II SA/Op 601/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Grażyna Jeżewska (spr.) Protokolant St. inspektor sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2018 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 13 października 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy nałożenia obowiązków w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez M. B. (zwanego dalej również skarżącym) jest decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu (dalej w skrócie: OWINB) z dnia 13 października 2017 r., nr [...], którą uchylono w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie brzeskim (dalej w skrócie: PINB) z dnia 17 czerwca 2014 r., nr [...] i odmówiono nałożenia na R. K. obowiązków naprawczych w związku z samowolną rozbudową utwardzenia terenu na działce nr a, przy ul. [...] w [...]. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym: W związku z interwencją skarżącego PINB wszczął z urzędu postępowanie w sprawie robót budowlanych polegających na utwardzeniu terenu i wykonaniu miejsc parkingowych na działce nr a, przy ul. [...] w [...], o czym pismem z dnia 1 października 2012 r. zawiadomił strony postępowania, tj. H. i R. K. będących właścicielami działki nr a oraz T. B. i M. B. - właścicieli działki sąsiedniej nr b. Decyzją z dnia 17 czerwca 2014 r., nr [...] (poprzednie trzy decyzje organu pierwszej instancji z dnia: 5 grudnia 2012 r., 22 kwietnia 2013 r. i 24 września 2013 r. zostały uchylone przez OWINB), PINB odmówił nałożenia obowiązków wykonania określonych czynności lub robót budowlanych na H. i R. K. w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych związanych z remontem istniejącego utwardzenia na działce nr a, do stanu zgodnego z prawem. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 1 i art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, z późn. zm. [na dzień orzekania przez organ odwoławczy Dz. U. z 2017 r. poz. 1332, z późn. zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym. W uzasadnieniu wskazał, że na działce nr a znajduje się utwardzenie terenu wykonane częściowo w postaci kostki betonowej, częściowo w postaci płyt ażurowych [...], przy czym H. i R. K. w dniu 20 listopada 2012 r. dokonali zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania młyna elektrycznego na sklep branży metalowej, do którego Starosta [...] nie wniósł sprzeciwu. Elementem zgłoszenia było natomiast m.in. usytuowanie na nieruchomości miejsc do parkowania w ilości 5 szt., których szczegółowe umiejscowienie na terenie nieruchomości wynika z treści mapy dołączonej do zgłoszenia, znajdującej się w aktach sprawy. Uznał też, że teren poza miejscami do parkowania, z wyjątkiem miejsca do parkowania dla niepełnosprawnych przy budynku (zlikwidowane), nie jest wykorzystywany do parkowania pojazdów. Stwierdził również, że w roku 2003 teren był w całości utwardzony płytami betonowymi i przyjął, że utwardzenie to istniało "od zawsze", a obecny zakres utwardzenia nie uległ zmianie. Zdaniem organu, fakt utwardzenia terenu płytami betonowymi wynika z treści operatu szacunkowego z dnia 16 lipca 2003 r. oraz z dołączonych do niego zdjęć. Ponadto ustalenia te korespondują z wyjaśnieniami R. K. i H. K. Natomiast, wbrew twierdzeniom M. B., brak jest ustaleń, aby doszło do podwyższenia terenu oraz aby wody opadowe były kierowane na sąsiednią działkę. Dokonując oceny sprawy uznał natomiast, że w trakcie wykonywania robót związanych z utwardzeniem terenu wymieniono jednolite płyty betonowe na płyty "[...]", a na istniejącej podbudowie ułożono kostkę betonową. Według organu, wykonane prace miały charakter remontu istniejącego utwardzenia terenu, przy użyciu materiałów budowlanych innych niż pierwotnie, gdyż były prowadzone w istniejącym obiekcie, w celu zachowania stanu pierwotnego. Skoro brak jest dowodów na zmianę parametrów obiektu budowlanego, to brak było podstaw do ustalenia, iż doszło do odbudowy w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Dokonane ustalenia pozwalają natomiast przyjąć, że inwestorzy dopuścili się samowoli budowlanej w postaci remontu utwardzenia terenu, przy czym prace takie wymagają pozwolenia na budowę, gdyż - jak to podkreślał organ - utwardzenie terenu stanowi urządzenie budowlane służące do korzystania z budynku. Utwardzenie służyło bowiem do zapewnienia dostaw produktów i ekspedycji towarów dla byłego młyna. Organ stwierdził też, że ustalenia poczynione w toku postępowania pozwalały na zastosowanie w stosunku do inwestorów środków prawnych określonych w art. 50-51 Prawa budowlanego. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie wskazał, że nie nałożono obowiązku wykonania jakichkolwiek prac ani nie nakazano przedstawienia dokumentów, gdyż materiał dowodowy pozwala przyjąć, iż wykonane prace - poza ich samowolnym zrealizowaniem - nie naruszają innych przepisów prawa i nie są wykonane nieprawidłowo. Utwardzenie terenu, ponieważ jest wynikiem przeprowadzonego remontu, nie musi zaś spełniać wymagań obowiązującego planu miejscowego. Nie stwierdzono natomiast, aby utwardzenie terenu w zakresie wykonania remontu naruszało inne przepisy. W kwestii miejsc parkingowych organ przyjął, że ustalone zostały zgodnie ze zmianą sposobu użytkowania, na podstawie zgłoszenia z dnia 20 listopada 2012 r. W związku z dokonanym zgłoszeniem stwierdził, że brak było możliwości uznania, iż zostały naruszone wymagania określone w § 19 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, tym bardziej, że na terenie posesji zostały wyznaczone miejsca postojowe, a zgłoszenie zmiany sposobu użytkowania zostało przyjęte przez uprawniony organ. W wyniku rozpoznania odwołania M. B., OWINB decyzją z dnia 15 grudnia 2014 r., nr [...] - działając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. - uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Na skutek wniesionej przez M. B. skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 5 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Op 77/15, uchylił - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm. [obecnie: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.]), zwanej dalej P.p.s.a. - decyzję z dnia 15 grudnia 2014 r., uznając, że w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia przez organ administracji prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że OWINB wadliwie uznał, iż zaktualizowały się przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Po ponownym rozpatrzeniu odwołania M. B., OWINB decyzją z dnia 23 października 2015 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję PINB z dnia 17 czerwca 2014 r. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że inwestorzy wykonali w 2003 r. remont istniejącego utwardzenia terenu - parkingu dla klientów młyna, bez zgłoszenia. Zdaniem organu, możliwa jest legalizacja wykonanych robót, które stanowią o wykonaniu urządzenia budowlanego, a nie o wykonaniu budowli. Odwołując się do art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, organ za prawidłowe uznał stanowisko PINB, że w sprawie brak jest podstaw do nałożenia obowiązku wykonania robót bądź przedłożenia dokumentów, ponieważ zebrany materiał dowodowy pozwala przyjąć, iż samowolnie zrealizowane roboty (remont) nie naruszają innych przepisów prawa, wykonano je zatem prawidłowo. Nie zostały także naruszone wymagania określone w § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690, z późn. zm. [na dzień orzekania przez organ odwoławczy - Dz. U. z 2015 r. poz. 1422]), zwanego dalej rozporządzeniem. Na skutek rozpoznania skargi M. B., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 17 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Op 544/15, uchylił - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. - decyzję z dnia 23 października 2015 r., uznając, że w sprawie doszło do naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, organ odwoławczy nie wykonał prawidłowo zaleceń zawartych w wyroku z dnia 5 maja 2015 r., a przede wszystkim nie wyjaśnił dostatecznie stanowiska co do zakresu robót polegających na utwardzeniu terenu. Organ nie rozważył też, czy w dacie wykonania tych robót (z uwzględnieniem przepisów wówczas obowiązujących) na inwestorach spoczywał obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. Ponadto Sąd stwierdził, że w zaskarżonej decyzji nie omówiono kwestii zgodności wykonanych robót - w tym urządzonych miejsc postojowych - z przepisami technicznymi, w szczególności przepisami rozporządzenia. Po ponownym rozpoznaniu odwołania M. B., OWINB decyzją z dnia 29 lipca 2016 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję PINB z dnia 17 czerwca 2014 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowe utwardzenie powierzchni gruntu należało zakwalifikować jako wykonanie urządzenia budowlanego - placu postojowego - związanego ze sklepem metalowym, zapewniającego możliwość użytkowania tego obiektu zgodnie z przeznaczeniem. Inwestorzy zrealizowali je bez wymaganego prawem zgłoszenia. W związku z tym zasadnie prowadzono postępowanie na podstawie art. 50-51 Prawa budowlanego. Z uwagi jednak na zgodność wykonanego placu z przepisami techniczno-budowlanym, zdaniem organu, należało odstąpić od wymierzenia obowiązków naprawczych. Decyzja ta została skierowana m.in. do R. K. i H. K. W wyniku rozpoznania skargi M. B., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 18 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Op 491/16, stwierdził - na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. - nieważność decyzji z dnia 29 lipca 2016 r., nr [...]. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że adresatem ww. decyzji organu odwoławczego jest m.in. H. K., która - jak wynika z odpisu skróconego aktu zgonu - zmarła [...]. Powyższe oznacza, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją było prowadzone w stosunku do osoby zmarłej, która nie miała już przymiotu strony. W tych okolicznościach Sąd uznał, że skoro w postępowaniu odwoławczym doszło do wydania rozstrzygnięcia w stosunku do osoby nieżyjącej, to należało przyjąć, iż decyzja taka jest obarczona wadą nieważności. Sąd wyjaśnił przy tym, że stwierdzeniu nieważności podlegała cała zaskarżona decyzja, pomimo tego, iż została ona skierowana równocześnie do R. K., z tego względu, iż prawa i obowiązki właścicieli spornej nieruchomości są wzajemnie powiązane i wynikają z charakteru sprawy, w której zapadło rozstrzygnięcie organu drugiej instancji. Po ponownym rozpoznaniu odwołania M. B., OWINB decyzją z dnia 13 października 2017 r., nr [...], uchylił opisaną wyżej decyzję PINB z dnia 17 czerwca 2014 r. i odmówił nałożenia na R. K. obowiązków naprawczych w związku z samowolną rozbudową utwardzenia terenu na działce nr a, przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, dodatkowo wskazując, że przy piśmie z dnia 1 lipca 2017 r. skarżący przedłożył kopie mapy przedstawiającej pomiary odległości budynku na działce nr b od granicy z działką nr a, rysunku załączonego pierwotnie do protokołu oględzin z dnia 29 października 2014 r. oraz korespondencję ze Starostwem Powiatowym w [...], z której wynika, że nie było wydawane pozwolenie na budowę, ani nie przyjęto zgłoszenia budowlanego na wykonanie przedmiotowego utwardzenia. Natomiast w dniu 3 lipca 2017 r. skarżący domagał się wzięcia pod uwagę przedłożonych dokumentów, z których wynika, że przedmiotowy teren nie był wcześniej wyłożony betonem, gdyż organy nie biorą tych faktów pod uwagę, wydając kolejne decyzje. Zwrócił uwagę, że wykonane przez niego pomiary odległości przedmiotowego utwardzenia od jego budynku wykazały niezgodność utwardzenia z przepisami techniczno-budowlanymi. Organ podał też, że przy piśmie z dnia 22 sierpnia 2017 r. R. K. przedłożył akt poświadczenia dziedziczenia z dnia 14 marca 2016 r. Repertorium A nr [...], z którego wynika, że spadek po zmarłej H. K. nabyli na podstawie ustawy R. K. i M. K. Natomiast zawiadomieniem z dnia 13 września 2017 r. organ poinformował M. K. o przysługującym mu statusie strony w przedmiotowym postępowaniu i wynikających z tego uprawnieniach i obowiązkach. Dalej organ wskazał, że przesłuchany w dniu 3 października 2017 r. świadek H. K. zeznał, że przed 2002 r. często korzystał z usług młyna, stąd posiada wiedzę na temat istniejącego wówczas utwardzenia terenu. Wskazał, że odkąd pamięta do 2002 r. (dokąd pracował młyn) wzdłuż budynku, między obiema rampami, była jedynie opaska betonowa szerokości około 1 m, a reszta terenu była utwardzona jedynie szlaką, żwirem i zwykłą ziemią, a aktualnie, zarówno na istniejącym utwardzeniu przy ogrodzeniu z działką T. i M. B., jak i na całym terenie utwardzonym, parkują samochody, czasem busy. Natomiast przesłuchany w tym samym dniu świadek M. K. zeznał, że przed 2003 r. przedmiotowe utwardzenie było inne, wykonane z szlaki i ziemi, a wokół budynku i na szerokości rampy był pas betonu. Wskazał też, że na istniejącym utwardzeniu przy granicy z działką T. i M. B. aktualnie parkują samochody, choć właściciel sklepu wywiesił kartki na ogrodzeniu o zakazie parkowania, to samochody i tak parkują pod ogrodzeniem, co zdarza się często. Następnie organ odwoławczy podał, że z "Operatu szacunkowego w sprawie określenia wartości rynkowej nieruchomości zabudowanej" z dnia 16 lipca 2003 r. wykonanego przez inż. A. B., wynika, iż plac przed budynkiem był częściowo utwardzony, ale jego powierzchnia była nierówna. Z dołączonych do operatu zdjęć nie sposób jednak stwierdzić, czy obszar przed budynkiem posiadał już wcześniej utwardzenie w takich wymiarach, jak aktualnie istniejące, czy też nie. Natomiast ze zdjęć dołączonych przez skarżącego do pisma z dnia 11 listopada 2014 r. wynika jednak, że co najmniej na części podwórka, na którym aktualnie istnieje utwardzenie z betonu i płyt [...], utwardzenie betonowe nie istniało, gdyż teren ten był częściowo porośnięty trawą, a częściowo jedynie ubity, choć z fotografii nie można jednoznacznie określić, czy było to ubicie ziemią, szlaką, czy innym materiałem, czy też utwardzony masą bitumiczną. Dalej, dokonując szczegółowej analizy treści zeznań świadków K. K., A. J., H. K., M. K., M. B. oraz inwestorów H. i R. K. organ stwierdził, że dowody te są wzajemnie sprzeczne. Według H. i R. K. poprzednio istniejące utwardzenie wykonane było z fragmentów betonu, asfaltu i kruszywa. Zgodnie natomiast z oświadczeniami niektórych świadków poprzednie utwardzenie wykonane było z kostki brukowej, według innych - z płyt betonowych, jeszcze inni świadkowie twierdzą, że utwardzenie było z asfaltu, czy też ze zwykłej ziemi ze żwirem, czy szlaki. Według natomiast oświadczeń skarżącego utwardzona betonem była jedynie opaska wzdłuż budynku, a reszta terenu utwardzona była tylko ziemią i żużlem. Odnosząc się natomiast do badań odkrywek gruntu podczas oględzin z dnia 20 marca 2014 r., organ stwierdził, że potwierdzono w ten sposób istnienie w niższych partiach gruntu pozostałości betonu, szlaki i żużlu, jednak ocenie podlegała tylko niewielka część odkrytego terenu. Na podstawie tego dowodu organ uznał, że przynajmniej część gruntu była utwardzona w sposób niejednorodny, która nie stanowiła jednolitej konstrukcji pozwalającej, np. na określenie jej granic, przez co wówczas brak było podstaw do przyjęcia, że miał do czynienia z obiektem budowlanym lub urządzeniem budowlanym. Ponadto utwardzenie terenu stanowi obiekt lub urządzenie budowlane jedynie, gdy wykonane zostało z wyrobów budowlanych, którymi zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1570, z późn. zm.) w zw. z art. Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z 9 marca 2011 roku ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz. U. UE. L. 2011.88.5 z późn. zm.), są wszystkie wyroby lub zestawy wyprodukowane i wprowadzone do obrotu w celu trwałego wbudowania w obiektach budowlanych lub ich częściach, którego właściwości wpływają na właściwości użytkowe obiektów budowlanych w stosunku do podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych. Szlaka, kruszywo, czy utwardzona ziemia nie mieszczą się w tej definicji, w związku z czym, zdaniem organu, należy uznać, że poprzednio występujące ubicie terenu nie stanowi w istocie utwardzenia terenu, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego. Organ zwrócił też uwagę, że dokonane odkrywki nie ujawniły co znajdowało się pod obecnym utwardzeniem w innych jego częściach. Pewne jest jednak, że część terenu działki była wcześniej utwardzona, jednak w innych wymiarach niż obecnie ma to miejsce. Ze zgromadzonych w sprawie dowodów, w ocenie organu, wynika, że poprzednie utwardzenie było niejednorodnie wykonane częściowo ze szlaki, żużlu i kruszywa, a częściowo z betonu (opaska wokół budynku i pod rampami). Dalej organ argumentował, że aktualny stan utwardzenia terenu został dużo dokładniej udokumentowany, zwłaszcza w postaci fotografii i protokołów, z których należy wymienić zdjęcia wykonane przez R. K. na przełomie lutego i marca 2013 r. Uwidaczniają one utwardzenie terenu wykonane z płyt [...] i kostki brukowej, gdzie parkują samochody osobowe i dostawcze. Kolejnym dowodem w sprawie wykonanego utwardzenia terenu jest siedem fotografii dołączonych do postanowienia organu powiatowego z dnia 6 września 2013 r. nr [...], wykonanych w okresie od 23 maja do 6 września 2013 r. przez pracowników organu. Z kolei na fotografiach wykonanych przez M. B. i dołączonych do odwołania z dnia 10 października 2013 r. widać utwardzenie przy granicy z działką skarżącego płytami [...] i utwardzenie kostką brukową znajdujące się między płytami [...], a sklepem H. i R. K. Organ wskazał, że dowodem w sprawie jest również zgłoszenie z dnia 20 listopada 2012 r. Staroście [...] zmiany sposobu użytkowania części budynku młyna elektrycznego na sklep branży metalowej na nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...]. Z dokumentacji projektowej wynika, że na terenie posesji planowane było urządzenie minimum dwóch miejsc postojowych dla klientów lokalu oraz oznakowane miejsce dla parkowania osób niepełnosprawnych. Z ekspertyzy technicznej dołączonej do zgłoszenia wynika, że elementem konstrukcyjnym obiektu jest m.in. utwardzenie kostką betonową przed budynkiem od strony frontowej i pod wiatą, a przy ogrodzeniu płytami ażurowymi. Zgłoszenie to zostało przyjęte bez sprzeciwu przez Starostę [...]. Również protokół kontroli przeprowadzonej dnia 20 marca 2014 r. przez organ powiatowy i dołączona do niego dokumentacja fotograficzna pozwalają określić aktualny stan utwardzenia terenu. Z oględzin terenu przeprowadzonych 29 października 2014 r. wynika, że teren przed budynkiem byłego młyna jest utwardzony kostką betonową i płytami ażurowymi (tzw. płytami [...]). Powierzchnia zabruku płytami wynosi około 154 m² i znajduje się od strony posesji skarżącego i T. B. Utwardzenie placu przed budynkiem oddalone jest od ogrodzenia istniejącego w granicy działek Państwa K. i Państwa B. pasem zieleni szerokości około 60 cm. Powierzchnia zabruku kostką betonową szarą wynosi natomiast około 290 m². Wzdłuż budynku znajduje się stara opaska betonowa szerokości 1,5 m. Zdaniem organu, z powyższego wynika, iż stan aktualnie istniejącego utwardzenia terenu nie budzi wątpliwości. Znane są jego wymiary i dokładne położenie. Rozważając kolejną kwestię a mianowicie, czy w sprawie mamy do czynienia z wydzielonymi miejscami postojowymi, organ wskazał na przepis art. 29 ust. 1 pkt 10 Prawa budowlanego, zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga budowa miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie i na tej podstawie stwierdził, że ustawodawca rozróżnił pojęcie miejsca postojowego od stanowiska postojowego, wskazując, że na miejsce postojowe składa się określona ilość stanowisk postojowych. Następnie organ odniósł się do § 19 rozporządzenia, w którym określono, że przez wydzielone miejsca postojowe należy rozumieć miejsca oznaczone w sposób umożliwiający ustalenie ich granic w przestrzeni (np. poprzez oznaczenie namalowanymi liniami poziomymi na nawierzchni utwardzonej - oznaczenie poziome), które są złożone z określonej ilości stanowisk postojowych, odpowiadających parametrom określonym w § 201 i 212 warunków technicznych, przeznaczonych wyłącznie do postoju pojazdów mechanicznych. Wobec powyższego organ uznał, że w przedmiotowej sprawie w rzeczywistości wykonano jedynie utwardzenie terenu, na którym nie wydzielono konkretnych miejsc postojowych. Potwierdzają to liczne fotografie i inne dowody znajdujące się w aktach sprawy. Brak jest oznaczeń poziomych w postaci choćby linii wydzielających miejsca postojowe na gruncie, czy też innych oznaczeń. Aktualnie na terenie przedmiotowej działki nie znajdują się również tabliczki informacyjne o możliwości parkowania. Zdaniem organu, wątpliwości może budzić zgłoszenie z dnia 20 listopada 2012 r., w którym opisano pięć miejsc postojowych, jednak w świetle definicji wydzielonego miejsca postojowego nie sposób przyjąć, aby w rzeczywistości takie zostały wykonane. W związku z powyższym za nieuzasadniony organ uznał zarzut odwołania wskazujący na naruszenie § 19 rozporządzenia. W ocenie organu, w niniejszej sprawie doszło do utwardzenia terenu, do którego nie można stosować przepisów dotyczących "wydzielonych miejsc postojowych". Ponadto przedmiotowe utwardzenie terenu nie narusza również żadnych innych przepisów techniczno-budowlanych. Z kolei określając rodzaj wykonanych prac, a więc czy był to remont istniejącego utwardzenia terenu, wykonanie od podstaw utwardzenia terenu (budowa), czy też rozbudowa wcześniej wykonanego utwardzenia, organ wskazał, że zgodnie z art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Prace wykonane w niniejszej sprawie polegały na położeniu kostki brukowej i płyt betonowych [...] na terenie, który wcześniej był częściowo utwardzony, jednak ze zdjęć załączonych w sprawie, potwierdzonych zeznaniami części świadków wynika, że w mniejszym zakresie niż obecnie. W tym kontekście organ stwierdził, że przedmiotowe roboty wyczerpują znamiona rozbudowy. Zaznaczył, że według art. 29 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych. Organ wskazał, że w sprawie należy mieć jednak na uwadze, że przedmiotowe prace zostały zakończone w 2005 r., a więc w dacie, kiedy istniał obowiązek zgłoszenia prac polegających na utwardzeniu terenu. Biorąc jednak pod uwagę przepis art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 443) organ uznał, że skoro w niniejszej sprawie nie funkcjonuje decyzja ostateczna, do przedmiotowego utwardzenia ma zastosowanie przepis art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego sprzed powyższej nowelizacji. Zgodnie z tym przepisem sporne roboty budowlane polegające na utwardzeniu terenu wymagały zgłoszenia budowlanego, któremu to obowiązkowi inwestorzy uchybili. Dokonując natomiast kwalifikacji wykonanego utwardzenia organ stwierdził, że bezsprzeczne służy do obsługi sklepu metalowego. Na utwardzeniu tym zatrzymują się samochody klientów sklepu, auta dowożące towar do sklepu i pojazdy właścicieli sklepu. Utwardzenie to z całą pewnością nie posiada zatem charakteru samodzielnego obiektu budowlanego, tylko jest urządzeniem budowlanym związanym z budynkiem, w którym znajduje się sklep metalowy. Wyjaśniając natomiast podstawę prawną wydanej decyzji organ podniósł, że zgodnie z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. W takim bowiem przypadku, czyli w stosunku do robót już wykonanych, zbędne jest wydawanie postanowienia o wstrzymaniu ich wykonania, jak i nakazywanie zaniechania dalszych robót. Organ nadzoru budowlanego powinien wówczas od razu wydać decyzję rozbiórkową (jeżeli nie jest możliwe doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem), wydać decyzję określającą czynności naprawcze lub odstąpić od wymierzenia nakazów. Zgodnie z przyjętym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem odstąpienie takie jest konieczne jeżeli w sprawie mimo stwierdzonej samowoli budowlanej wykonane roboty są zgodne z przepisami odrębnymi. Organ wskazał, że w niniejszej sprawie są to przede wszystkim zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego Uchwałą Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z dnia 19 grudnia 2003 r., zgodnie z którym działka nr a znajduje się na terenie o funkcji mieszkaniowej z usługami oraz zielenią w ramach istniejącego zainwestowania. Plan ten w § 20 ust. 1 pkt 9 stanowi, że dla przedmiotowego terenu, w związku z prowadzoną działalnością wymagane jest zapewnienie co najmniej 2 miejsc postojowych. Organ zwrócił też uwagę, że wcześniej działki o numerach a i b stanowiły jedną działkę, której przeważająca funkcja była usługowa - młyna, a w budynku, który obecnie należy do T. i M. B. mieszkali pracownicy młyna. Pomimo podziału działki stanowiącej teren młyna, na dwie nowe nieruchomości, ich funkcja nadal związana jest z usługami, które również generują uciążliwość. Zatem w tym zakresie warunki korzystania z nieruchomości R. K. nie uległy znaczącej zmianie. W latach ubiegłych, jak wynika z rozmów prowadzonych ze skarżącym wynika, że już w czasie funkcjonowania młyna na terenie wokół budynku odbywał się ruch samochodów dostawczych i prywatnych. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że wydane przez organ powiatowy rozstrzygnięcie należy co do zasady uznać za prawidłowe, choć ze względu na śmierć jednego z inwestorów – H. K., zaskarżona decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego i zastąpiona decyzją skierowaną wyłącznie do drugiego inwestora, tj. R. K.. Reasumując, OWINB wywiódł, że przedmiotowe utwardzenie powierzchni gruntu należało zakwalifikować jako wykonanie urządzenia budowlanego - placu postojowego - związanego ze sklepem metalowym, zapewniającego możliwość użytkowania budynku, zgodnie z jego przeznaczeniem. Inwestorzy zrealizowali je bez wymaganego prawem zgłoszenia, co obligowało organ do prowadzenia postępowania na podstawie art. 50-51 Prawa budowlanego. Z uwagi jednak na zgodność wykonanego placu z przepisami techniczno-budowlanymi i prawem miejscowym organ uznał, że należało odstąpić od wymierzenia obowiązków naprawczych. W skardze na powyższą decyzję M. B. zarzucił naruszenie przepisów art. 2, art. 7, art. 32 i art. 47 Konstytucji RP oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na nieuwzględnieniu całego materiału dowodowego, tj. zeznań świadków: M. K. i H. K. oraz zdjęć placu przed dawnym młynem sprzed 2003 r. i szkicu terenu sprzed 2003 r., jak również pomiarów wykonanego utwardzenia przedmiotowej działki od okien budynku mieszkalnego skarżącego. Zdaniem skarżącego, powyższe skutkowało naruszeniem następujących przepisów: - art. 153 P.p.s.a. poprzez niewykonanie zaleceń WSA w Opolu w zakresie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w tym określenia w jakim zakresie sporny teren przed młynem był utwardzony przed 2003 r. oraz kwalifikacji wykonanych robót; - art. 28 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że urządzenie budowlane w postaci utwardzonego placu (parkingu), służące do obsługi sklepu metalowego, nie było objęte obowiązkiem uzyskania przez inwestorów pozwolenia na budowę, a jedynie wymagało zgłoszenia; - § 19 pkt 1 ppkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ustalenie, że miejsca postojowe na działce nr ewid. a spełniają wymagania techniczne ww. rozporządzenia w sytuacji, gdy pomiędzy wydzielonymi miejscami postojowymi a oknami budynku mieszkalnego skarżącego nie jest zachowana wymagana odległość 10 m; - art. 48 pkt 1 Prawa budowalnego poprzez jego niezastosowanie, tj. zaniechanie nałożenia na R. K. i M. K. obowiązku rozbiórki urządzenia budowlanego w postaci miejsc parkingowych usytuowanych na terenie spornej działki. Na podstawie powyższych zarzutów skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zobowiązanie organu do wydania decyzji w określonym terminie oraz wskazanie sposobu załatwienia sprawy i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę OWINB wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie skarżący podtrzymał skargę i wywody w niej zawarte, akcentując, że sprawa trwa od 2011 r. Podniósł, że w sprawie "fałszowano rzeczywistość", ale ostatecznie organ drugiej instancji stwierdził, że dokonano nielegalnej rozbudowy. Zauważył, że organ odwoławczy popadł w sprzeczność, gdyż z jednej strony mówi o nielegalności robót a z drugiej strony, że są zgodne z prawem. Podał, że "na własną rękę" uzyskał pomiar wykonany przez geodetę dotyczący odległości urządzonego parkingu od jego okien. Podniósł też, że rozbudowując plac podniesiono teren. Dalej wskazał na uciążliwość istnienia placu w takiej odległości od okien budynku, który to budynek znajduje się w trójkącie wyznaczonym drogą krajową i rondem w kierunku [...] oraz ulicą. Istniejący jedyny kawałek podwórza został zajęty na parking, na którym parkuje się samochody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, wykazała, że decyzja ta nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. W ocenie Sądu, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organu nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Z tego powodu Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedstawienie przyczyn, które legły u podstaw takiej oceny Sądu, rozpocząć należy od przypomnienia, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja OWINB z dnia 13 października 2017 r., nr [...], którą uchylono opisaną wyżej decyzję PINB z dnia 17 czerwca 2014 r. i odmówiono, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 1 oraz art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, nałożenia na R. K. obowiązków naprawczych w związku z samowolną rozbudową utwardzenia terenu na działce nr a, przy ul. [...] w [...]. Odnotować też trzeba, że w niniejszej sprawie wydanie decyzji przez organ odwoławczy nastąpiło w granicach związania wynikającego z art. 153 P.p.s.a., a ocena prawna oraz wskazania co do postępowania w tej sprawie wyrażone zostały w prawomocnych wyrokach WSA w Opolu o sygn. akt: II SA/Op 77/15, II SA/Op 544/15 oraz II SA/Op 491/16. Stosownie do powyższego wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenia postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przytoczony przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a wyrażona w nim zasada związania orzeczeniem sądu oznacza, że orzeczenie to oddziałuje na przyszłe postępowanie, tak administracyjne, jak i sądowoadministracyjne. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej oraz wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku. Natomiast naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 P.p.s.a., w razie złożenia skargi, powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. Dostrzec również trzeba, że związanie oceną prawną powoduje, że ani organ administracji, ani sąd, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkować się mu w pełnym zakresie. Obowiązek ten może być wyłączony jedynie w wypadku zmiany stanu prawnego, na co wprost wskazuje brzmienie art. 153 P.p.s.a., bądź wzruszenia wyroku zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie, a więc okoliczności, które nie zaistniały w niniejszej sprawie. Z uzasadnienia wyroku o sygn. akt II SA/Op 544/15, wiążącego Sąd w niniejszej sprawie, wynika, że zasadniczym powodem uchylenia decyzji OWINB było niewykonanie przez organ odwoławczy prawidłowo zaleceń zawartych w wyroku z dnia 5 maja 2015 r., a przede wszystkim niewyjaśnienie dostatecznie stanowiska co do zakresu robót polegających na utwardzeniu terenu. Sąd stwierdził też, że organ nie rozważył, czy w dacie wykonania tych robót (z uwzględnieniem przepisów wówczas obowiązujących) na inwestorach spoczywał obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. Ponadto, w ocenie Sądu, w zaskarżonej decyzji nie omówiono kwestii zgodności wykonanych robót - w tym urządzonych miejsc postojowych - z przepisami technicznymi, w szczególności przepisami rozporządzenia. Z kolei w wyroku o sygn. akt II SA/Op 491/16 Sąd stwierdził nieważność decyzji organu odwoławczego, ponieważ rozstrzygnięcie to zostało wydane w stosunku do osoby nieżyjącej, tj. H. K., która - jak wynika z odpisu skróconego aktu zgonu – zmarła [...]. Sąd wyjaśnił przy tym, że stwierdzeniu nieważności podlegała cała zaskarżona decyzja, pomimo tego, iż została ona skierowana równocześnie do R. K., z tego względu, iż prawa i obowiązki właścicieli spornej nieruchomości są wzajemnie powiązane i wynikają z charakteru sprawy, w której zapadło rozstrzygnięcie organu drugiej instancji. Analizując kwestionowaną decyzję pod tym kątem stwierdzić należy, że organ odwoławczy - wbrew zarzutom skargi - prawidłowo zastosował się do oceny prawnej oraz wskazań wynikających z przytoczonych wyroków. W ocenie Sądu, w wyniku ponownego rozpoznania sprawy organ przede wszystkim ustalił na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia z dnia 14 marca 2016 r. Repertorium A nr [...], że spadek po zmarłej H. K. nabyli na podstawie ustawy R. K. i M. K. Organ poinformował też zawiadomieniem z dnia 13 września 2017 r. M. K. o przysługującym mu statusie strony w przedmiotowym postępowaniu i wynikających z tego uprawnieniach i obowiązkach. Konsekwencją powyższego była natomiast konieczność uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, która została skierowana do osoby nieżyjącej. Organ odwoławczy uwzględnił również zalecenia wynikające z wyroku o sygn. akt II SA/Op 544/15 i dokonał jednoznacznej kwalifikacji wykonanych robót budowlanych prawidłowo przyjmując, że stanowią one rozbudowę istniejącego utwardzenia terenu. Czyniąc ustalenia w tym zakresie organ oparł się na kompleksowo zgromadzonym i wyczerpująco ocenionym materiale dowodowym, który jednoznacznie dowiódł, że utwardzenie w obecnym kształcie, stanowi plac postojowy, będący urządzeniem budowalnym w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. Przy czym za bezzasadne należy uznać twierdzenia skarżącego, że organ odrzucił wszelkie dowody przez niego przedłożone i przeprowadzone na jego wniosek, skoro w istotnej części dowody te stanowiły podstawę dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. W tym miejscu zwrócić trzeba uwagę, że organ odwoławczy opierając się m.in. na materiale zdjęciowym przedstawionym przez skarżącego oraz zeznaniach wnioskowanych przez niego świadków ustalił, wbrew twierdzeniom inwestorów, że poprzednio występujące utwardzenie miało mniejsze wymiary niż obecnie istniejące. W ocenie Sądu, prawidłowo też organ przyjął, że wykonane utwardzenie funkcjonalnie służy sklepowi metalowemu. Na utwardzeniu tym zatrzymują się bowiem samochody klientów sklepu, auta dowożące towar do sklepu i pojazdy właścicieli sklepu. Utwardzenie to z całą pewnością nie posiada więc charakteru samodzielnego obiektu budowlanego, tylko jest urządzeniem budowlanym związanym z budynkiem, w którym znajduje się sklep metalowy. Organ słusznie też uznał, biorąc pod uwagę treść art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 443) oraz okoliczność zakończenia przedmiotowych prac w 2005 r., że jeśli w niniejszej sprawie nie wydano ostatecznej decyzji, to do wykonanego utwardzenia ma zastosowanie przepis art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego sprzed powyższej nowelizacji. Zgodnie natomiast z tą regulacją prawną do wykonania prac polegających na utwardzeniu wymagane było zgłoszenie, którego bezspornie inwestorzy nie dokonali. Uwzględniając powyższe ustalenia stwierdzić przyjdzie, że postępowanie w niniejszej sprawie prawidłowo było prowadzone w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego. W związku z tym wyjaśnić należy, że przepis art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego odnosi się do robót budowlanych innych niż określone w art. 48 ust. 1 i art. 49b ust. 1, które zostały wykonane: bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia (pkt 1) lub w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska (pkt 2), lub na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 (pkt 3), lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach (pkt 4). Stosownie do art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, w przypadku zakończenia robót budowlanych innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b Prawa budowlanego przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio jeżeli roboty te zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 ustawy. Z zestawienia norm zawartych w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego wynika jednak, że możliwość nałożenia jednego z dwóch obowiązków określonych w art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy zaistnieje dopiero wtedy, gdy nie jest możliwe doprowadzenie wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że celem postępowania prowadzonego w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego jest doprowadzenie wykonanych lub wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, po uprzednim wyjaśnieniu legalności i jakości wykonywanych robót. Zastosowanie art. 51 Prawa budowlanego jest uzasadnione wówczas, gdy spełniona jest choćby jedna z przesłanek określonych w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego. W takiej sytuacji organ prowadzący postępowanie zobowiązany jest wdrożyć tryb naprawczy. Odstąpienie od nałożenia obowiązków na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowalnego jest z kolei dopuszczalne wówczas, gdy zostanie ustalone, że pomimo zaistnienia okoliczności z art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego wykonane roboty są zgodne z prawem. Podkreślić przy tym trzeba, że o ile ocena dotycząca ustalenia, czy sporne roboty zostały wykonane w warunkach, o których mowa w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego dokonywana jest na podstawie stanu prawnego obowiązującego na dzień wykonania tych robót, o tyle oceny w zakresie legalizacji robót wykonanych w warunkach określonych w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego i doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem należy dokonać w odniesieniu do aktualnie obowiązujących przepisów prawa. Ratio legis art. 51 Prawa budowlanego polega bowiem na wymuszeniu na inwestorze realizującym roboty budowlane w warunkach, które zgodnie z art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego nie są akceptowane z punktu widzenia ich legalności, doprowadzenia tych robót do stanu zgodnego z aktualnie obowiązującym prawem, a nie prawem obowiązującym na dzień ich realizacji. Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie, postępowanie prowadzone na podstawie art. 51 Prawa budowlanego nie ma charakteru kontroli i w związku z tym nie może odnosić się do nieaktualnego stanu prawnego, np. obowiązującego w dacie wydania pozwolenia na budowę, lecz jako postępowanie naprawcze, a więc zmierzające do przywrócenia porządku prawnego, powinno opierać się na aktualnie obowiązujących przepisach prawa. Zalegalizowanie obiektu budowlanego, czyli stwierdzenie jego zgodności z przepisami, jako finalny efekt postępowania prowadzonego w analizowanym trybie nie wywiera bowiem skutku wstecznego (ex tunc). Obiekt budowlany staje się legalny z momentem zakończenia postępowania, a nie jego wybudowania (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 września 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 245/16). Zasadniczy obowiązek organu w omawianym postępowaniu polega bowiem na rozstrzygnięciu o tym, co należy uczynić, aby określone roboty budowlane, w przypadkach wskazanych w art. 50 Prawa budowlanego, doprowadzić do stanu zgodnego z obecnie obowiązującym prawem (por. wyrok NSA z dnia 23 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1880/15). Tylko w sytuacji stwierdzenia, że roboty wykonane w warunkach określonych w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego są zgodne z aktualnie obowiązującymi przepisami, możliwe jest odstąpienie od nałożenia obowiązków na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organ odwoławczy, stosując się do zaleceń Sądu uznał, że w niniejszej sprawie nie miał do czynienia z wydzielonymi miejscami postojowymi w świetle definicji zawartej w § 19 rozporządzenia. Powyższe ustalenia potwierdził materiał dokumentacyjny sprawy w postaci licznych fotografii oraz przeprowadzone oględziny spornego terenu. W tej sytuacji organ zasadnie wykluczył możliwość zastosowania § 19 ust. 1 rozporządzenia, który określa odległości od granicy działki dla miejsc postojowych. Jednocześnie organ wykazał, że wykonane utwardzenie nie narusza żadnych innych przepisów techniczno-budowlanych. Poza tym OWINB ocenił wykonaną rozbudowę utwardzenia terenu w kontekście postanowień obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z dnia 19 grudnia 2003 r., zgodnie z którym działka nr a znajduje się na terenie o funkcji mieszkaniowej z usługami oraz zielenią w ramach istniejącego zainwestowania. W ocenie Sądu, organ prawidłowo uznał, że wykonane utwardzenie nie narusza zapisów planu, w tym § 20 ust. 1 pkt 9 który stanowi, że dla spornego terenu, w związku z prowadzoną działalnością wymagane jest zapewnienie co najmniej 2 miejsc postojowych. Słusznie też zwrócił uwagę organ, że wcześniej działki numerach a i b stanowiły jedną działkę, której przeważająca funkcja była usługowa, a w budynku, który obecnie należy do T. i M. B. mieszkali pracownicy młyna. Pomimo podziału działki stanowiącej teren młyna, na dwie nowe nieruchomości, ich funkcja nadal związana jest z usługami, które również generują uciążliwość. Zatem w tym zakresie warunki korzystania z nieruchomości R. K. nie uległy znaczącej zmianie. Ponadto już w latach ubiegłych, co potwierdził sam skarżący, w czasie funkcjonowania młyna na terenie wokół budynku odbywał się ruch samochodów dostawczych i prywatnych. Zdaniem Sądu, w świetle powyższych ustaleń zasadnie organ drugiej instancji uznał, że wykonana w warunkach samowoli rozbudowa utwardzenia terenu na działce nr a odpowiada prawu i nie wymaga żadnych czynności ani robót. Prawidłowo także przyjął, dając temu wyraz w swoim rozstrzygnięciu, że brak było podstaw do nakazania inwestorowi wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem. Jeżeli bowiem w wyniku wszczętego postępowania administracyjnego w sprawie legalności robót budowlanych organ ustali, że wykonane roboty są zgodne ze standardami i nie wymagają przeprowadzenia dodatkowych czynności ani robót w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, to wówczas brak jest przesłanek do kontynuowania postępowania naprawczego. W takiej sytuacji organ kończy wszczęte postępowanie w sprawie wydając - na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego - decyzję o odmowie nałożenia na inwestora obowiązków wymienionych w tym przepisie. Reasumując, Sąd stwierdził, że organ odwoławczy dokonał wystarczających dla podjęcia rozstrzygnięcia ustaleń co do stanu faktycznego oraz w sposób prawidłowy ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy. Przy czym przedmiotowe postępowanie - wbrew zarzutom skargi - przeprowadzone zostało zgodnie z wymogami określonymi w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. Organ dokonał również prawidłowej subsumcji powołanych przepisów do poczynionych ustaleń stanu faktycznego sprawy, co uprawniało go do wydania rozstrzygnięcia o odmowie nałożenia na inwestora obowiązków naprawczych. Ponadto organ, stosownie do wymogów art. 107 § 3 K.p.a., przedstawił w decyzji szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia, a wyjaśniając jego motywy, prawidłowo odniósł się do zarzutów odwołania. Z powyższych względów zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa uznać należało za bezzasadne. Sąd nie dopatrzył się również z urzędu wad postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.