II SA/Op 62/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. B. na uchwałę Rady Miejskiej w Nysie z dnia 22 grudnia 2015 r., nr XV/217/15 w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącej E. B. kwotę 300 (trzysta) złotych, tytułem uiszczonego wpisu od skargi. W dniu 22 grudnia 2015 r. Rada Miejska w Nysie podjęła - na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1515, z późn. zm. [obecnie Dz. U. z 2016 r. poz. 446]) oraz art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199, z późn. zm. [obecnie Dz. U. z 2016 r. poz. 778]) - uchwałę Nr XV/217/15, w sprawie uchwalenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Nysa. E. B. pismem z dnia 9 stycznia 2017 r. wniosła skargę na tę uchwałę. W odpowiedzi na skargę Gmina Nysa wniosła o odrzucenie skargi, wskazując, że skarżąca przed wniesieniem skargi nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 lutego 2017 r. skarżąca została wezwana do wykazania, że przed wniesieniem skargi wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżąca odebrała wezwanie w dniu 17 lutego 2017 r., do dokumentuje zwrotne pocztowe potwierdzenie odbioru w aktach sprawy (k. 21 akt sądowych). Skarżąca nie odpowiedziała na wezwanie do dnia dzisiejszego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zasadności skargi Sąd zobowiązany jest do ustalenia jej dopuszczalności. W myśl bowiem art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej "P.p.s.a."), skarga podlega odrzuceniu, jeśli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie służy żaden przewidziany w ustawie środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Kontrola legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu administracyjnego jest możliwa jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. W pierwszej kolejności, przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy, co do meritum należało, więc zbadać dopuszczalność skargi. Kontrola sądowa w tym zakresie wykazała, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna. Zgodnie bowiem z art. 101 § 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446, z późn. zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wezwanie więc jest obligatoryjnym elementem skuteczności wniesienia skargi na uchwałę organu gminy. Z przepisem tym koresponduje uregulowanie zawarte w art. 52 § 4 P.p.s.a. Skarżąca została wezwana do wykazania, że przed wniesieniem skargi wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą. Wezwanie w tym, przedmiocie odebrała w dniu 17 lutego 2017 r. Stąd wyznaczony termin 7 dni do wykonania wezwania rozpoczął bieg w dniu 18 lutego 2017 r. i zakończył się w dniu 24 lutego 2017 r. (piątek). Skarżąca nie odpowiedziała na wezwanie, a zatem nie wykazała, że przed wniesieniem skargi wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. skarga podlegała odrzuceniu. Orzeczenie zawarte w punkcie 2 sentencji postanowienia o zwrocie kwoty 300 zł uiszczonej przez skarżącą tytułem wpisu sądowego od skargi, uzasadnia treść art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., według którego sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.