II SA/Op 601/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 7 października 2014 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej na skutek skargi kasacyjnej M. C. z dnia 10 kwietnia 2015 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 27 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Op 601/14 postanawia odrzucić skargę kasacyjną. M. C. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 7 października 2014 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty Opolskiego z dnia 11 sierpnia 2014 r., znak [...], zatwierdzającą projekt budowlany i zezwalającą na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi gminnej ul. [...] w miejscowości [...] w gminie [...], na działkach oznaczonych w operacie ewidencji gruntów i budynków numerami: a, b. c, d, e, f, g, h, k.m. [...] ob. [...] i, j, k, l, m, n, o, p, r k.m. [...] ob. [...] s k.m. [...] ob. [...]. Postanowieniem z dnia 27 lutego 2015 r. , sygn. akt II SA/Op 601/14, tut. Sąd odrzucił skargę M. C. z uwagi na nieuzupełnienie przez niego jej braków formalnych. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu, do rak dorosłego domownika, jego matki A. C., w dniu 9 marca 2015 r., co dokumentuje zwrotne pocztowe potwierdzenie odbioru przesyłki (k. 56 akt sąd.). W dniu 10 kwietnia 2015 r. wpłynęło do Sądu pismo datowane na ten sam dzień, sporządzone osobiście przez skarżącego, określone jako zażalenie na odrzucenie jego skargi z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Op 601/14. W piśmie tym skarżący podniósł, że Sąd nie zajął się jego sprawą, odsyłając mu "odpis postanowienia" oraz uiszczoną kwotę 500 zł "na rozpatrzenie złożonej skargi". Wskazał, że od początku wszystkie jego działania w sprawie odwołania, które kolejno składał w urzędach, były z góry skazane na niepowodzenie i odrzucane przez kolejnych urzędników. Skarżący podał też, że jako zwykły obywatel nie ma szans z całą armią urzędników, począwszy od Urzędu Gminy w Turawie, tj. wójta Gminy Turawa i Wydział Infrastruktury i Budownictwa w Starostwie Powiatowym w Opolu, kończąc na Wydziale Infrastruktury i Nieruchomości w Urzędzie Wojewódzkim w Opolu. Do powyższego pisma dołączył kopię odpowiedzi organu na jego skargę, jako kolejny dowód na wydanie werdyktu przez urzędniczkę z Urzędu Wojewódzkiego w Opolu, przed rozpatrzeniem jego skargi przez Sąd. W piśmie z dnia 10 kwietnia 2015 r. skarżący poprosił o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, przesłanie wszystkich dokumentów do Ministerstwa Infrastruktury w Warszawie i zmianę "Planu zagospodarowania przestrzennego" wsi [...] w gminie [...], w części dotyczącej ul. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., pismo strony powinno zawierać oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych, oznaczenie rodzaju pisma, osnowę wniosku lub oświadczenia, podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, wymienienie załączników. Oznaczenie rodzaju pisma, polega na wskazaniu określenia zgodnego z treścią pisma i nazwą, jaką takiemu pismu nadają przepisy ustawy, np. "skarga", "wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu", "żądanie rozpoznania sprawy na podstawie odpisu skargi","wniosek o sporządzenie uzasadnienia" (patrz: B. Dauter w:, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Komentarz, Wyd. Lex a Wolters Kluwer business 2011 r., Wydanie 4, str. 164). Niewłaściwe oznaczenie rodzaju pisma nie może wywoływać dla strony ujemnych skutków, jeżeli z treści pisma wynika, jaki jest jego rodzaj, a każde pismo, niezależnie od tego, jakie oznaczenie nada mu strona, winno być rozpoznane zgodnie z intencją strony zawartą w treści pisma (patrz: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2012 r., II FZ 1022/12, Lex nr 1240479). Z treści pisma skarżącego z dnia 7 listopada 2014 r. wynika, że odnosi się ono do postanowienia Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Opolu z dnia 27 lutego 2015 r. o odrzuceniu jego skargi. Skarżący zakwestionował w nim postępowanie organów administracji publicznej w jego sprawie dotyczącej zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Oczekiwał od Sądu rozpoznania jego skargi, Sąd wydając postanowienie o odrzuceniu skargi, nie oceniał prawidłowości zaskarżonej decyzji. W tych okolicznościach Sąd uznał, że pismo skarżącego z dnia 10 kwietnia 2015 r., w którym wyraża on niezadowolenie z rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, jak i tut. Sąd, należy potraktować, jako skargę kasacyjną strony. Pismo skarżącego z dnia 10 kwietnia 2015 r. uznać przyjdzie za skargę kasacyjną sporządzoną osobiście przez skarżącego, zaś taka skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 173 § 1 P.p.s.a., od postanowienia wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skargę tę może wnieść zarówno strona, jak i prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka po doręczeniu im odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (art. 173 § 2 P.p.s.a.). Możliwość osobistego wniesienia skargi kasacyjnej przez stronę postępowania została jednak ograniczona brzmieniem art. 175 § 1 P.p.s.a. Przepis ten wprowadza tzw. przymus adwokacko-radcowski, co oznacza, że podmiotami uprawnionymi do sporządzania skargi kasacyjnej są adwokat i radca prawny, a także - po myśli § 2 art. 175 P.p.s.a. - inne wskazane ustawą osoby, czyli sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem. Omawianego przymusu adwokacko-radcowskiego nie stosuje się także gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Z kolei, z mocy § 3 art. 175 P.p.s.a., skarga kasacyjna może być sporządzona przez doradcę podatkowego - w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami, jak również przez rzecznika patentowego - w sprawach własności przemysłowej. W treści skargi kasacyjnej z dnia 10 kwietnia 2015 r. skarżący nie wskazał, aby należał do określonego w przytoczonym powyżej przepisie kręgu podmiotów. Nie wynika to również z akt administracyjnych i sądowych sprawy. W tym miejscu odnotować należy trafne stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wedle którego skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z powodu wniesienia jej z naruszeniem art. 175 P.p.s.a., bez wzywania do usunięcia braków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2004 r., FSK 3/04, dostępne: System Informacji Prawnej LEX nr 83280). W świetle powyższego stwierdzić przyjdzie, że w rozpoznawanej sprawie sporządzenie skargi kasacyjnej osobiście przez skarżącego skutkować powinno uznaniem jej za niedopuszczalną, a w konsekwencji podlegającą odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 178 P.p.s.a., zgodnie z którym wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, orzeczono jak w sentencji postanowienia.