II SA/Op 639/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Protokolant St. insp. sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 lutego 2015 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 28 sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Wnioskiem z dnia 4 grudnia 2012 r. A S.A. z siedzibą w [...], zwana dalej też Spółką, wystąpiła do Burmistrza Krapkowic o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na przebudowie sieci cieplnych na terenie miasta [...] - budowie przejścia sieci przez Odrę. Do wniosku załączona została decyzja ww. organu z dnia 21 listopada 2012 r., stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia dla wskazanej inwestycji oceny oddziaływania na środowisko. Pismem z dnia 22 stycznia 2013 r. Burmistrz Krapkowic wystąpił do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej (dalej RZGW) we Wrocławiu o uzgodnienie decyzji w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla opisanej wyżej inwestycji. Dyrektor w odpowiedzi udzielonej pismem z dnia 5 lutego 2013 r. stwierdził, iż działki objęte tą inwestycją nie znajdują się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. W dniu 8 lutego 2013 r. Burmistrz Krapkowic wydał decyzję nr [...], ustalającą na rzecz Spółki warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji celu publicznego, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...], nr [...], nr [...] z mapy [...], nr [...] z mapy [...] oraz nr [...], nr [...] i nr [...] z mapy [...] obręb [...]. Odwołanie od tej decyzji złożył M. C., natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 9 sierpnia 2013 r., nr [...], uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że decyzja wydana została na podstawie wniosku, który nie odpowiadał w pełni regulacjom z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647, z późn. zm.) zwanej dalej ustawą, gdyż wymagane oznaczenia zostały przedstawione na mapie o nieokreślonej skali, a ponadto przed wydaniem decyzji nie poinformowano stron o zakończeniu postępowania. Po podjęciu działań w zakresie uzupełnienia wniosku, decyzją z dnia 12 grudnia 2013 r., nr [...], Burmistrz Krapkowic ponownie ustalił na rzecz Spółki warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji celu publicznego objętej postępowaniem. Decyzja ta również została uchylona w postępowaniu odwoławczym, decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 18 lutego 2014 r., nr [...], podjętą na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Tym razem Kolegium stwierdziło naruszenie art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy, na skutek braku uzgodnienia decyzji w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz w zakresie melioracji. W ponownym postępowaniu, pismami z dnia 3 kwietnia 2014 r., Burmistrz Krapkowic wystąpił o uzgodnienie decyzji do Starosty Krapkowickiego (w zakresie ochrony gruntów) i Dyrektora Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Opolu (w zakresie melioracji wodnych). W odpowiedzi Starosta Krapkowicki poinformował organ (pismem z dnia 15 kwietnia 2014 r.), że brak jest podstaw do uzgodnienia decyzji, gdyż zgodnie z art. 5b ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. nr 121, poz. 1266, z późn. zm.) przepisów tej ustawy nie stosuje się do gruntów rolnych stanowiących użytki rolne położonych w granicach administracyjnych miast. Decyzją z dnia 20 maja 2014 r., nr [...], Burmistrz Krapkowic ustalił na rzecz Spółki warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji celu publicznego objętej postępowaniem, określając rodzaj inwestycji, a także warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz ochrony interesów osób trzecich, a także wskazując, że linie rozgraniczające teren inwestycji oznaczone zostały na złącznikach mapowych. Decyzja wydana została na podstawie art. 4 ust. 2, art. 50 ust. 1 ustawy oraz art. 2 ust. 5 ustawy w związku z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr 102, poz. 651, z późn. zm.). W uzasadnieniu organ przedstawił przebieg postępowania, w tym wskazał na czynności wyjaśniające podejmowane w celu usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w decyzjach kasacyjnych Kolegium. W zakresie dokonanej oceny stwierdził, że przedłożone zostały wymagane dokumenty oraz uzyskano uzgodnienia wynikające z art. 53 ust. 4 ustawy, a realizacja inwestycji nie narusza przepisów szczególnych. W zakresie kwalifikacji inwestycji, jako przeznaczonej na cel publiczny organ uznał, że w sprawie ma zastosowanie przepis art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Następnie stwierdził, że nie zachodziła potrzeba uzgadniania decyzji w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych, ponieważ planowana inwestycja ma być zlokalizowana na terenie, na którym nie ma żadnych urządzeń melioracyjnych, a grunty, na których planowana jest inwestycja nie podlegają ochronie, gdyż znajdują się na terenie miasta. Organ zaznaczył, że w odpowiedzi na jego pismo o uzgodnienie decyzji, podobne stanowisko co do gruntów wyrażone zostało przez organ działający z upoważnienia Starosty Krapkowickiego, a w zakresie melioracji wodnych uprawniony organ nie wypowiedział się, co w świetle art. 54 ust. 5 ustawy uważa się za dokonane uzgodnienie. Wskazał, że nie stwierdzono, aby wnioskowana inwestycja była sprzeczna z przepisami odrębnymi, czyli z regulacjami dotyczącymi ochrony środowiska, przyrody, zabytków, uzdrowisk, ochrony granic, obszarów morskich, a także z przepisami drogowymi, sanitarnymi czy przepisami z zakresu prawa geologicznego i górniczego. Powyższe unormowania nie znajdują jednak zastosowania w tej sprawie, a zatem decyzja nie wymaga uzgodnień w tym zakresie. Ponadto, na przedmiotowym terenie nie planuje się realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt.3 i art. 48 ustawy – w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 ustawy. Organ odnotował też, że przed wydaniem decyzji M. C. powiadomiony został o zakończeniu postępowania i miał możliwość zapoznania się z dokumentami zgromadzonymi w aktach sprawy. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M. C. - właściciel działki nr [...]. Zaskarżonej decyzji odwołujący zarzucił naruszenie § 2 pkt 4 lit. a oraz pkt 7 lit. c rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz. U. nr 164, poz. 1589). Wskazał również na nieprawidłowe oparcie się przez organ na uzgodnieniu Starosty Krapkowickiego, jako niezgodnym z przepisem art. 72 ust. 1 pkt 4 Prawa ochrony środowiska, a także brak uzgodnień w zakresie melioracji wodnych, mimo że na działce nr [...] znajdują się urządzenia melioracyjne, co - jak zaznaczył - potwierdza korespondencja kierowana do niego przez Gminę Krapkowice. Formułując żądania odwołujący podał, że domaga się zawarcia w decyzji ustaleń dotyczących ochrony środowiska przez nałożenie, stosownie do art. 72 ust. 1 pkt 4 Prawa ochrony środowiska, nakazu usunięcia odpadów, który to obowiązek wynika z § 2 pkt 4 lit. a powołanego rozporządzenia. Zażądał także przeprowadzenia uzgodnień w zakresie melioracji wodnych wskazując, że na działce znajdują się urządzenia melioracyjne i niedopuszczalna jest bezczynność organów w zakresie dbałości o nie. Dostrzegając, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Burmistrz Krapkowic stwierdził, iż obowiązek zagospodarowania odpadów powstałych w trakcie realizacji inwestycji spoczywać będzie na wykonawcy robót wskazał, że "dotychczas Spółka nigdy dobrowolnie nie sprzątała wytworzonych przez siebie odpadów, lecz dopiero po jego interwencji". Oświadczył, że nie ma on możliwości, aby w każdej sprawie wszczynać taką drogę, a ponadto, ze stwierdzenia zawartego w ust. 6 pkt 4 zaskarżonej decyzji, "zgodnie z którym planowana inwestycja nie może naruszać uzasadnionych interesów osób trzecich w zakresie zanieczyszczenia gleby, nic nie wynika". Decyzją z dnia 28 sierpnia 2014 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy zaznaczył, że określając warunki ochrony i kształtowania ładu przestrzennego organ pierwszej instancji wskazał, iż na czas robót przewiduje się zajęcie terenu w pasie o szerokości 3-8 m, wzdłuż projektowanej sieci. Po zakończeniu robót sieć doziemna zostanie zasypana, a teren przywrócony do stanu pierwotnego. W zakresie warunków ochrony środowiska i zdrowia ludzi inwestycja nie będzie powodować zanieczyszczenia powietrza ani skażenia wody, nie zmieni poziomu wody zapewniającego ochronę równowagi biologicznej. Nie spowoduje też zanieczyszczenia gleby i ziemi. Będzie realizowana na terenie, na którym nie występują obszary i obiekty chronione na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Ponadto, określając warunki ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków organ ten wskazał, że w przypadku odkrycia, podczas prowadzenia robót budowlanych, przedmiotów mogących być zabytkami roboty te winny zostać wstrzymane, odkryte przedmioty i miejsca znalezisk należy zabezpieczyć i powiadomić o odkryciu tenże organ lub Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Z kolei, określając warunki obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej podał, że realizacja projektowanej sieci i jej podłączenie do sieci istniejących winno nastąpić zgodnie z przepisami. W zakresie wymagań dotyczących ochrony osób trzecich inwestycja nie może natomiast powodować pogorszenia warunków użytkowania terenów sąsiednich, nie może pozbawiać dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, energii elektrycznej i cieplnej, ze środków łączności, nie może powodować uciążliwości od hałasu, wibracji, promieniowania, zakłóceń elektrycznych, nie może powodować zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby. Organ odwoławczy zaznaczył, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jest pierwszą z kilku decyzji wydawanych w procesie inwestycyjnym. Ma ona charakter ogólny i określa jedynie, czy wnioskowana inwestycja w tym konkretnym miejscu jest w ogóle możliwa. Wyjaśnił, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przywołując treść art. 54 ust. 2 ustawy organ stwierdził, że żądanie zamieszczenia w decyzji warunku nakazującego usunięcie z terenu działki odpadów porealizacyjnych jest pozbawione podstawy prawnej. Nie jest to bowiem warunek dotyczący zagospodarowania i zabudowy terenu, jak również nie wynika on ze wskazanych w odwołaniu przepisów Prawa ochrony środowiska i rozporządzenia. Kolegium zaznaczyło, że przepis art. 72 Prawa ochrony środowiska w ogóle nie dotyczy przypadków wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a art. 73 tej ustawy nie znajduje zastosowania z uwagi na położenie terenu inwestycji na obszarze, na którym nie ustanowiono obszarów chronionych. Jako nietrafne uznało także zarzut odwołania co do wydaniu decyzji bez uzgodnienia z organem do spraw melioracji wodnych. W tym zakresie organ wyjaśnił, że w świetle wystąpienia przez organ pierwszej instancji o uzgodnienie, na podstawie art. 53 ust. 5 ustawy, w sprawie należało przyjąć tzw. milczącą zgodę właściwego organu i tym samym należało uznać, że uzgodnienie zostało dokonane. Za nieuzasadnione, w świetle art. 5b ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, Kolegium uznało także kwestionowanie stanowiska Starosty Krapkowickiego co do braku podstaw uzgodnienia przez niego decyzji. Uwzględniając dokonaną ocenę i uznając, że odwołanie nie może zostać uwzględnione, Kolegium stwierdziło, iż zaskarżona decyzja pierwszoinstancyjna została wydana zgodnie z przepisami omawianej ustawy. Ponadto, realizacja projektowanej inwestycji przewidziana jest na terenie, na którym nie występują ograniczenia i zakazy wynikające z przepisów odrębnych, w tym z Prawa ochrony środowiska, ustawy o ochronie przyrody, o ochronie zabytków i dóbr kultury, czy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a projekt decyzji sporządzony został przez uprawnioną do tego osobę. Decyzja odwoławcza zaskarżona została do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez M. C. W skardze podniesiony został zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. b, art. 54 pkt 2 lit. d i art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy oraz art. 11 i art. 138 § 2 K.p.a. przez ich niezastosowanie, a także art. 7 K.p.a. przez nieuwzględnienie słusznego interesu strony. Skarżący wskazał, że w wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzono, iż w trakcie realizacji przedsięwzięcia powstaną odpady, które wytworzone będą w związku z koniecznością wykonania wykopów pod sieć rurociągów. Odpady te "zalegną" na jego działce i na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 14 lipca 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2012 r. poz. 21, z późn. zm) właśnie on stanie się obowiązanym do ich niezwłocznego usunięcia. W wydanej decyzji nie określono bowiem, stosownie do § 2 pkt 7 lit. c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., warunków ochrony przed zanieczyszczeniami gleby. Organy nie dokonały też oceny pomiędzy interesem publicznym, a interesem indywidualnym, a do tego zobowiązuje przepis art. 7 in fine K.p.a. Nie wyjaśniły, zgodnie z art. 11 K.p.a., w jakiej fazie postępowania i przed jakim organem skarżący może dochodzić swych racji w zakresie ochrony gleby na swojej działce przed pozostawieniem na niej odpadów przez wnioskodawcę. W ocenie skarżącego, wątpliwości nie budzi również to, że działka będąca jego własnością położona jest w całości w strefie szczególnego zagrożenia powodzią (znajdowała się całkowicie pod wodą podczas powodzi w 1997 r. oraz w 2000 r.) i dlatego wymagane jest uzgodnienie przewidziane w art. 53 ust 4 pkt 11 ustawy, którego nie przeprowadzono. Zaznaczył, że już po wydaniu decyzji, Burmistrz Krapkowic publicznie poinformował, że na nasypie oraz moście kolejowym planowane jest wykonanie drogowej przeprawy przez rzekę Odrę co oznacza, że zdezaktualizowało się stwierdzenie z decyzji organu pierwszej instancji, że na przedmiotowym terenie nie planuje się realizacji inwestycji celu publicznego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu podtrzymało w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku uzgodnienia, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 11 ustawy, organ ponownie wskazał na pismo Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu i wyjaśnił, że wynika z niego, iż działki objęte inwestycją nie znajdują się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Odpowiedź na skargę złożył też uczestnik postępowania - A S.A., wnosząc o oddalenie skargi. Spółka przedstawiła szeroką argumentację i wywiodła, że przepis art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy nie znajduje w sprawie zastosowania, a interes skarżącego związany z usunięciem odpadów nie jest w żadnej mierze zagrożony, o czym świadczy chociażby treść decyzji środowiskowej, czy też gwarancje przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego - składane przez Spółkę w toku prowadzonego przez Starostę Krapkowickiego postępowania w sprawie o udzielenie zgody na czasowe zajęcie nieruchomości. W ocenie Spółki, w sprawie nie istniał też obowiązek przeprowadzenia uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. b ustawy, co potwierdza pismo Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu. Brak również podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 54 pkt 2 lit. d ustawy, gdyż w decyzji przedstawione zostały wymagania dotyczące ochrony interesów skarżącego, które konkretyzowane są na dalszym etapie procesu inwestycyjnego. W zakresie zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy Spółka dostrzegła, że jakkolwiek skarżący wskazał, że decyzja narusza przepisy ustawy o odpadach, to jednak nie podał, któremu z nich uchybiono i nie zauważa, że posiadaczem odpadów jest także jego wytwórca. Stwierdziła również, że bezpodstawne są zarzuty naruszenia przepisów K.p.a. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu, podtrzymując skargę M. C. dodatkowo wskazał, że przez 13 lat domagał się usunięcia przez Spółkę odpadów powstałych w wyniku powodzi z 1997 r. i dlatego obawia się wystąpienia takiej samej sytuacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.) zwanej P.p.s.a, uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie narusza ona przepisów prawa w jakimkolwiek stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, a ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości. Ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje natomiast umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym, a rozstrzygniecie odpowiada przepisom prawa. Z tego też powodu Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Odnosząc się do przedmiotu kontroli zaznaczyć w pierwszej kolejności trzeba, że postępowanie administracyjne, w wyniku którego wydana została zaskarżona decyzja, dotyczyło ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji celu publicznego, polegającej na przebudowie sieci cieplnych na terenie miasta [...] – budowie przejścia sieci cieplnej przez Odrę, w tym m.in. na działce nr [...] stanowiącej własność skarżącego. W sprawie zastosowanie znajdowały zatem przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647, z późn. zm.) zwanej dalej ustawą, która określa zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy (art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy). Stosownie do art. 4 ust. 2 i art. 50 ust. 1 tej ustawy, decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego wydawana jest w przypadku, gdy dla danego terenu brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustala ona lokalizację inwestycji, która spełnia wymogi definicji "inwestycji celu publicznego", sformułowanej w art. 2 pkt 5 ustawy. Zgodnie z tym przepisem przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr 102, poz. 651, z późn. zm.). Bezsporną okolicznością w sprawie jest fakt, iż zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie i przebudowie sieci cieplnej stanowi inwestycję, o której mowa w art. 2 pkt 5 ustawy. Związana jest ona z zaspokojeniem potrzeb ludności lokalnej – w tym przypadku miasta [...] i mieści się w zakresie celu publicznego określonego w art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z tym przepisem, celem publicznym jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Oznacza to, że w niniejszej sprawie istniały podstawy do przeprowadzenia postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego i wydania w tym przedmiocie stosownej decyzji. Jednakże mając na uwadze stanowisko skarżącego, w szczególności zarzuty dotyczące nieuwzględnienia w decyzji jego interesu, wyjaśnić przyjdzie, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest pierwszą z kilku decyzji wydawanych w procesie inwestycyjnym. Ma ona charakter wstępny i nie przesądza jeszcze o prawie do prowadzenia inwestycji oraz o tym, że inwestycja będzie realizowana. Określa jedynie, czy realizacja inwestycji w konkretnym miejscu jest w ogóle możliwa. Nie ustala bowiem żadnych praw do tego terenu i nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest ocena, czy na danym terenie, dla którego nie uchwalono planu miejscowego, dopuszczalna jest realizacja zamierzonej inwestycji oraz wskazanie wszelkich warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy, wynikających z przepisów prawa, z których inwestor zobowiązany jest się wywiązać na późniejszym etapie projektowania inwestycji, aby planowaną inwestycję zrealizować. Warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, w tym w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, określa się na podstawie obowiązujących przepisów prawa i organy nie mogą w decyzji nałożyć obowiązków nieprzewidzianych przez prawo. Jeżeli przepisy prawa nie ustalają określonych wymagań, to nie mogą być one ustalone w decyzji. Podkreślić przy tym trzeba, że decyzja lokalizacyjna określa jedynie warunki oraz szczegółowe zasady dotyczące zagospodarowania i zabudowy (por. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 1862/08, LEX nr 597414). Zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy, ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, który to wniosek powinien spełniać wymogi określone w art. 52 ust. 2 ustawy. Przy czym przepis art. 52 ust. 3 ustawy wyraźnie stanowi, że organ nie może uzależnić wydania decyzji od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. W niniejszej sprawie postępowanie wszczęte zostało na podstawie wniosku A S. A., zwanej dalej też Spółką. Uwzględniając wymogi wynikające z art. 52 ust. 2 ustawy stwierdzić trzeba, że wniosek ten spełniał ustawowe wymagania. W szczególności dostrzec przyjdzie, że uzupełniony został brak - w zakresie ustalonego w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy wymogu - określenia granic terenu objętego wnioskiem na kopii mapy sporządzonej w odpowiedniej skali, tj. w niniejszej sprawie w skali 1:500. Ponadto, do wniosku załączona została decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Stąd, prawidłowo złożony wniosek, spełniający wymogi ustawowe, zobowiązywał do przeprowadzenia w niniejszej sprawie postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Szczegółowe zasady postępowania w sprawie wydania decyzji lokalizacyjnej, w tym m.in. zakres prowadzenia postępowania uzgodnieniowego, ustalone zostały w przepisach art. 53 ustawy. Natomiast w art. 54 ustawy ustawodawca określił treść i wymogi dotyczące zawartości decyzji. Z kolei, przepis art. 56 ustawy wskazuje na związany charakter decyzji lokalizacyjnej. Stanowi on, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, a przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dlatego też, w przypadku, gdy organ stwierdzi zgodność planowanej inwestycji z obowiązującymi przepisami prawa, zobligowany jest do wydania decyzji uwzględniającej żądanie wnioskodawcy w przedmiocie jej lokalizacji. Odmowę ustalenia warunków lokalizacji lub określenie ich wbrew żądaniu wnioskodawcy organ może oprzeć jedynie na wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa nakładającymi w tym zakresie w sposób wyraźny i jednoznaczny jakieś określone ograniczenia. Mając na uwadze przepisy regulujące postępowanie i zasady w zakresie wydania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, zamieszczone w przepisach art. 50 - 58 ustawy, w ocenie Sądu uznać należało, że w niniejszej sprawie spełnione zostały wszystkie konieczne wymogi wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego przewidziane w tych przepisach. Niewątpliwie, postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało zainicjowane na podstawie prawidłowego wniosku inwestora. Także organ wydając zaskarżoną decyzję dokonał analizy w zakresie możliwości naruszenia warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy - wynikających z przepisów odrębnych, w odniesieniu do wymogów wskazanych w art. 54 pkt 2 ustawy. W tym zakresie ustalił, że inwestycja nie będzie powodować zanieczyszczenia powietrza i gleby oraz skażenia wód, jak również na terenie objętym zakresem inwestycji nie występują obszary i obiekty chronione na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Odnosząc się do żądania skarżącego zgłaszanego w toku postępowania, prawidłowo też organ uznał, że brak jest podstaw prawnych do zamieszczenia w decyzji warunku nakazującego usunięcie z terenu działki objętej inwestycją odpadów porealizacyjnych. W tej materii podzielić należy stanowisko organu, że nie jest to warunek dotyczący zagospodarowania i zabudowy terenu oraz że nie wynika on z przepisów prawa. W szczególności jego ustalenie nie znajdowało umocowania w przepisach ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 1232) oraz w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164, poz. 1589). Zaakcentować należy, że § 2 wskazanego rozporządzenia określa sposób zapisywania w decyzji lokalizacyjnej ustaleń w zakresie wymogów, o których mowa w art. 54 ustawy. W odniesieniu do ustalanych w decyzji warunków ochrony środowiska, w § 2 pkt 4 rozporządzenia wskazano, że ustalenia dotyczące ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu zapisuje się poprzez nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, wynikające z potrzeb ochrony środowiska, o których mowa w szczególności w art. 72 i art. 73 Prawa ochrony środowiska oraz obowiązujących ustaleń planów ochrony ustanowionych dla parków narodowych, rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych, a także dla innych form ochrony przyrody, o których mowa w przepisach o ochronie przyrody. Przy czym przepis art. 72 Prawa ochrony środowiska określa, jakie wymagania w zakresie ochrony środowiska powinny spełniać studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, gminny plan zagospodarowania przestrzennego oraz częściowo plany zagospodarowania przestrzennego województw. Skoro regulacje przywołanych wyżej przepisów nie odnoszą się do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie mogły zatem znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. Przepisy art. 73 Prawa ochrony środowiska, jakkolwiek znajdują zastosowanie do wydania takiej decyzji, to jednak dotyczą ograniczeń przewidzianych dla obszarów chronionych, a w niniejszej sprawie teren inwestycji objętej wnioskiem, jak wynika z ustaleń organu, położony jest na obszarze, na którym nie ustanowiono takich obszarów. Dlatego też, wskazane przepisy art. 72 i art. 73 Prawa ochrony środowiska nie mogły znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem brak było podstaw prawnych do określania na ich podstawie w wydanej decyzji lokalizacyjnej, w zakresie ustaleń dotyczących ochrony środowiska, jakichkolwiek nakazów, zakazów czy też ograniczeń w zagospodarowaniu terenu. Z kolei, zgodnie z § 2 pkt 7 rozporządzenia, ustalenia co do wymagań dotyczących ochrony osób trzecich zapisuje się w szczególności poprzez określenie warunków ochrony przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, a także dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz warunków ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, a także przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Podejmując w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie, uwzględniając jednocześnie charakter inwestycji objętej postępowaniem, w decyzji zamieszczono zapisy w zakresie warunków ochrony wynikających z tej regulacji. W szczególności, stosownie do § 2 pkt 7 lit. c rozporządzenia w decyzji ustalono, że planowana inwestycja nie może naruszać uzasadnionych interesów osób trzecich w zakresie zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby. Skoro zapis taki został w decyzji wskazany, to nie można uznać, jak podnosi skarżący, że decyzja narusza § 2 pkt 7 lit. c rozporządzenia. Zauważyć przy tym trzeba, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej dla planowanego przedsięwzięcia wskazano, że to na wykonawcy robót spoczywa obowiązek zagospodarowania odpadów powstałych podczas robót. Przez zapis ten zabezpieczony zatem został interes skarżącego w zakresie usunięcia odpadów z jego nieruchomości. Dostrzec też trzeba, że w kontrolowanej decyzji ustalając dla wnioskodawcy warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego wskazano, że po zakończeniu robót sieć doziemna zostanie zasypana, a teren przewrócony do stanu pierwotnego. Tym samym uznać należy, że obowiązek spełnienia wszystkich warunków i wymogów określonych w decyzji spoczywa właśnie na adresacie decyzji. Powyższe oznacza, że na podstawie zaskarżonej decyzji inwestor zobowiązany został do przywrócenia stanu pierwotnego także na terenie nieruchomości skarżącego. Przywrócenie takiego stanu możliwe jest natomiast m.in. przez realizację obowiązku, o którym mowa w decyzji środowiskowej, w zakresie zagospodarowania odpadów powstałych podczas robót. W świetle dokonanych wyżej rozważań nie można uznać, że brak ustalenia w decyzji warunku nakazującego usunięcie przez inwestora z terenu działki objętej inwestycją odpadów porealizacyjnych, stanowi o naruszeniu przepisów prawa, w tym dotyczących ochrony środowiska i ochrony interesów osób trzecich. Obowiązek nałożenia takiego wymogu nie wynika z przepisów regulujących wymogi w zakresie zagospodarowania i zabudowy terenu. Wydana w sprawie decyzja zawiera bowiem wszystkie konieczne zapisy przewidziane w art. 54 ustawy i nie można zarzucić jej naruszenia przepisów tej regulacji (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 731/08, LEX nr 547191). Treść decyzji, w zakresie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, nie narusza również, jak podniósł skarżący, art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy. Przepis ten stanowi, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Przepis art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy dotyczy uprawnienia podmiotu posiadającego tytuł prawny do nieruchomości do jej zagospodarowania, jako przedmiotu ingerencji władzy publicznej, która przez wydanie decyzji może kształtować wykonywanie tego prawa. Jednocześnie też odnosi się on do realizowania prawa w zakresie zagospodarowania terenu na podstawie wydanej już decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego (przez którą w myśl art. 4 ust. 2 ustawy należy rozumieć także decyzję lokalizacyjną). Oznacza to, że wskazany przepis nie znajduje zastosowania przy wydaniu decyzji, lecz przy realizacji uprawnienia w zakresie zagospodarowania terenu zgodnie z wydaną już decyzją. Również nie można zgodzić się ze skarżącym, że brak określenia dla inwestora w zaskarżonej decyzji obowiązku usunięcia odpadów powstałych w wyniku realizacji inwestycji spowodował naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy w związku z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21, z póżn. zm.). Przepisy ustawy o odpadach nie określają bowiem wymogu w zakresie ustalenia takiego nakazu w decyzji lokalizacyjnej. Co więcej, obowiązek usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania został wprost uregulowany w art. 26 ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którym obowiązek niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania ciąży na posiadaczu odpadów. Niesłuszne są zatem obawy skarżącego, że to on - jako właściciel nieruchomości, na której podczas robót powstaną odpady - będzie uznany za posiadacza odpadów zobowiązanego do ich usunięcia. Za posiadacza odpadów na gruncie ustawy o odpadach, zgodnie z definicją ustaloną w art. 3 ust. 1 pkt 19 tej ustawy, uważa się wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów. Domniemywa się przy tym, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Zauważyć jednak należy, że ustawodawca w pierwszej kolejności jako posiadacza odpadów wskazuje ich wytwórcę. Natomiast na podstawie art. 26 ust. 4 ustawy o odpadach przyjąć należy, że uznanie wytwórcy odpadów za ich posiadacza nie jest związane z posiadaniem przez niego tytułu do nieruchomości, na której składowane są odpady. Przepis ten wyraźnie stanowi, że w sytuacji, gdy posiadacz odpadów nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości, z której jest obowiązany usunąć odpady, władający powierzchnią ziemi jest obowiązany umożliwić posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z tej nieruchomości, a w przypadku wykonania zastępczego decyzji - organowi egzekucyjnemu. Domniemanie, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach, jakkolwiek znaczące dla ustalenia odpowiedzialności za odpady i realizacji obowiązku ich usunięcia, podlega obaleniu w sytuacji ustalenia podmiotu będącego wytwórcą odpadów, jako zobowiązanego do ich usunięcia. W niniejszej sprawie okolicznością niewątpliwą jest, iż w razie zrealizowania inwestycji, wytwórcą powstałych (w wyniku realizacji tego zamierzenia) odpadów będzie inwestor. Uwzględniając powyższą ocenę uznać w niniejszej sprawie należało, że rozstrzygnięcie podjęte zaskarżoną decyzją nie narusza przepisów prawa i brak jest podstaw do kwestionowania jego legalności. Dostrzec też trzeba, że badana decyzja, poza spełnieniem wymogów co do jej treści, określonych w art. 54 pkt 1 i 2 ustawy, posiada również część graficzną w postaci mapy i spełnia wymóg z art. 54 pkt 3 ustawy, zgodnie z którym linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone zostały na mapie sporządzonej w odpowiedniej skali 1:500. Stwierdzić również należy, że przedmiotową decyzję wydano w postępowaniu, które zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy i nie naruszało przepisów procedury administracyjnej oraz przepisów ustawy regulujących w sposób szczególny postępowanie w sprawie wydania decyzji lokalizacyjnej. Przede wszystkim, mając na uwadze kwestie sporne, ujęte w zarzutach skargi, zauważyć trzeba, że przed wydaniem decyzji w postępowaniu podjęte zostały działania w zakresie uzgodnienia jej treści z właściwymi organami, w trybie art. 53 ust. 4 ustawy. W tym zakresie, stosowanie do art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. b ustawy, pismem z dnia 22 stycznia 2013 r. organ pierwszej instancji wystąpił o uzgodnienie decyzji do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu. W odpowiedzi organ ten, w piśmie z dnia 5 lutego 2013 r. wyjaśnił, że planowana inwestycja przekracza rzekę Odrę, dla której nie zostały sporządzone mapy zagrożenia powodziowego z obszarami, o których mowa w art. 88d ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, a także nie zostało sporządzone studium ochrony przeciwpowodziowej. Na podstawie tych okoliczności stwierdził też, że działki objęte inwestycją nie znajdują się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Wobec dokonania takich ustaleń uznać należało, że brak było w niniejszej sprawie podstaw prawnych do uzgodnienia decyzji na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. b ustawy i przepis ten nie znajdował w sprawnie zastosowania. Tym samym nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem ww. przepisu. Skoro z ustaleń dokonanych w tym zakresie przed właściwym organem wynika, że nieruchomości objęte inwestycją nie stanowią obszarów, o których mowa w art. 88d ust. 2 Prawa wodnego, wydanie zaskarżonej decyzji nie wymagało dokonania uzgodnienia na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. b ustawy. Ponadto, dostrzec też trzeba, że pismami z dnia 3 kwietnia 2014 r., na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy, organ pierwszej instancji wystąpił o uzgodnienie decyzji do Starosty Krapkowickiego - jako właściwego w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz do Dyrektora Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Opolu - jako właściwego w sprawach melioracji wodnych. W odpowiedzi, pismem z dnia 15 kwietnia 2014 r., Starosta Krapkowicki wyjaśnił, że zgodnie z art. 5b przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1205), przepisów tej ustawy nie stosuje się do gruntów rolnych stanowiących użytki rolne położonych w granicach administracyjnych miast i w związku z tym stwierdził brak podstaw prawnych do zajęcia stanowiska w przedmiotowej sprawie. Stosownie do tego, nie można w niniejszej sprawie uznać, że zaskarżona decyzja była wadliwa z uwagi na brak jej uzgodnienia na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy przez organ właściwy w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych. W realiach niniejszej sprawy uzgodnienie takie nie było wymagane. Wadliwości takiej nie można stwierdzić również w odniesieniu do obowiązku uzgodnienia decyzji z organem właściwym w sprawach melioracji wodnej, z uwagi na brak odpowiedzi tego organu. Zgodnie bowiem z art. 53 ust. 5 ustawy uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, a w przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Na podstawie tej regulacji przyjąć należy, że brak odpowiedzi organu uzgadniającego stanowi tzw. milczącą akceptację treść decyzji. Taka właśnie milcząca akceptacja organu właściwego w sprawach melioracji wodnych miała miejsce w niniejszej sprawie. Dyrektor Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Opolu do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie odpowiedział na wystąpienie organu pierwszej instancji o uzgodnienie projektu decyzji. Tym samym dokonał uzgodnienia decyzji przez milczącą akceptację. Reasumując stwierdzić należy, że wydana w niniejszej sprawie decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego posiada konieczne uzgodnienie, w tym wypadku dokonane na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z organem właściwym w sprawach melioracji wodnych, zgodnie z art. 53 ust. 5 ustawy. Projekt decyzji, jak wskazał organ odwoławczy, sporządzony został przy tym przez osobę posiadającą dyplom ukończenia studiów wyższych w zakresie architektury, a więc uprawnioną do tego, w świetle art. 60 ust. 4 w z. z art. 5 pkt 4 ustawy. Jednocześnie też, decyzja zawiera wszystkie konieczne elementy i odpowiada wymogom określonym w art. 54 ustawy, jak również nie narusza ustaleń § 2 wskazanego przez skarżącego rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. W sprawie ustalono, że realizacja projektowanej inwestycji przewidziana jest na terenie, na którym nie występują ograniczenia i zakazy wynikające z przepisów odrębnych, w tym z ustawy Prawo ochrony środowiska, ustawy o ochronie przyrody, o ochronie zabytków i dóbr kultury, o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W tych okolicznościach przyjąć należało, że planowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Powyższe z kolei powodowało, że stosownie do art. 56 ustawy konieczne było ustalenie lokalizacji spornej inwestycji. W tym stanie faktycznym nie można też uznać, że rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji jest niezgodne z przepisami prawa. W szczególności, jak wywiedziono, na uwzględnienie nie zasługiwały zarzuty skargi. Należy zaznaczyć, że ich podstawę stanowiła obawa skarżącego, że inwestor nie wykona obciążającego go obowiązku usunięcia odpadów porealizacyjnych. Takiej obawy nie można jednak rozpatrywać w kategoriach indywidualnego słusznego interesu strony, uzasadniającego nałożenie na inny podmiot obowiązku, który nie wynika z przepisów prawa. Takie działanie naruszałoby interes prawny podmiotu obciążonego obowiązkiem oraz konstytucyjną zasadę, zgodnie z którą organy administracji działają na podstawie i w graniach prawa (art. 7 Konstytucji). Zauważyć należy, że w niniejszej sprawie, w wydanych decyzjach, organy na zasadzie art. 11 K.p.a. wyjaśniły zasadność przesłanek, jakimi kierowały się przy załatwieniu sprawy i uwzględniając stan faktyczny istniejący na dzień wydania decyzji dokonały oceny znajdującej umocowanie w przepisach prawa. Dlatego też, zdaniem składu orzekającego, ocenę taką uznać należy za prawidłową. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.