II SA/Op 64/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka Sędziowie Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski Protokolant st. insp. sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 28 listopada 2022 r., nr SKO.40.3068.2022.ro w przedmiocie odmowy przyznania prawa do dodatku węglowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Rudniki z dnia 17 października 2022 r., nr GOPS.545.1.1100.2022.MP. Po rozpatrzeniu wniosku z dnia 24 sierpnia 2022 r., decyzją z dnia 17 października 2022 r., nr GOPS.545.1.1100.2022.MP, Wójt Gminy Rudniki odmówił B. P. (zwanej dalej skarżącą lub wnioskodawczynią) przyznania prawa do dodatku węglowego. Rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 2 ust. 1 i ust. 16 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (Dz. U. poz. 1692, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą. W uzasadnieniu organ przytoczył treść powyższych przepisów i stwierdził - na podstawie zgromadzonych informacji zawartych we wniosku oraz danych uzyskanych z rejestrów publicznych bazy Centralnej Ewidencji Emisyjności Budynków (dalej w skrócie: CEEB) - że źródło ogrzewania, które jest wykorzystywane w gospodarstwie domowym wnioskodawczyni to kocił na paliwo stałe - inny rodzaj biomasy. Organ podał również, że zgłoszenie do CEEB po raz pierwszy nastąpiło 21 lutego 2022 r., gdzie wskazano na inny rodzaj biomasy, a po dniu 11 sierpnia 2022 r. zostało ono skorygowane, tzn. dokonano zmiany w zakresie głównego źródła ciepła zainstalowanego oraz eksploatowanego w budynku, tj. 12 października 2022 r., na paliwo stałe - węgiel i paliwa węglopochodne. Nie został zatem spełniony - zdaniem Wójta - warunek wymagany do przyznania dodatku węglowego, a jakim mowa w art. 2 ust. 1 ustawy. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżąca przyznała, że w deklaracji dotyczącej źródeł ciepła omyłkowo zaznaczyła biomasę, a w rzeczywistości w domu, w którym mieszka, przebywa i gospodaruje posiada piec tylko i wyłącznie na "Ekogroszek". Błąd w deklaracji wynikał z jej niewiedzy i błędnie zinterpretowanej nazwy. Pomyliła bowiem "biomasę" z "Ekogroszkiem". Na dowód tego skarżąca załączyła faktury zakupu i świadectwa jakości "Ekogroszku". Podała też, że w roku 2022 kupiła w sklepie internetowym 5 ton "Ekogroszku", przedstawiając tę samą deklarację. Natomiast 13 października 2022 r. poprawiła swój błąd, składając poprawną deklarację dotyczącą źródeł ciepła, gdzie zaznaczyła węgiel i paliwa węglopochodne jako rodzaj paliwa w posiadanym kotle. W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu (dalej: Kolegium lub SKO) decyzją z dnia 28 listopada 2022 r., nr SKO.40.3068.2022.ro - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 poz. 2000, z późn. zm.), zwanej dalej K.p.a. - utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu Kolegium powołało się na art. 2 ust. 1, ust. 3 i ust. 5 ustawy, podkreślając, że z przepisów tych wynika, iż dodatek węglowy przysługuje gospodarstwom domowym, które mają zainstalowane i eksploatują wskazane w nich źródła ogrzewania. Zawarty w art. 2 ust. 3 ustawy katalog paliw stałych ma charakter zamknięty, co oznacza, że uprawnienie do otrzymania dodatku węglowego wiąże się z korzystaniem wyłącznie z tych paliw. Wobec zgłoszenia przez skarżącą do CEEB głównego źródła ogrzewania gospodarstwa domowego, jakim jest kocioł na paliwo stałe opalany biomasą, które nie zostało przewidziane w ustawie, organ pierwszej instancji - zdaniem SKO - zasadnie odmówił przyznania wnioskodawczyni dodatku węglowego. W skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 2 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3, ust. 15, ust. 15a, ust. 15g ustawy i art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2022 r. o zakupie preferencyjnym paliwa stałego dla gospodarstw domowych (Dz. U. poz. 2236). W związku z tym zarzutem wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji z dnia 17 października 2022 r. poprzez przyznanie dodatku węglowego w kwocie 3.000 zł ewentualnie o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W motywach skargi wnioskodawczyni podniosła, że organy powinny rozstrzygnąć wątpliwości w zakresie rozbieżności pomiędzy treścią złożonego wniosku a treścią deklaracji złożonej w CEEB przed dniem 11 sierpnia 2022 r. co do źródła ogrzewania w prowadzonym gospodarstwie domowym, choćby przez przeprowadzenie wywiadu środowiskowego. Zmianie uległ bowiem art. 2 ustawy poprzez dodanie ust. 15g przez art. 26 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 27 października 2022 r. o zakupie preferencyjnym paliwa stałego dla gospodarstw domowych, która weszła w życie z dniem 3 listopada 2022 r. Natomiast stan faktyczny opisany w tym przepisie zaistniał w niniejszej sprawie. Tymczasem organ nie uzupełnił postępowania, nie uwzględnił dołączonych do odwołania dokumentów, wprost dowodzących, że zapis dokonany w zgłoszeniu w CEEB co do stosowania paliwa w budynku został dokonany omyłkowo. Wedle skarżącej organ powinien również zastosować art. 31 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 października 2022 r. o zakupie preferencyjnym paliwa stałego dla gospodarstw domowych. Zaznaczyła skarżąca, że skorygowała 13 października 2022 r. deklarację, podając, iż źródłem ogrzewania prowadzonego gospodarstwa domowego jest kocioł na paliwo stałe. Podkreśliła, że informacje przedstawione we wniosku o wypłatę dodatku węglowego złożyła pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie miał zastosowania. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji wykazała, że rozstrzygnięcia te naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Podstawę materialnoprawną decyzji kontrolowanych w niniejszej sprawie stanowiły przepisy cyt. już wcześniej ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym, nadal zwanej ustawą. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy dodatek węglowy przysługuje osobie w gospodarstwie domowym w przypadku, gdy głównym źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego jest kocioł na paliwo stałe, kominek, koza, ogrzewacz powietrza, trzon kuchenny, piecokuchnia, kuchnia węglowa lub piec kaflowy na paliwo stałe, zasilane paliwami stałymi, wpisane lub zgłoszone do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (Dz. U. z 2022 r. poz. 438, 1561 i 1576), do dnia 11 sierpnia 2022 r., albo po tym dniu - w przypadku głównych źródeł ogrzewania wpisanych lub zgłoszonych po raz pierwszy do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o których mowa w art. 27g ust. 1 tej ustawy. Przez paliwa stałe rozumie się węgiel kamienny, brykiet lub pelet zawierające co najmniej 85% węgla kamiennego (art. 2 ust. 3 ustawy). Z treści przytoczonych przepisów wynika, że warunkiem koniecznym dla otrzymania dodatku węglowego jest ogrzewanie gospodarstwa domowego (główne źródło ciepła) przez wymienione w art. 2 ust. 1 ustawy urządzenie grzewcze, to jest: kocioł na paliwo stałe, kominek, kozę, ogrzewacz powietrza, trzon kuchenny, piecokuchnię, kuchnię węglową lub piec kaflowy, w których spalane jest paliwo stałe, czyli zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 3 ustawy: węgiel kamienny, brykiet lub pelet zawierające co najmniej 85% węgla kamiennego. W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji zgodnie uznały, na podstawie złożonej przez skarżącą w dniu 21 lutego 2022 r. deklaracji dotyczącej źródeł ciepła i źródeł spalania paliw, że w budynku położonym w Ż. nr [...] rodzajem stosowanego przez wnioskodawczynię paliwa stałego jest inny rodzaj biomasy, co w konsekwencji wyklucza możliwość przyznania dodatku węglowego. Z taką oceną organu w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy nie można się zgodzić. W pierwszej kolejności należy dostrzec, że skarżąca w złożonym wniosku o przyznanie dodatku węglowego podała pod groźbą odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, że głównym źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego jest kocioł na paliwo stałe. Natomiast w deklaracji dotyczącej źródeł ciepła i źródeł spalania paliw z dnia 21 lutego 2022 r. wskazała jako rodzaj stosowanego w kotle paliwa - inny rodzaj biomasy. Ponadto nie sposób pominąć okoliczności, że skarżąca w dniu 13 października 2022 r. dokonała korekty powyższej deklaracji poprzez wprowadzenie do niej faktycznego rodzaju stosowanego paliwa w kotle, tj. węgla i paliw węglopochodnych. Wyjaśniła również w odwołaniu, że omyłkowo w deklaracji z dnia 21 lutego 2022 r. wpisała inny rodzaj biomasy, co wynikało z błędnego zrozumienia nazw paliw stałych. Wobec sprzeczności pomiędzy treścią oświadczenia skarżącej a treściami ujawnionymi w deklaracjach złożonych w CEEB niewątpliwie zaistniały wątpliwości co do faktycznego źródła ciepła, jakim ogrzewane jest gospodarstwo domowe skarżącej. W ocenie Sądu wątpliwości te powinny być w sprawie jednoznacznie rozstrzygnięte jako mające charakter istotny w świetle treści art. 2 ust. 1 ustawy. Dokonana w rozpoznawanej sprawie przez organy orzekające wykładnia art. 2 ust. 1 ustawy jest co najmniej przedwczesna i prowadzi do rezultatów sprzecznych z celem wprowadzenia wskazanego przepisu, jakim jest zagwarantowanie przyznania dodatku węglowego tym wszystkim osobom, które faktycznie ogrzewają swoje gospodarstwo domowe węglem. W przekonaniu Sądu z literalnego brzmienia art. 2 ust. 1 ustawy nie wynikają przyjęte przez organ wnioski, że weryfikacja wniosku o dodatek węglowy, o jakiej mowa w art. 2 ust. 15 ustawy, w szczególności w zakresie zgłoszenia lub wpisania głównego źródła ogrzewania w centralnej ewidencji emisyjności budynków, musi i może być dokonywana przez organ jedynie poprzez ustalenie, jakiego rodzaju źródło ogrzewania figurowało w CEEB na dzień 11 sierpnia 2022 r., nawet jeśli okoliczności faktyczne sprawy wskazują, że w tej dacie dom był ogrzewany w inny sposób, niż to wykazano w ewidencji (np. tak jak w przedmiotowej sprawie na skutek błędnego zrozumienia przez skarżącą nazw paliw stałych). W realiach sprawy, co należy podkreślić, organy nie uwzględniły, że na mocy art. 50 pkt 1 lit. g ustawy z dnia 15 września 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie niektórych źródeł ciepła w związku z sytuacją na rynku paliw (Dz. U. poz. 1967, z późn. zm., dalej jako: ustawa zmieniająca) doszło do nowelizacji ustawy, to jest do dodania ust. 15a-15b do art. 2 ustawy. Wedle art. 64 ustawy zmieniającej weszła ona w życie z dniem następującym po dniu jej ogłoszenia, co nastąpiło w dniu 20 września 2022 r. Jednocześnie w przepisie przejściowym (art. 52 ustawy zmieniającej) jednoznacznie określono, że do postępowań w sprawie wypłaty dodatku węglowego wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzonych na podstawie ustawy o dodatku węglowym stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. Zgodnie z art. 2 ust. 15a ustawy, dokonując weryfikacji wniosku o wypłatę dodatku węglowego, wójt, burmistrz albo prezydent miasta bierze pod uwagę w szczególności: 1) informacje wynikające z deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6m ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2022 r. poz. 1297, 1549 i 1768); 2) informacje uzyskane w związku z postępowaniem o przyznanie: a) świadczeń rodzinnych oraz dodatków do zasiłku rodzinnego, o których mowa odpowiednio w art. 2 i art. 8 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 615 i 1265), b) świadczenia wychowawczego, o którym mowa w art. 4 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2022 r. poz. 1577), c) dodatku osłonowego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o dodatku osłonowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 1, 202 i 1692), d) dodatku mieszkaniowego, o którym mowa w art. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2021 oraz z 2022 r. poz. 1561); 3) dane zgromadzone w rejestrze PESEL oraz rejestrze mieszkańców, o których mowa odpowiednio w art. 6 ust. 1 i art. 6a ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2022 r. poz. 1191). Z treści przywołanego przepisu wynika - na co zwraca się uwagę w orzecznictwie - że weryfikacja wniosku o przyznanie dodatku węglowego ma charakter wszechstronny i nie polega jedynie na sprawdzeniu danych widniejących w ewidencji emisyjności budynków na dzień 11 sierpnia 2022 r. Stan faktyczny sprawy istotny z punktu widzenia art. 2 ust. 1 ustawy może być zatem ustalony w oparciu o inne dostępne organowi dane, które zostały wymienione przykładowo w art. 2 ust. 15a ustawy. Oznacza to, że katalog źródeł i informacji, w oparciu o które organ może dokonać weryfikacji wniosku o dodatek węglowy, ma charakter otwarty. Przedstawione stanowisko potwierdzają kolejne wprowadzone ustawą zmieniającą przepisy - ust. 15b-15e art. 2 ustawy, choć zastrzec trzeba, że nie odnoszą się one wprost do okoliczności niniejszej sprawy. Na gruncie tych przepisów ogólne stanowisko organu, iż w sprawach dotyczących dodatku węglowego nie przeprowadza się postępowania wyjaśniającego wykraczającego poza zbadanie stanu ewidencji emisyjności budynków na dzień 11 sierpnia 2022 r., jest nieuprawnione. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 15b ustawy, jeżeli podczas weryfikacji wniosku o wypłatę dodatku węglowego wystąpią wątpliwości dotyczące gospodarstwa domowego wnioskodawcy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może przeprowadzić wywiad środowiskowy, który ma na celu ustalenie faktycznego stanu danego gospodarstwa domowego zgodnie z art. 2 ust. 2 odpowiednio pkt 1 i 2, odnośnie samotnego zamieszkiwania w przypadku jednoosobowych gospodarstw domowych oraz wspólnie stale zamieszkujących i gospodarujących z wnioskodawcą w przypadku gospodarstw domowych wieloosobowych. Dalej zaś wskazano, że wywiad środowiskowy przeprowadza się w miejscu zamieszkania wnioskodawcy (art. 2 ust. 15c) oraz że w toku wywiadu środowiskowego ustala się, czy stan faktyczny danego gospodarstwa domowego jest zgodny z informacjami podanymi we wniosku o wypłatę dodatku węglowego (art. 2 ust. 15d), gdzie niewyrażenie zgody na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ust. 15b, stanowi podstawę do odmowy przyznania dodatku węglowego (art. 2 ust. 15e). Zważywszy na datę wejścia w życie powyższych nowelizacji oraz treść zawartych w nich przepisów przejściowych organy obu instancji winny były wziąć pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy - w odpowiednim zakresie - stan prawny uwzględniający wprowadzone przez ustawodawcę zmiany. Stosownie do powyższego Sąd uznał, że pominięcie przez organy informacji, iż skarżąca dokonała w dniu 13 października 2022 r. korekty deklaracji co do rodzaju paliwa stałego stosowanego w kotle, jest nie do zaakceptowania zarówno w świetle art. 2 ust. 15a (i następnych) ustawy, jak i ogólnych zasad postępowania administracyjnego wynikających z K.p.a. Zgodnie bowiem z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. organy administracji w toku postępowania tak z urzędu, jak i na wniosek podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz mają obowiązek w wyczerpujący sposób zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organy nie sprostały wskazanym w art. 7 oraz w art. 77 § 1 K.p.a. obowiązkom. Decyzje organów obu instancji zostały bowiem wydane pomimo konieczności wyjaśnienia kwestii dotyczącej faktycznego źródła ogrzewania gospodarstwa domowego skarżącej w kontekście skorygowanej deklaracji z dnia 13 października 2022 r., gdzie wskazano, że dom jest ogrzewany kotłem, w którym wykorzystuje się paliwo stałe w postaci węgla i paliw węglopochodnych, co powoduje spełnienie podstawowej przesłanki przyznania wnioskowanego dodatku węglowego. Należy zaakcentować, że przepisy ustawy na skutek wprowadzonych nowelizacji wyposażają organy w rozległe uprawnienia procesowe. Zmiany te niewątpliwie zmierzają do objęcia pomocą finansową jak największej liczby gospodarstw domowych, w których stosowane źródło ciepła lub źródło spalania paliw spełnia warunki ustawowe. Przede wszystkim zaś należy mieć na względzie, że dodatek węglowy może zostać przyznany nawet osobie, która nie złożyła wniosku o jego wypłatę, a spełnia warunki jego przyznania wynikające z ustawy (art. 2 ust. 15f ustawy). Może być on również przyznany osobie w gospodarstwie domowym, nawet wtedy, gdy główne źródło ogrzewania gospodarstwa domowego, o którym mowa w art. 2 ust. 1, do dnia 11 sierpnia 2022 r. nie zostało zgłoszone lub wpisane do CEEB, a w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego ustalono, że źródłem ogrzewania tego gospodarstwa jest źródło, o którym mowa w art. 2 ust. 1 (art. 2 ust. 15g ustawy). Tym bardziej należy się opowiedzieć za dopuszczalnością przyznania omawianego dodatku osobie, która faktyczne źródło ogrzewania zgłosiła do CEEB dopiero w wyniku korekty wcześniej złożonej deklaracji, nawet jeżeli taka korekta nie nastąpiła do dnia 11 sierpnia 2022 r. Podsumowując dotychczasowe wywody, Sąd uznał, że stwierdzone naruszenia art. 2 ust. 1, ust. 15 i ust. 15a ustawy oraz art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. stanowią wystarczającą podstawę do uchylenia wydanych w sprawie decyzji. Niemniej jednak w kontrolowanej sprawie nie sposób też nie zauważyć, że organ drugiej instancji wydał decyzję, w której w ogóle nie odniósł się do zarzutów odwołania. Przypomnienia zatem wymaga, że skarżąca w odwołaniu wyraźnie podnosiła, że w dniu 13 października 2022 r. dokonała korekty wpisu w CEEB, wprowadzając prawidłowy rodzaj stosowanego paliwa w kotle, tj. węgiel i paliwa węglopochodne. W tym zakresie przedłożyła również faktury zakupu węgla kamiennego Ekogroszek i świadectwo jakości tego paliwa. Tymczasem Kolegium zupełnie nie oceniło tej argumentacji skarżącej, pomimo iż miała ona istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd zgadza się z powszechnie prezentowanym w orzecznictwie stanowiskiem, że nieustosunkowanie się przez organ do twierdzeń uważanych przez stronę za ważne dla sposobu załatwienia sprawy narusza w sposób istotny zasadę przekonywania, sformułowaną w art. 11 K.p.a., wedle której organy powinny wyjaśniać zasadność przesłanek, jakimi kierują się przy załatwieniu sprawy, oraz zasadę wynikającą z art. 8 § 1 K.p.a., w myśl której organy administracji zobowiązane są prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, co wyraża się m.in. w podejmowaniu czynności zmierzających do dokonania wyczerpującej oceny wszystkich aspektów sprawy, w tym podnoszonych przez strony postępowania (por. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1758/12 oraz przywołane tam orzecznictwo, dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwagi na charakter ujawnionych naruszeń wskazać jeszcze przyjdzie na obowiązek organu odwoławczego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia na nowo sprawy i wydania decyzji wraz z uzasadnieniem swojego stanowiska. Zgodnie bowiem z ustanowioną w art. 15 K.p.a. zasadą dwuinstancyjności każda sprawa administracyjna winna podlegać dwukrotnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu, przez dwa różne organy administracji publicznej. Natomiast brak w decyzji organu odwoławczego ustosunkowania się do zarzutów odwołania o kluczowym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy uzasadnia uznanie, że decyzja została wydana z naruszeniem podstawowych zasad postępowania odwoławczego oraz z naruszeniem zasady dwuinstancyjności wynikającej z art. 15 K.p.a. W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzonego naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego i prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd - na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 135 P.p.s.a. - uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, o czym orzeczono w sentencji wyroku. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z treści uzasadnienia niniejszego wyroku. Rzeczą organu przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będzie uwzględnienie przedstawionej oceny prawnej i usunięcie dostrzeżonych naruszeń prawa, z uwzględnieniem dokonanej przez Sąd wykładni przepisów ustawy i jednoznaczne ustalenie rzeczywistego źródła ogrzewania prowadzonego przez skarżącą gospodarstwa domowego, zgodnie z zasadami postępowania dowodowego.