować tę instytucję, jest uwzględnienie przez ten organ w całości skargi do sądu administracyjnego. Ocena, czy wskazana przesłanka została spełniona, powinna zaś nastąpić w kontekście żądania zawartego w skardze. W zasadzie przez "uwzględnienie skargi w całości" należy rozumieć uwzględnienie skargi co do istoty sprawy, chyba, że skarżący wyraźnie wskazuje, że chodzi mu o inne rozstrzygnięcie. Za zgodne z dyspozycją omawianego przepisu należy więc także uznać uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, jeżeli takie żądanie zostało zawarte przez stronę w skardze (zob. J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz , Warszawa 2004, s. 106). Powszechnie przyjmuje się, że celem autokontroli jest umożliwienie organom administracji publicznej ponownej weryfikacji własnego działania bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę jego zgodności z prawem. Autokontrola prowadzi z związku z tym do szybszego załatwienia sprawy i to zgodnie z żądaniem skarżącego, a zatem służy realizacji zasady szybkości postępowania wyrażonej w art. 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zob. A Kabat. w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat , M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Zakamycze 2005, s. 146)." Rozstrzygnięcie organu II instancji nie naruszało zatem art. 54 § 3 P.p.s.a., a żądanie skarżącej zawarte w skardze zostało uwzględnione w całości. W tej sytuacji postępowanie sądowoadministracyjne ze skargi G. W. należało uznać za bezprzedmiotowe i jako takie umorzyć, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Jednocześnie, na podstawie art. 201 § 1 P.p.s.a., stanowiącego, że zwrot kosztów postępowania, a do tych zalicza się koszty sądowe poniesione przez stronę, czyli wpis od skargi (art. 205 § 1 w związku z art. 211 i 212 P.p.s.a.), przysługuje skarżącemu w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 P.p.s.a., orzeczono o zwrocie skarżącej uiszczonego przez nią wpisu od skargi. W związku powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia.