II SA/Op 633/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Kmiecik sędzia WSA Elżbieta Naumowicz - spr. Protokolant : st. sekretarz sądowy Katarzyna Johan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 marca 2009 roku sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w G. na uchwałę Rady Powiatu w Głubczycach z dnia [...], nr [...] w przedmiocie niewyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym 1) stwierdza nieważność zaskarżanej uchwały, 2) określa, że zaskarżona uchwała w całości nie podlega wykonaniu, 3) zasądza od Powiatu Głubczyckiego na rzecz A Sp. z o.o. w G. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 30 maja 2008 r. Przewodniczący Rady Nadzorczej A Sp. z o.o. w G. wystąpił do Przewodniczącego Rady Powiatu Głubczyckiego, w trybie art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym, z prośbą o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z W. C. - radnym Powiatu Głubczyckiego. W uzasadnieniu wystąpienia podano, że W. C. pełnił funkcję Prezesa Zarządu A Sp. z o.o. w G., przy czym w dniu 30 maja 2008 r. w związku z upływem kadencji wygaśnięciu uległ mandat członka zarządu, co stanowi jedyną i wyłączną przyczynę wypowiedzenia stosunku pracy. Uchwałą Nr [...] z dnia [...], podjętą na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.), Rada Powiatu Głubczyckiego, nie wyraziła zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym W. C. zatrudnionym w A Sp. z o.o. w G., zwanym dalej Spółką. Pismem z dnia 17 września 2008 r. Przewodniczący Rady Nadzorczej Spółki, powołując się na przepis art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, wezwał Radę Powiatu Głubczyckiego do usunięcia naruszenia prawa, wskazując, że stosownie do treści art. 22 ust. 2 tej ustawy odmowa wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym wymaga wykazania, iż jej przyczyną są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, a tymczasem jedyną i wyłączną przyczyną wypowiedzenia stosunku pracy W. C. był upływ kadencji Zarządu Spółki. Dalej wskazał, iż podjęta uchwała nie zawiera uzasadnienia faktycznego, określającego fakty i przyczyny, jakie zadecydowały o odmowie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, co stanowi istotne naruszenie art. 22 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym, w związku z czym uchwała rażąco narusza prawo. Wyjaśnił również, że W. C. posiadał umowę na czas nieokreślony, a nie na okres trwania kadencji władz spółki, zatem zachodziła konieczność wypowiedzenia tej umowy. Zwrócił też uwagę na skutki odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie umowy o pracę polegające na konieczności poniesienia przez spółkę wydatków finansowych na ewentualne roszczenia odszkodowawcze W. C., który praktycznie nie ma możliwości wykonywania z pożytkiem dla spółki obowiązków pracowniczych, a to z uwagi na istnienie nowego zarządu; spowoduje to wyrządzenie Spółce szkody, czego z kolei konsekwencją - w razie stwierdzenia nieważności uchwały - będzie odpowiedzialność majątkowa Powiatu Głubczyckiego. Ponadto, przytaczając orzecznictwo sądowoadministracyjne (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2006 r.) wywiódł, że brak podania uzasadnienia odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy uniemożliwiła dokonanie oceny motywów działania Rady pod kątem zgodności z zasadami porządku prawnego, którego władza publiczna winna przestrzegać z mocy art. 7 Konstytucji RP. Organ Powiatu nie ustosunkował się do powyższego wezwania. W skardze, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu za pośrednictwem Powiatu Głubczyckiego w dniu 21 listopada 2008 r. (data prezentaty odpowiadająca dacie złożenia skargi), Spółka domagała się stwierdzenia nieważności uchwały Rady Powiatu Głubczyckiego z dnia [...], Nr [...], oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu przedstawiono stan faktyczny sprawy, a także powtórzono i rozwinięto zarzuty oraz motywy podawane wcześniej w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, wskazując na niezgodność zaskarżonej uchwały z przepisem art. 22 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym oraz wywodząc, że kompetencja rady powiatu do odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym nie daje prawa do swobodnej odmowy w każdej sytuacji. Dla wzmocnienia argumentacji przytoczono ponadto orzeczenia sądowoadministracyjne, w tym również wydane na tle ustawy o samorządzie gminnym (w tym wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 194/06), wskazujące, że uchwała dotycząca stanowiska w przedmiocie rozwiązania z radnym umowy o pracę winna zawierać uzasadnienie wskazujące podstawę prawną oraz umożliwiające ocenę motywacji towarzyszącej radzie przy podejmowaniu uchwały i zbadania wszystkich okoliczności sprawy, a nadto że stanowisko odmowne musi być podporządkowane ochronie wartości, które są istotne i chronione przez porządek prawny. W odpowiedzi na skargę Rada Powiatu Głubczyckiego wniosła o jej oddalenie. Kwestionując stanowisko skarżącego wywiodła, że w art. 22 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym ustawodawca ograniczył autonomię rady powiatu zakazując radzie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. W pozostałym jednak zakresie rada ma swobodę wyrażenia bądź nie zgody na rozwiązanie stosunku pracy, co oznacza, że zostało to pozostawione uznaniu rady oceniającej okoliczności rozwiązania stosunku pracy wskazane przez pracodawcę, a tym samym zaskarżona uchwała, podjęta w granicach służących radzie kompetencji, nie jest dotknięta wadami powodującymi jej nieważność. Dalej, powołując się na stanowisko Sądu Najwyższego (wyrok z 11 listopada 2006 r., sygn. akt I PK 9/06, opubl. ONSP 2007 nr 13-14, poz. 19), podniesiono, że ustawodawca, przewidując wypowiadanie się kolegialnego organu, jakim jest rada powiatu, w formie uchwał, nie nałożył na ten organ obowiązku podejmowania uchwały wraz z uzasadnieniem, jak to wyraźnie czyni w odniesieniu do decyzji administracyjnych czy rozstrzygnięć nadzorczych. Ponadto wskazano, iż ułomność przepisu art. 22 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym, który nie reguluje również terminu podjęcia uchwały przez radę powiatu, nie może być naprawiana przez sąd poprzez nakładanie na organ dodatkowych, nieprzewidzianych w nim obowiązków, a przesłanki wynikające do unieważnienia aktu administracyjnego powinny wynikać z przepisów prawa i nie mogą być stosowane rozszerzająco. Wskazano również, że wymagając uzasadnienia uchwały sąd badałby w zasadzie nie uchwałę ale jej uzasadnienie, co wiązałoby się z oceną przyczyn rozwiązania umowy o pracę, podczas gdy ta kompetencja należy do właściwości prawa pracy i sądów powszechnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności przyjdzie odnotować, że zgodnie z art. 163 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) samorząd terytorialny wykonuje zadania publiczne nie zastrzeżone przez Konstytucję lub ustawy dla organów innych władz publicznych. Samodzielność jednostek samorządu terytorialnego podlega ochronie sądowej. Zasada ta znalazła swoje rozwinięcie w przepisach rozdziału VIII Konstytucji, a w szczególności w jej art. 184, który umożliwia sądowoadministracyjną kontrolę działalności powiatów przy podejmowaniu aktów w oparciu o kryterium naruszenia prawa lub uprawnienia, czyli zgodności z prawem. Realizację powyższej zasady stanowi zapis zawarty w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), w myśl którego sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ponadto, na zasadzie art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., kognicji sądu administracyjnego podlegają akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, przy czym sąd, uwzględniając skargę na uchwałę, stwierdza nieważność uchwały w całości lub części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności (art. 147 § 1 P.p.s.a.). Odnośnie uchwał podejmowanych przez radę powiatu dodać trzeba, iż zgodnie z art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592. ze zm.) uchwała organu powiatu sprzeczna z prawem jest nieważna. Na podstawie argumentacji a contrario do postanowień art. 79 ust. 4 powołanej ustawy o samorządzie powiatowym, stanowiącego, iż w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa, należy przyjąć, że każde "istotne naruszenie prawa" uchwałą rady powiatu oznacza jej nieważność (por. Tadeusz Woś "Postępowanie sądowoadministracyjne", Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 310). Wobec braku ustawowej definicji pojęcia "istotnych naruszeń prawa", w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wypracowano pogląd, że poza naruszeniem przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, są to również takie naruszenia prawa jak: naruszenie przepisów wyznaczających podstawę prawną podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego i prawa materialnego oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał. Dodać jeszcze należy, że stwierdzenie nieważności uchwały znosi jej skutki od samego początku (ex tunc), przy czym na zasadzie art. 82 ustawy o samorządzie powiatowym nie stwierdza się nieważności uchwały organu powiatu po upływie 1 roku od dnia jej podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały, albo jeżeli jest ona aktem prawa miejscowego (ust. 1). Jeżeli nie stwierdzono nieważności uchwały z powodu upływu terminu określonego w ust. 1, a istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności, sąd administracyjny orzeka o niezgodności uchwały z prawem i traci ona moc prawną z dniem orzeczenia o jej niezgodności z prawem (ust. 2). Przenosząc powyższe uregulowania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić przyjdzie, że skarga na uchwałę Rady Powiatu Głubczyckiego wniesiona została do tut. Sądu przez Spółkę na podstawie art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, wedle którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Badając przesłanki określone w przytoczonym wyżej przepisie uznać po pierwsze należy, że skarżąca Spółka - jako pracodawca, który w świetle art. 22 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym jest zobowiązany do uzyskania zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym - niewątpliwie legitymuje się interesem prawnym w zaskarżeniu wskazanej uchwały. Odnośnie drugiej z przesłanek wymienionych w art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, tj. wyczerpania trybu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, wskazać należy, że po myśli art. 53 § 2 P.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę - jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie - wnosi się w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Z lektury akt wynika, że zawarte w piśmie skarżącej Spółki z dnia 17 września 2008 r. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, na które Rada Powiatu nie udzieliła odpowiedzi, wpłynęło do organu w dniu 23 września 2008 r., na co wskazuje data uwidoczniona na kopii pisma. W tych warunkach sześćdziesiąty dzień terminu określonego w art. 53 § 2 P.p.s.a. przypadał na 22 listopada 2008 r., podczas gdy skarga, datowana na 20 listopada 2008 r., została złożona w siedzibie organu w dniu 21 listopada 2001 r., o czym świadczy data prezentaty. Skarga wniesiona została zatem w przewidzianym prawem terminie. Z tych przyczyn skargę uznać należało za dopuszczalną pod względem formalnym, co umożliwiało merytoryczną ocenę kwestionowanej uchwały. Kontrola legalności zaskarżonej uchwały w ramach opisanej na wstępie kognicji Sądu wykazała, iż w istotny sposób narusza ona przepisy prawa. Wyjaśniając motywy, jakie legły u podstaw takiego stanowiska, zaznaczyć przyjdzie na wstępie, iż w sprawie dotyczącej wyrażenia zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy sąd administracyjny nie dokonuje oceny wykonywania obowiązków pracowniczych przez radnego. Kwestie te mogą być przedmiotem oceny przez sąd powszechny w sprawie zawisłej przed sądem pracy. Sąd administracyjny bada natomiast czy kwestionowana uchwała nie narusza prawa materialnego i odpowiada warunkom formalnym. Wracając do oceny kwestionowanej uchwały podać trzeba, że zasadniczy zarzut skargi wskazuje na naruszenie art. 22 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym, który stanowił podstawę prawną podjęcia zaskarżonej uchwały o odmowie zgody na rozwiązanie przez Spółkę umowy o pracę z radnym powiatu W. C., a polegające na braku uzasadnienia tej uchwały. Istotnie, zaskarżona uchwała nie posiada pisemnego uzasadnienia. Ponadto - jak wynika z zalegającego w aktach administracyjnych pisma Przewodniczącego Rady z dnia 29 września 2008 r., kierowanego do Wojewody Opolskiego - zaskarżona uchwała podjęta została na sesji, w toku której nie prowadzono dyskusji dotyczącej tej uchwały, co skutkowało niewypracowaniem jej uzasadnienia. W związku z tym przytoczyć należy brzmienie powyższego przepisu, który stanowi, iż "rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady powiatu, której radny jest członkiem. Rada powiatu odmawia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu". Na marginesie odnotować należy, że analogiczne rozwiązania przewidują przepisy art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.) oraz art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (tekst jedn. Dz. U. 2001 r. Nr 142 poz. 1590 ze zm.). Nie ulega wątpliwości, że zawarta w powyższym uregulowaniu norma prawna stanowi wyraz szczególnej ochrony trwałości stosunku pracy radnych, której istota polega na konieczności uzyskania zgody rady powiatu na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, będącym jej członkiem. Wynika z niej wprost, że obowiązkiem rady jest odmowa udzielenia takiej zgody w razie, gdy podstawą rozwiązania stosunku pracy są okoliczności związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. W odpowiedzi na skargę zawarto wywody mające uzasadnić słuszność stanowiska Rady co do braku konieczności uzasadniania uchwały w sytuacji, gdy nie zachodzą okoliczności określone w art. 22 ust. 2 zdanie drugie. Wprawdzie zgodzić należy się z organem, że w tych przypadkach wyrażenie zgody przez radę powiatu pozostawione jest jej swobodnemu uznaniu, jednak - jak trafnie zauważyła skarżąca Spółka - uznanie administracyjne nie może oznaczać dowolności działania organu. Wychodząc z określonej w art. 2 Konstytucji RP zasady demokratycznego państwa oraz zważywszy, że zgodnie z art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, przyjąć należy, że wynikająca z tych przepisów zasada związania organów administracji publicznej prawem oznacza, iż organy te, podejmując rozstrzygnięcie - przez co należy rozumieć również podejmowanie uchwał przez radę powiatu - obowiązane są kierować się tymi kryteriami, które są istotne z punktu widzenia porządku prawnego i przez niego chronione; nie mogą zatem nosić cech arbitralności. Podzielić należy poglądy wyrażone w powoływanych przez skarżącą Spółkę orzeczeniach, wydanych na tle przepisu art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2006 r. (sygn. akt II OSK 410/06, opubl. Wokanda 2006 nr 11, poz. 37 oraz z dnia 9 maja 2006r., sygn. akt II OSK 194/06 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych), że wymóg łącznego rozpatrywania postanowień art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, rodzi po stronie organów władzy publicznej obowiązek umotywowania podejmowanych przez nie rozstrzygnięć, które muszą poddawać się kontroli i nadzorowi. Obowiązek taki jest zaliczany do standardów demokratycznego państwa prawnego, a jednocześnie stanowi element zasady jawności działania władzy publicznej. Jeżeli zatem ocena zgodności z prawem ma dotyczyć uchwały podejmowanej w ramach uznania administracyjnego, to konieczne jest uzasadnienie takiej uchwały. Zaakcentować należy wyraźnie, że nieprzedstawienie przesłanek, jakie rada uznała za decydujące dla odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, uniemożliwia stwierdzenie, czy były to przesłanki obligatoryjne, wynikające z art. 22 ust. 2 zdanie drugie ustawy o samorządzie powiatowym, czy też inne. Brak uzasadnienia wyklucza możliwość dokonania zarówno przez organ nadzoru, jak i przez Sąd badający legalność uchwały, oceny prawidłowości stanowiska rady nawet co do istnienia bądź nie przesłanek obligatoryjnych. W odniesieniu do zaskarżonej uchwały brak uzasadnienia czyni niemożliwym stwierdzenie, czy motywem odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym było przekonanie Rady o istnieniu przesłanek z art. 22 ust. 2 zd. drugie ustawy o samorządzie powiatowym, czy też inne okoliczności, które Rada uznała za przesądzające o negatywnym rozpatrzeniu wniosku Spółki. Okoliczności tych Sąd nie może domniemywać ani zastępować Rady, rekonstruując motywy podjęcia przezeń aktu takiej a nie innej treści, w sytuacji, gdy sam organ powiatu uzasadnienia nie wypracował. Z powyższych względów, w ocenie Sądu, uchwała rady, której przedmiotem jest stanowisko w kwestii złożonego wniosku o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, winna podlegać uzasadnieniu. Aczkolwiek z wykładni literalnej przepisu art. 22 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym taki obowiązek nie wynika, to jednak konstrukcja omawianego przepisu wskazuje, że podjęcie uchwały w tym zakresie, opartej w znacznym stopniu na uznaniu administracyjnym, przy uwzględnieniu wskazanej wyżej wykładni systemowej i celowościowej rodzi konieczność jej uzasadnienia. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do niczym nieograniczonego władztwa, dającego Radzie prawo do narzucania pracodawcy obowiązku utrzymywania stosunku pracy z radnym. Podnoszona w odpowiedzi na skargę okoliczność odnośnie braku wyraźnego uregulowania obligującego do sporządzenia uzasadnienia uchwały podjętej w sprawie rozwiązania stosunku pracy z radnym, jak ma to miejsce w procedurze administracyjnej (art. 107 K.p.a.), bądź w odniesieniu do rozstrzygnięć nadzorczych (art. 79 ust. 3 ustawy o samorządzie powiatowym), nie przesądza jeszcze o braku konieczności sporządzenia takiego uzasadnienia. Wskazane przepisy, aczkolwiek nie mogą mieć zastosowania w stosunku do przedmiotowej uchwały, to jednak wyznaczają pewnego rodzaju wzorzec w odniesieniu do uchwał podejmowanych przez organy jednostek samorządu terytorialnego, które to akty funkcjonują przecież w określonym systemie prawnym. Odnosząc się do argumentacji wywiedzionej w oparciu o wskazywany (aczkolwiek nieprecyzyjnie) w odpowiedzi na skargę wyrok Sądu Najwyższego (z 11 lipca 2006r., sygn. akt I PK 9/06, opubl. OSNP 2007 nr 13-14, poz. 193 oraz M.P.Pr 2007 nr 9, poz. 487), podnieść należy, iż jest ona chybiona, gdyż przedmiotem rozważań Sądu w powołanym orzeczeniu, wydanym na tle przywrócenia do pracy, było ustalenie, w jakich sytuacjach rada powiatu jest zobligowana do odmowy zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, a w jakich pozostawione to zostało jej uznaniu. Sąd wyraźnie wskazał, iż "stanowisko rady powiatu w kwestii zgłoszonego przez pracodawcę zamiaru rozwiązania z radnym stosunku pracy jest uzależnione od przyczyn, które je uzasadniają tylko w tym sensie, że w przypadku, gdy przyczyny te wiążą się ze zdarzeniami związanymi z wykonywaniem mandatu rada ma obowiązek odmówienia zgody. Natomiast w przypadkach, w których takiego związku nie ma wyrażenie zgody lub jej odmowa zostały pozostawione jej uznaniu. Wskazanego przepisu nie można interpretować w taki sposób, że rada musi wyrazić zgodę na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli pracodawca nie stawia mu zarzutów związanych z wykonywaniem mandatu radnego". Podzielając w pełni ten pogląd, zaznaczyć jednak przyjdzie, iż Sąd ten nie oceniał natomiast legalności uchwały o odmowie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy, będącej przedmiotem kognicji sądu administracyjnego, zatem w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia nie rozważał kwestii dotyczącej obowiązku uzasadniania rozstrzygnięć organu powiatu. Wskazana wyżej i szczegółowo omówiona wadliwość, jaką dotknięta jest zaskarżona uchwała, przesądza o konieczności wyeliminowania jej z porządku prawnego jako naruszającej w sposób istotny prawo oraz powoduje konieczność uwzględnienia skargi w całości i stwierdzenia nieważności uchwały, co jest dopuszczalne w świetle art. 82 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, gdyż od podjęcia kwestionowanej uchwały nie upłynął okres jednego roku. W tych okolicznościach, na mocy art. 147 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 1 wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 wyroku oparte jest o art. 152 tej ustawy. Orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania, w punkcie 3 wyroku, uzasadnia przepis art. 200 P.p.s.a.