II SA/Op 606/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. D. i Z. B. na uchwałę Rady Gminy w P. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę. H. D. i Z. B. wnieśli pismem z dnia 19 listopada 2007 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...]. Skarżący zarzucili kwestionowanemu aktowi naruszenie art. 40, 41, 42, 43, 44, 45, 71, 72, 73 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm. ) w związku z art. 1 ust. 2, art. 10 ust. 1 i 2, art. 15, art. 32, art. 33 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. ). W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Gminy [...] wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi podniósł, iż skarga została wniesiona z uchybieniem terminu sześćdziesięciu dni od dnia wezwania Rady do usunięcia naruszenia w trybie ustawy o samorządzie gminnym. Skarżący wnieśli bowiem wniosek o uchylenie zaskarżonej uchwały w dniu 16 marca 2005 r., natomiast w dniu 28 czerwca 2005 r. została podjęta uchwała Nr [...] w sprawie zajęcia stanowiska w przedmiocie wyżej wskazanego wniosku. Odpis tej uchwały został doręczony jednemu ze skarżących – H. D. w dniu 8 lipca 2005 r., a ponadto uchwałą została podana do wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty. Z powyższych względów, w ocenie pełnomocnika Gminy, skarżący wnosząc skargę w dniu 19 listopada 2007 r. uchybili terminowi do jej wniesienia. Ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę udzieloną przez pełnomocnika Gminy, a w szczególności do zarzutu niewniesienia skargi w terminie, skarżący w piśmie procesowym z dnia 8 lutego 2008 r., podnieśli, iż nie zostali prawidłowo pouczeni przez organ o trybie wniesienia odwołania od zaskarżonej uchwały, albowiem Przewodniczący Rady, który udzielał odpowiedzi na wezwanie skarżących ograniczył się jedynie do stwierdzenia w piśmie z dnia 4 lipca 2005 r., iż: "W przedmiocie pouczenia pragnę wyjaśnić, iż wszelkie zasady wnoszenia skarg na uchwałę znajdują się w przepisach ustawy o samorządzie gminnym". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Wyjaśnienia na wstępie wymaga, iż zgodnie z § 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 lipca 2003 r. w sprawie ustalenia granic, zmiany nazw i siedzib władz niektórych gmin i miast oraz nadania miejscowościom statusu miasta ( Dz. U. Nr 134, poz. 1248 ), z dniem 1 stycznia 2004 r. nadano status miasta miejscowości [...], położonej w województwie [...]. Stąd w myśl art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. ), zgodnie z którym jeżeli siedziba rady gminy znajduje się w mieście położonym na terytorium tej gminy, rada nosi nazwę rady miejskiej, dotychczasowa nazwa organu stanowiącego Gminy [...], tj. Rady Gminy w P. zmieniła się i obecnie brzmi: Rada Miejska w P. Wyjaśnienie tej kwestii ma znaczenie dla niniejszej sprawy, albowiem przedmiotem skargi jest uchwała w/w organu, podjęta w dniu [...], a zatem w czasie, gdy organ ten nosił jeszcze nazwę: Rada Gminy w P. Przechodząc do rozpoznania niniejszej sprawy, wskazać należy, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu ( pkt 1 ), wniesienie po terminie ( pkt 2 ), nieuzupełnienie braków formalnych ( pkt 3 ), zawisłość sprawy ( pkt 4 ), brak zdolności sądowej lub procesowej ( pkt 5 ) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn ( pkt 6 ), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia. Powyższe determinuje dalszy tok badania dopuszczalności niniejszej skargi, zwłaszcza w kierunku rozważenia zagadnienia zachowania przez skarżących terminu do wniesienia skargi. W myśl bowiem art. 53 § 1 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zważyć jednak należy, iż kwestie zaskarżania aktów organów samorządu gminy przez podmioty inne niż organy nadzoru, reguluje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Zgodnie z jego brzmieniem - każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego, ale dopiero po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia. Uwzględniając powyższe uregulowania, Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie nie dochowano terminu do wniesienia skargi na uchwałę. Z akt administracyjnych sprawy, a zwłaszcza z odpowiedzi na skargę udzieloną przez organ wynika, że skarżący wraz z grupą innych 152 osób, wezwali Radę Miejską w P. do usunięcia naruszenia spowodowanego uchwałą Nr [...], w dniu 16 czerwca 2005 r. Rada Miejska ustosunkowała się do tego wniosku, na sesji w dniu 28 czerwca 2005 r., przyjmując uchwałę Nr [...], w której nie przychyla się do żądania skarżących. Uchwała ta, została doręczona jednemu ze skarżących – H. D., w dniu 8 lipca 2005 r., a także została podana do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty. Okoliczności tych nie kwestionują skarżący, którzy w piśmie z dnia 8 lutego 2008 r. podnoszą jedynie, iż pismo przewodnie Przewodniczącego Rady Miejskiej z dnia 4 lipca 2005 r. ( znak: [...] ) nie zawierało stosownego pouczenia dotyczącego sposobu zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Zważyć w tym miejscu należy, iż w orzecznictwie sądowym zwrócono uwagę na fakt, że negatywne stanowisko rady gminy w przedmiocie wezwania do usunięcia naruszenia prawa ( art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym ) może być ujawnione i zakomunikowane wzywającemu w każdy sposób, który dostatecznie ujawnia odmowę dokonania żądanego usunięcia naruszenia prawa ( postanowienie SN z dnia 5 stycznia 2001 r., sygn. akt III RN 54/00, OSNP 2001, nr 21, poz. 633 ). Nie ma bowiem w ustawie o samorządzie gminnym precyzyjnie określonej formy i trybu udzielania przez organ gminy odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa jest w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Przyjąć zatem należy, iż publiczne podanie do wiadomości treści stanowiska Rady Miejskiej w P., bez doręczania go bezpośrednio do rąk drugiego ze skarżących, tj. Z. B., nie stanowi przeszkody do przyjęcia poglądu, iż stanowisko to zostało przedstawione skarżącym skutecznie. Nie budzi zatem wątpliwości, iż stanowisko Rady Miejskiej w P. w tej sprawie, zostało przedstawione skarżącym w lipcu 2005 r. Fakt, że skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu dopiero w dniu 19 listopada 2007 r., a zatem ponad dwa lata po wezwaniu organu do usunięcia naruszenia i wyrażeniu przez ten organ stanowiska w sprawie, wskazuje, że skarżący nie dochowali terminu, warunkującego skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Termin ten bowiem, w myśl przywołanego wyżej art. 53 § 1 P.p.s.a., wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia przez organ odpowiedzi na wezwanie. Skoro termin został przez H. D. i Z. B. naruszony, ich skarga na zasadzie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., podlegała odrzuceniu. Podkreślenia w tym miejscu wymaga także, iż przepisy dotyczące trybu wnoszenia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę organu gminy nie zmieniły się i w dniu wydania niniejszego postanowienia, obowiązują takie same postanowienia, jak w chwili dokonania wezwania organu przez skarżących i udzielenia im odpowiedzi. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżących o braku pouczenia ich przez organ o zasadach i trybie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, Sąd – nie badając zasadności tego zarzutu na tle niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, pragnie zwrócić jedynie uwagę na utrwalony w orzecznictwie pogląd, iż brak pouczenia strony o terminie i sposobie zaskarżenia decyzji ostatecznej, nie przedłuża trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi. Może ono natomiast stanowić podstawę ewentualnego wniosku strony o przywrócenie terminu do wniesienia skargi ( por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 1625/2004, LEX 215431 ). Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.