II SA/Op 656/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. Z. na czynność Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów depozytu broni postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi. Pismem z dnia 14 października 2010 r. I. Z., wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na czynność Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu w przedmiocie ustalenia kosztów depozytu broni. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu wskazała, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Op 218/10, odrzucił jej skargę na czynność Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu polegającą na doręczeniu jej upomnienia wzywającego do wykonania obowiązku w postaci zapłaty należności pieniężnej w kwocie 18.098,58 zł stanowiącej koszty depozytu broni za okres od 20 marca 2001 r. do dnia 14 grudnia 2009 r. znajdującej się w depozycie Policji w Opolu, a postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1608/10, oddalono skargę kasacyjną skarżącej od przedmiotowego postanowienia. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 7 października 2010 r., z treści którego dowiedziała się, iż czynnością od której w przedmiotowej sprawie przysługuje jej skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego było pismo Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 6 stycznia 2010 r. stanowiące m.in. wezwanie do uiszczenia opłaty za depozyt broni. Skarżąca podniosła, iż w/w pismo nie zawierało w swej treści pouczenia a podczas prowadzonego postępowania organ informował ją ustnie, iż nie przysługują jej jakiekolwiek środki zaskarżenia od stanowiska organu o ponoszeniu kosztów depozytu broni, natomiast obronę może ona podjąć dopiero na etapie egzekucyjnym, wobec czego nie może ona ponosić negatywnych skutków zaniechania organu. W odpowiedzi na powyższy wniosek Opolski Wojewódzki Komendant Policji w Opolu wniósł o jego odrzucenie wskazując, że wnioskodawczyni w postępowaniu administracyjnym korzystała z pomocy profesjonalnego pełnomocnika. W piśmie z dnia 29 listopada 2010 r. pełnomocnik skarżącej podniósł, że fakt reprezentowania skarżącej przez pełnomocnika, w przedsądowych kontaktach z Policją, nie ma żadnego znaczenia, albowiem organ ma obowiązek informowania stron o jej prawach i obowiązkach. Podkreślił, iż w niniejszej sprawie dopiero Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, które pismo Komendanta podlegało zaskarżeniu i jednocześnie usunął błąd organu, w zakresie prawidłowego powiadomienia skarżącej o przysługującym jej prawie do sądu. Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2010 r. Sąd, odrzucił wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wskazał, że termin siedmiodniowy do złożenia wniosku o przywrócenie terminu biegnie od daty ustania przyczyny uchybienia, stąd też bez znaczenia dla obliczenia terminu jest data, w której sama strona dowiedziała się o tym i mogła tej czynności dokonać. Dlatego też błędnie skarżąca wskazuje, że dopiero zakończone postępowanie kasacyjne pozwoliło na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, gdyż okoliczność zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego nie jest przesłanką, którą Sąd bierze pod uwagę, decydując o dopuszczalności przywrócenia terminu. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając zażalenie skarżącej na powyższe orzeczenie postanowieniem z dnia 4 marca 2011 r., sygn. II OZ 136/11, uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że początek terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, rozpoczyna bieg od daty powzięcia wiadomości, że do uchybienia terminu doszło, a zatem należy go liczyć od dnia 7 października 2010 r. kiedy to postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1608/10 zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej, z treści którego skarżąca dowiedziała się, iż czynnością od której w przedmiotowej sprawie przysługiwała jej skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego było pismo Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 6 stycznia 2010 r., zawierające m.in. wezwanie do uiszczenia opłaty za depozyt broni. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z postanowieniami art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 86 § 1 i art. 87 § 1 i 2 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności bez swojej winy, może złożyć wniosek o przywrócenie terminu wnosząc go do sądu, w którym czynność miała być dokonana w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodabniając okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzonego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Artykuł 86 § 1 P.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (por. postanowienie SN z dnia 22 lipca 1999 r., sygn. I PKN 273/99, OSNAP 2000, nr 20, poz. 757). Ponadto zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1972 r. sygn. II CRN 448/71, OSPiKA 1972/7-8/144). Mając na uwadze, wytyczne zawarte w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2011 r., w którym wskazane zostało, iż początek terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu należy liczyć od dnia 7 października 2010 r. tj. od daty doręczenia pełnomocnikowi postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1608/10, z treści którego skarżąca dowiedziała się, że czynnością od której w przedmiotowej sprawie przysługiwała jej skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego było pismo Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 6 stycznia 2010 r., uznać należy, iż złożony przez nią w dniu 14 października 2010 r. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wniesiony został z zachowaniem siedmiodniowego terminu. W ocenie Sądu, I. Z. uprawdopodobniła również okoliczności wskazujące na brak jej winy w uchybieniu terminu. Sąd, dokonując oceny braku winy w uchybieniu terminu miał na uwadze, iż brak było pouczenia strony w piśmie Opolskiego Komendanta Policji w Opolu z dnia 6 stycznia 2010 r. o przysługującym stronie prawie do Sądu. Nadto jak to wynika z treści złożonego wniosku o przywrócenie terminu, podczas prowadzonego postępowania organ informował stronę ustnie, iż nie przysługują jej jakiekolwiek środki zaskarżenia od podjętego przez organ stanowiska o ponoszeniu kosztów depozytu broni, a obronę może ona podjąć dopiero na etapie egzekucyjnym. Ponadto podnieść należy, iż zaskarżenie ww. pisma Opolskiego Komendanta Policji w Opolu nie było w niniejszej sprawie oczywiste ani dla organu, który podczas trwania postępowania twierdził, iż stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, ani dla reprezentującego stronę pełnomocnika. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, iż kwestia zaskarżalności zajętego przez organ stanowiska co do ponoszenia kosztów depozytu broni nie wynika wprost z przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, a do wskazania od jakiej czynności przysługuje stronie skarga w niniejszej sprawie doszło dopiero w postanowieniu NSA z dnia 16 września 2010 r., który w jego treści wskazał, że pismo Opolskiego Komendanta Policji w Opolu z dnia 6 stycznia 2010 r. stanowi czynność zaskarżalną do Sądu. W ocenie Sądu, nie można zatem czynić pełnomocnikowi zarzutu, biorąc pod uwagę charakter sprawy oraz oznaczenie czynności podlegającej zaskarżeniu dopiero w postanowieniu NSA, braku znajomości przepisów prawa. W przeciwnym bądź razie, w świetle przekazywanych informacji ustnych stronie o braku drogi sądowej do zakwestionowania stanowiska Policji oraz pouczania o możliwości podjęcia obrony dopiero na drodze egzekucyjnej, zarzut taki można byłoby postawić również organowi. Nadto wskazać należy, iż nawet gdyby przyjąć, iż organ z uwagi na to, że strona była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie był zobowiązany do informowania strony o przysługujących jej środkach zaskarżenia, to już nie do zaakceptowania jest wprowadzanie pełnomocnika i reprezentowanej strony w błąd przez informowanie o braku możliwości zaskarżenia stanowiska organu do Sądu, jak też wskazywania na możliwość jej podjęcia dopiero na drodze egzekucyjnej. Mając na uwadze, powyższe a także, że przepisy prawa winny być interpretowane tak, żeby nie zamykać stronie możliwości dochodzenia swych praw na drodze postępowania sądowego, wniosek skarżącej należało uznać za uzasadniony. W tym stanie sprawy, działając na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 1-4 ustawy P.p.s.a, postanowiono orzec jak w sentencji.