II SA/Op 636/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński (spr.) Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędziowie Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w dniu 27 października 2015 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. P. i S. P. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 31 października 2014 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego postanawia: 1) umorzyć postępowanie, 2) zwrócić na rzecz skarżących B. P. i S. P. solidarnie uiszczony wpis w kwocie 200 (dwieście) złotych. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez B. P., K. P. i S. P. jest decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 31 października 2014 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie strzeleckim z dnia 14 sierpnia 2014 r., nr [...], wydaną w sprawie odmowy uchylenia decyzji tego organu z dnia 12 lutego 2004 r., nr [...], udzielającej G. B. pozwolenia na użytkowanie restauracyjnej, parterowej części budynku usługowego, położonego w [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu skargi zakwestionowano stanowisko organów obu instancji co do stwierdzenia braku przymiotu strony osób skarżących w postępowaniu dotyczącym wznowienia postępowania, zakończonego opisaną wyżej decyzją z 2004 r. Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 3 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Op 636/14, odrzucono skargę K. P. Pismem procesowym z dnia 12 października 2015 r. pozostali skarżący – B. i S. P. cofnęli skargę i wnieśli o zwrot uiszczonej opłaty sądowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie w sprawie należało umorzyć. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skarżący może w każdym czasie cofnąć skargę, a sąd jest związany jej cofnięciem (art. 60 zdanie pierwsze P.p.s.a.). Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności (art. 60 zd. 2 P.p.s.a.). Mając na uwadze powyższy przepis oraz dokonując zgodnie z jego dyspozycją oceny oświadczenia skarżących o cofnięciu skargi, uznać należało, iż oświadczenie to wiązało Sąd. Ponadto z treści tego oświadczenia nie wynikało, aby złożone zostało ono w celu obejścia prawa, jak też, aby spowodowało utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Skarżący może cofnąć skargę w każdym czasie, bowiem to on rozporządza skargą i stąd też, wobec stwierdzenia braku przesłanek uniemożliwiających Sądowi uznanie za dopuszczalne cofnięcie przedmiotowej skargi, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. postępowanie w sprawie należało umorzyć. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. Orzeczenie o zwrocie uiszczonej przez skarżących solidarnie opłaty sądowej (wpisu) w kwocie 200 zł wydano zgodnie z przepisem art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.