II SA/Op 61/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 14 października 2011 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie pozwolenia na wprowadzenie gazów i pyłów do powietrza postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. M. R., działając przez swojego pełnomocnika radcę prawnego A. Ś., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 14 października 2011 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 28 lutego 2011 r., nr [...], stwierdzającą nieważność wydanej z upoważnienia Starosty Oleskiego decyzji z dnia 14 listopada 2006 r., nr [...], o udzieleniu pozwolenia na wprowadzenie gazów i pyłów do powietrza z instalacji zlokalizowanych na terenie zakładu w [...], przy ul. [...]. W skardze z 8 stycznia 2012 r., wniesionej za pośrednictwem organu w dniu 10 stycznia 2012 r. (data stempla pocztowego), skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd. Uzasadniając wniosek wskazał, że w świetle jego wiedzy wiele firm meblarskich z okolic [...] utylizuje odpady z płyt meblowych w kotłach [...] i nie spotykają się one z postępowaniem w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Podobnie, jak w decyzji Starostwa w Oleśnie, zinterpretowały przepisy organy starostw z okolic Kępna czy Kalwarii Zebrzydowskiej. Według wiedzy przedstawiciela firmy [...], na terenie całej Unii Europejskiej stosowane są do spalania płyt meblowych kotły tej firmy i spełniają one standardy unijne, jak i ustawodawstwa poszczególnych państw. Wykładnia tych przepisów dokonana przez Kolegium w zaskarżonej decyzji nie jest powielana przez inne organy i wymaga kontroli Sądu, do czego prowadzi niniejsze postępowanie. Działające już kotły [...] powodują, że do powietrza nie przedostają się substancje inne niż dwutlenek węgla i woda, co czyni zadość zasadom ochrony środowiska. Instalacja, jakiej domaga się wnioskodawca, pracująca w oparciu o przepisy o raportowaniu emisji, wymaga od skarżącego wielomilionowych nakładów. Zaskarżona decyzja, o ile nie zostanie wstrzymana, będzie inicjować kolejne postępowanie o wydanie pozwolenia w zakresie wprowadzania gazów z zachowaniem przepisów o stałym raportowaniu emisji. Będzie więc porównywalna, w zakresie zaawansowania technologicznego, do instalacji największych trucicieli środowiska w terenie. W chwili obecnej, w opinii skarżącego, nie ma żadnego zagrożenia środowiska przy zastosowaniu urządzeń, jakie on posiada. Sąd powinien zatem zbadać kewstionowaną decyzję i wstrzymać jej wykonanie do czasu uprawomocnienia się wyroku. W przeciwnym razie wykonanie zaskarżonej decyzji grozi skarżącemu niepowetowaną stratą i upadłością firmy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, wnosząc o oddalenie skargi, nie wypowiedziało się w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przywołanej ostatnio regulacji wynika, że przewidziana w niej instytucja ma na celu tymczasowe ukształtowanie stosunków. W szczególności, tymczasowa ochrona, służąca zapobieżeniu powstaniu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, następuje do czasu rozpoznania skargi przez sąd. Postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności nie przesądza ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie, gdyż ma jedynie charakter wpadkowy, a jego byt prawny kończy się z chwilą wydania wyroku. Przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a., czyli możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie w wyniku uwzględnienia skargi dojdzie do jego wzruszenia. W myśl postanowienia NSA z 31 marca 2005 r. o sygn. akt II OZ 155/05 (opubl. OSS 2005/3/72), w sprawie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu sąd z urzędu ma obowiązek uwzględnić wszelkie okoliczności. Oznacza to wzięcie pod uwagę w rozpoznawanej sprawie nie tylko argumentów natury prawnej, ale też okoliczności faktycznych sprawy. Co od zasady decyzja utrzymująca lub uchylająca decyzję stwierdzającą nieważność innej decyzji nie posiada atrybutu wykonalności, jednakże ten fakt nie przesądza o tym, że jej wykonanie in concreto w danej sprawie nie może wywoływać skutków, o jakich mowa w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. Oceniając bowiem zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania aktu nie sposób czynić tego w oderwaniu od skutków, jakie to rozstrzygnięcie może powodować dla strony (patrz: postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 786/11, System Informacji Prawnej Lex nr 1069160). W przedmiotowej sprawie, dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie pozwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza, istota problemu sprowadza się zatem do oceny, czy decyzja utrzymująca w mocy decyzję o stwierdzeniu nieważności decyzji w sprawie pozwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza, może wywołać po stronie skarżącego znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. W ocenie Sądu, na gruncie rozpoznawanej sprawy stwierdzić przyjdzie, że z całą pewnością stwierdzenie nieważności pozwolenia potrzebnego skarżącemu do kontynuowania przez niego działalności gospodarczej, przed rozpoznaniem skargi, łączy się z niebezpieczeństwem powstania po jego stronie realnej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. Tym bardziej, że nie wiadomo, w jakim czasie zostanie wydane - ewentualnie - "nowe" pozwolenie na wprowadzanie do powietrza pyłów i gazów, a zaprzestanie przez skarżącego działalności na dłuższy okres mogłoby prowadzić do narażenia zakładu na straty, włącznie z doprowadzeniem do jego likwidacji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji, zwracając uwagę, że wstrzymanie wykonania decyzji nie przesądza automatycznie o zasadności skargi, która będzie dopiero przedmiotem rozpoznania przez Sąd na wyznaczonej w tym celu rozprawie.