II SA/Op 608/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant: Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2008 r. sprawy ze skargi A. W.-P. i M. W. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 16 stycznia 2007r., sygn. akt II SA/Op 629/06 w przedmiocie wymierzenia grzywny w związku z niewykonaniem wyroku sądu oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] umorzył postępowanie, wszczęte na skutek interwencji M. W., w sprawie utwardzonego terenu dojazdu do warsztatu obsługi samochodów na działce nr A przy ul. [...] w G., będącego własnością A" J. B., M. B., W. B. spółki jawnej. W wyniku odwołania wniesionego przez M. W., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia [...], nr [...], uchylił powyższą decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Na powyższą decyzję ostateczną "A" J. B., M. B., W. B. spółka jawna wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, który wyrokiem z dnia 16 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Op 629/06, skargę tę oddalił. Omawiany wyrok uprawomocnił się z dniem 16 stycznia 2007 r. Pismem z dnia 24 września 2007 r. A. W.-P. oraz M. W. wezwali Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] do zrealizowania orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 16 stycznia 2007 r., wskazując, że zgodnie z tym orzeczeniem wykonany dojazd należy kwalifikować jako urządzenie budowlane, a więc rozstrzygnięcie powinno zapaść w oparciu o art. 48 ustawy Prawo budowlane. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] w piśmie z dnia 5 października 2007 r., doręczonym skarżącym w dniu 8 października 2007 r., co wynika z adnotacji na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, wskazał, że postanowieniem z dnia 9 lutego 2007 r. wszczął ponownie postępowanie w sprawie, a następnie, po zobowiązaniu właścicieli spółki "A" do przedłożenia dokumentów wynikających z art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane i po wykonaniu tego obowiązku przez inwestora, nałożył karę – opłatę legalizacyjną z tytułu braku zgłoszenia właściwemu organowi wykonania robót budowlanych wynikających z art. 29 ust. 1 pkt 10 ustawy Prawo budowlane. W skardze z dnia 15 listopada 2007 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu za pośrednictwem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...], A. W.-P. oraz M. W. wnieśli o "ukaranie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] grzywną z tytułu bezczynności wobec orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 16 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Op 629/06", kwestionując wyjaśnienia zawarte w piśmie organu z dnia 5 października 2007 r. i wskazując, że w wyroku tym Sąd nakazał ustalenie, czy sporny dojazd jest urządzeniem technicznym związanym z eksploatowanym przez inwestora warsztatem samochodowym, zapewniającym możliwość użytkowania obiektu, które w tym przypadku jest urządzeniem budowlanym określonym w art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, wymagającym pozwolenia na budowę. Skarżący wskazali, że to stanowisko Sądu nie znalazło uwzględnienia w postępowaniu organu, który bez żadnych ustaleń nadal zakwalifikował dojazd z art. 49b ust. 2 tej ustawy i nałożył opłatę legalizacyjną, co wskazuje na lekceważenie i pomijanie rozstrzygnięć Sądu. Następnie, na wezwanie Sądu, skarżący w piśmie z dnia 3 stycznia 2008 r. sprecyzowali, że skarga dotyczy ukarania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] grzywną za niewykonanie wyroku z dnia 16 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Op 629/06, domagając się ponadto zwrotu kosztów procesowych oraz zadośćuczynienia za straty poniesione wskutek pozaprawnego działania organu, zezwalającego na trzyletnie użytkowanie w/w drogi. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] wskazał, że podstawą prowadzenia postępowania legalizacyjnego z art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane było uznanie, że uzupełnienia utwardzenia do istniejącego utwardzonego terenu nie można zaliczyć do budowy drogi czy placu postojowego dla samochodów, gdyż zastosowana technologia wykonania nawierzchni betonowej nie może przesądzać o zakwalifikowaniu wykonanych robot budowlanych jako budowy drogi albo placu manewrowego. Kwalifikacja ta została oparta o posiadaną wiedzę i kwalifikacje, jak również znajduje potwierdzenie w literaturze dotyczącej projektowania dróg i placów manewrowych. Poza tym podniósł, iż we wskazywanym przez skarżących wyroku Sąd nie przesądził, iż zastosowanie w sprawie ma mieć art. 48 ustawy Prawo budowlane, a jedynie wskazał, że wykonanie utwardzonego podjazdu i placu manewrowo-postojowego nie zawsze będzie należeć do rzędu budowli, natomiast rozstrzygnięcie sprawy zależeć będzie od dodatkowych ustaleń i w przypadku uznania, że były to roboty budowlane wymagające pozwolenia albo zgłoszenia, w dalszym postępowaniu uzasadniona będzie konieczność wydania postanowień, o jakich mowa w art. 48 i 49b tej ustawy. Ponadto organ wskazał, iż zakończył już postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skargę należało oddalić. Od razu należy wskazać, iż skarżący sprecyzowali, że domagają się ukarania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] grzywną za niewykonanie wyroku tut. Sądu z dnia 16 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Op 629/06. Tak sformułowane żądanie należało zakwalifikować jako skargę, o jakiej mowa w art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. W tej sytuacji niezbędnym będzie przywołanie treści wskazanego przepisu. Zgodnie z jego brzmieniem, w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, strona po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W świetle powyższego, warunkiem wstępnym wniesienia skargi z żądaniem ukarania organu grzywną za niezastosowanie się do wyroku sądu administracyjnego jest uprzednie pisemne wezwanie organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. W niniejszej sprawie wymóg poprzedzenia skargi wezwaniem organu został spełniony, gdyż skarżący pismem z dnia 24 września 2007 r. wezwali Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] do wykonania wyroku tut. Sądu w sprawie II SA/Op 629/06, co umożliwiało przystąpienie do dalszej oceny wniesionej skargi. W związku z tym należy stwierdzić, iż celem art. 154 § 1 P.p.s.a. jest wymuszenie na organie administracyjnym działania polegającego na wykonaniu wyroku (w przypadku skargi na bezczynność) albo załatwieniu sprawy (po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności). Skarga może zatem dotyczyć tylko: - wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność, - bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu względnie czynności. Oznacza to, iż tego rodzaju skarga może być skuteczna wyłącznie w przypadku, gdy strona skierowała do sądu administracyjnego skargę na bezczynność po wykorzystaniu drogi zażalenia, o której mowa w art. 37 K.p.a. i zapadł na podstawie art. 149 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. wyrok zobowiązujący organ do wydania w określonym terminie rozstrzygnięcia lub dokonania czynności, albo w przypadku, gdy mimo wydania przez sąd administracyjny wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub 2 P.p.s.a., tj. uchylającego lub stwierdzającego nieważność rozstrzygnięcia, organ nie przeprowadził w terminach określonych w art. 35 K.p.a. postępowania zakończonego wydaniem nowego rozstrzygnięcia i nie uwzględnił wezwania strony o wykonanie wyroku. Oceniając pod tym kątem skargę A. W.-P. oraz M. W. nie można nie dostrzec, iż dotyczy ona niewykonania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] wyroku tut. Sądu, opartego o przepis art. 151 P.p.s.a., oddalającego skargę "A" J. B., M. B., W. B. spółki jawnej. Wyrok ten nie spełnia zatem żadnego z kryteriów określonych w powołanym wyżej przepisie art. 154 P.p.s.a. W związku z treścią wskazywanego przez skarżących wyroku tut. Sądu z dnia 16 stycznia 2007 r. o sygn. akt II SA/Op 629/06, może być mowa jedynie o niewykonaniu przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] decyzji administracyjnej [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], nr [...], uchylającej decyzję tego organu i przekazującej mu sprawę do ponownego rozpatrzenia, którą Sąd uznał za słuszną. Nie może być natomiast mowy o niewykonaniu wyroku sądu, gdyż są to dwie całkowicie różne kwestie. W uzasadnieniu tegoż wyroku Sąd dał jedynie wyraz akceptacji kasacyjnego rozstrzygnięcia organu odwoławczego, akcentując konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, które umożliwiłoby prawidłową kwalifikację spornego dojazdu w świetle przepisów prawa budowlanego. Jak już wskazano wyżej, niewykonanie powyższego wyroku miałoby miejsce, gdyby został on wydany na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. i uchylał albo stwierdzał nieważność decyzji, obligując organ nadzoru budowlanego do ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego i wydania decyzji, a organ takiego postępowania by nie podjął lub nie kontynuował. Stąd też nie może budzić wątpliwości, iż skutkiem wydania powyższego wyroku oddalającego skargę, co wynika z jego sentencji, nie może być przypadek bezczynności, czy niewykonania wyroku w rozumieniu art. 154 § 1 P.p.s.a. Z przedstawionych względów, skarga wniesiona w trybie art. 154 P.p.s.a., będąca przedmiotem niniejszego postępowania, w żadnym wypadku nie mogła odnieść skutku. Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, iż nie zachodzą przesłanki określone w art. 154 § 1 P.p.s.a, stąd orzeczono, jak w sentencji. W związku z nieuwzględnieniem skargi brak jest podstaw do orzekania na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, gdyż na zasadzie art. 200 P.p.s.a skarżącemu przysługuje zwrot kosztów od organu w razie uwzględnienia skargi, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.