II SA/Op 599/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu Anna Misiak po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 października 2012 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego wniosku pełnomocnika skarżącego z urzędu adwokata T. D. postanawia: przyznać adwokatowi T. D. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej T. R. w kwocie 221,40 zł (słownie: dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści groszy) zawierającej podatek od towarów i usług, w kwocie 41,40 zł (słownie: czterdzieści jeden złotych czterdzieści groszy). Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2012 r. na wniosek skarżącego T. R. z dnia 18 grudnia 2012 r., zostało mu przyznane prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła adwokatem z urzędu M. K., wykonującą zawód w Kancelarii Adwokackiej w Opolu. Pełnomocnik skarżącego brała udział w rozprawie przed tut. Sądem w dniu 26 lutego 2013 r., następnie pełnomocnik złożyła skargę kasacyjną, która została w dniu 30 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 1175/13, oddalona. Jak wynika z akt sprawy (k-284), Okręgowej Rada Adwokacka w Warszawie – na podstawie art. 253 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. , poz. 270, z póżn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. - wyznaczyła pełnomocnika z urzędu dla skarżącego, do udziału w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, spośród adwokatów mających siedzibę na obszarze tej Izby Adwokackiej. Pełnomocnik taki został wyznaczony w osobie adwokata T. D., i brał on udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, poprzez swojego substytuta, adwokata A. Z. Pismem z dnia 6 lutego 2015 r. adwokat T. D. złożył wniosek o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne w ramach prawa pomocy oraz oświadczył, że koszty tej pomocy nie zostały zapłacone w całości, ani w części. Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, ponoszone przez Skarb Państwa, obejmują zgodnie z § 19 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461) – zwanego dalej rozporządzeniem o wynagrodzeniu adwokatów, opłatę wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3–5 rozporządzenia i niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia – stawka minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi- 50 % stawki minimalnej określonej w art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, a jeżeli sprawy nie prowadził ten sam adwokat w drugiej instancji – 75 % stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Przy przyznawaniu przez Sąd, zgodnie z § 2 pkt 1 rozporządzenia opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa procesowego, bierze się pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia o wynagrodzeniu adwokatów, w brzmieniu nadanym przez § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 27 października 2005 r. zmieniającym to rozporządzenie, sąd podwyższa opłatę za udzielenie pomocy prawnej z urzędu o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, wynoszącą obecnie 23%. Referendarz sądowy przyznając adwokatowi, koszty udzielonej przez niego pomocy prawnej z urzędu kierował się wyżej wskazanymi przepisami prawa i uznał, iż za udzieloną skarżącemu pomoc prawną należy mu przyznać wynagrodzenie według norm przepisanych. Wynagrodzenie to przyznał w stawce minimalnej, albowiem uzasadniał to rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz niezbędny nakład pracy adwokata. Adwokat T. D. udzielił skarżącemu pomocy prawnej polegającej na udziale w rozprawie przed sądem II instancji. Na podstawie art. 250 i art. 253 P.p.s.a. adwokatowi należy się wynagrodzenie za czynności z zakresu pomocy prawnej wykonane przez niego. W związku z tym orzekający przyznał pełnomocnikowi wynagrodzenie za II instancję w kwocie 180 zł. na podstawie § 18 ust. 1 pkt. 2 lit. c rozporządzenia podwyższone o kwotę podatku od towarów i usług, wynoszącą w tym wypadku 41,40 zł. Przychodzi w tym miejscu odnotować, iż przyznając adwokatowi wynagrodzenie należy brać pod uwagę, stosownie do § 2 ust. 1 w/w rozporządzenia, niezbędny nakład jego pracy, a także charakter sprawy i wkład jego pracy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Ocena tych czynników uzasadniała, zdaniem orzekającego, przyznanie wynagrodzenia we wskazanej stawce minimalnej, które wynosi łącznie brutto 221,40zł. w tym podatek od towarów i usług 41,40 zł. Wobec powyższego referendarz sądowy orzekł, jak w sentencji.