II SA/Op 6/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Teresa Cisyk po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Ś. na decyzję Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: poinformować Głównego Inspektora Sanitarnego o uchybieniach do jakich doszło w sprawie dotyczącej stwierdzenia choroby zawodowej, na skutek istotnego naruszenia prawa przez Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu. Wyrokiem z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Op 6/10, wydanym po rozpoznaniu skargi P. Ś. na decyzję Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu z dnia [...],nr [...], utrzymującą w mocy decyzję pierwszoinstancyjną o odmowie stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej narządu słuchu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c oraz art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)- zwanej dalej P.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję odwoławczą. Jednocześnie, w związku z tym wyrokiem, na tle okoliczności zaistniałych w sprawie, Sąd uznał za konieczne zasygnalizowanie Głównemu Inspektorowi Sanitarnemu istotnego naruszenia prawa stwierdzonego w toku rozpoznawania sprawy. Podstawę prawną sygnalizacji stanowi art. 155 § 1 P.p.s.a., w myśl którego, w razie stwierdzenia w toku rozpoznawania sprawy istotnych naruszeń prawa lub okoliczności mających wpływ na ich powstanie, skład orzekający sądu może, w formie postanowienia, poinformować właściwe organy lub ich organy zwierzchnie o tych uchybieniach. Stosownie do powołanego przepisu, niniejszym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu informuje zatem o rażącym uchybieniu popełnionym przez Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu przy podejmowaniu merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie stwierdzenia u P. Ś. choroby zawodowej narządu słuchu, polegającym na nieuwzględnieniu przez organ odwoławczy oceny prawnej oraz wskazań wyrażonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyrokach wydanych w tej sprawie. Konsekwencją tego było kolejne uchylenie przez Sąd decyzji organu, wyrokiem z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Op 6/10. W sprawie tej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu dokonał już dwukrotnie oceny legalności prowadzonego postępowania i wypowiedział się w wyrokach: - z dnia 27 lipca 2004 r., sygn. akt II SA/Wr 2165/2002, mocą którego uchylono decyzję odwoławczą Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu z dnia [...], nr [...] oraz poprzedzającą decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kluczborku z dnia [...],nr [...] ( od tego orzeczenia nie wniesiono skargi kasacyjnej); - z dnia 5 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Op 573/07; uchylającym decyzję odwoławczą Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu z dnia [...], o utrzymaniu w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [...], utrzymanego w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2008r., sygn. akt II OSK 799/08, którym oddalono skargę kasacyjną. Oceniając po raz pierwszy, w wyroku z dnia 27 lipca 2004 r. legalność postępowania administracyjnego przed organami Państwowej Inspekcji Sanitarnej, w zakresie dokonanej wykładni przepisów prawa Sąd stwierdził, iż w przypadku pozytywnego rozpoznania u pracownika choroby, wymienionej w wykazie chorób zawodowych oraz ustalenia, że praca wykonywana była w warunkach narażających na jej powstanie, istnieje domniemanie związku przyczynowego między chorobą, a warunkami narażającymi na jej powstanie. Sąd sformułował również tezę, iż wykonywanie przez około 18 lat pracy w warunkach ponadnormatywnego hałasu stanowi dostateczną podstawę do uznania związku pomiędzy utratą słuchu a tymi warunkami oraz, że samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na powstanie danej choroby jest wystarczające dla uznania jej za zawodową; nie jest natomiast konieczne udowodnienie, że w danym przypadku warunki takie ją spowodowały. Zauważono także, że istnieje możliwość wykazania, iż pomimo pracy w warunkach narażających na daną chorobę, jej powstanie nastąpiło z innych pozazawodowych przyczyn, jednakże nie dające się usunąć wątpliwości nie mogą być tłumaczone na niekorzyść pracownika – konkludował sąd. Wyrażona przez Sąd ocena w zakresie istnienia domniemania związku przyczynowego pomiędzy stwierdzonym schorzeniem a warunkami pracy narażającymi na jej powstanie, podzielona została i wyartykułowana w kolejnych wyrokach, a to WSA Opole z dnia 5 lutego 2008 r. i wyroku NSA z dnia 27 sierpnia 2008 r. Pomimo tej oceny prawnej, rozpoznając ponownie sprawę Opolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Opolu, nie zastosował się do wskazań do dalszego postępowania zawartych w tym orzeczeniu, czym w istotny sposób uchybił przepisowi art. 153 P.p.s.a. ( por. załączone uzasadnienie wyroku z 25 marca 2010 r. ). Nie można pomijać także okoliczności dotyczącej naruszenia przepisów o czasie trwania postępowania, o jakich stanowi art. 35 § 1 i § 3 K.p.a. Postępowanie administracyjne wszczęto w 2002 r. Czas trwania postępowania między kolejno wydawanymi decyzjami organów Inspekcji Sanitarnej przekraczał niejednokrotnie 1 rok. Przykładowo, po zwrocie akt przez Sąd po wyroku z 27 lipca 2004 r. czas trwania postępowania przed organem I instancji dotyczył okresu od 13 października 2004 r. do 30 marca 2006 r. Rozpatrzenie odwołania od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kluczborku z 30 marca 2006 r. zajęło organowi odwoławczemu okres od 28 kwietnia 2006 r. do 6 grudnia 2006 r., mimo, że nie prowadzono czynności dowodowych, przy czym z pisma Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kluczborku z 13 listopada 2006 r. wynika, że w toku postępowania zaginęły akta administracyjne. Z kolei po cyt. wyżej wyroku NSA z 27 sierpnia 2008 r. wydanie decyzji zajęło organowi II instancji kolejny rok ( okres od 27 listopada 2008 r. do 10 listopada 2009 r.). Jeśli dodać, że w czasie trwania postępowania organy obu instancji sporadycznie stosowały się do obowiązku zawiadamiania strony o nowym terminie załatwienia sprawy (por. art. 36 § 1 i 2 K.p.a. ), to naruszenie zasady szybkości postępowania jest kolejnym uchybieniem organu ( por. art. 12 § 1 K.p.a. w zw. z art. 35 §1 i § 3 K.p.a. ). Z tych przyczyn należało postanowić jak wyżej.