II SA/Op 669/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Teresa Cisyk Asesor sądowy Elżbieta Naumowicz Protokolant: Referent-stażysta Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi Wojewody Opolskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Ozimku z dnia 27 marca 2006 r., nr XLIV/379/06 w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku postanawia: umorzyć postępowanie. Wojewoda Opolski, działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Ozimku z dnia 27 marca 2006r, nr XLIV/379/06, w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku. Zaskarżonej uchwale Wojewoda zarzucił przekroczenie ustawowego upoważnienia, powtórzenie definicji ustawowych oraz regulacji zawartych w przepisach obowiązującej ustawy jak i posługiwanie się pojęciami nieostrymi. Wskazując na powyższe, skarżący żądał stwierdzenia we wskazanym zakresie nieważności zaskarżonej uchwały. Gmina Ozimek, w odpowiedzi na skargę, uznała za zasadne zarzuty skargi i oświadczyła, że na najbliższej sesji rady podjęta zostanie uchwała w przedmiocie uchylenia zaskarżonej uchwały. Pismem procesowym z dnia 13 lutego 2007r., Wojewoda Opolski oświadczył, iż cofa skargę, wobec podjęcia przez Radę Miejską w Ozimku na sesji w dniu 29 stycznia 2007r., uchwały nr IV/19/07 w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Ozimek, którą to uchwałą stwierdzono utratę mocy obowiązującej zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie w sprawie należało umorzyć. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skarżący może w każdym czasie cofnąć skargę, a sąd jest związany jej cofnięciem (art. 60 zdanie pierwsze w/w ustawy). Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Mając na uwadze powyższy przepis oraz dokonując zgodnie z jego dyspozycją oceny oświadczenia skarżącego o cofnięciu skargi, uznać należało, iż oświadczenie skarżącego wiązało sąd, bowiem z treści tego oświadczenia oraz treści skargi nie wynikało, aby złożone zostało ono w celu obejścia prawa, jak też, aby spowodowało utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności lub utrzymaniem w mocy aktu wydanego z naruszeniem prawa, które stanowiłoby podstawę do wznowienia postępowania przed organem administracji publicznej. Skarżący może cofnąć skargę w każdym czasie, bowiem to on rozporządza skargą i stąd też wobec stwierdzenia braku przesłanek uniemożliwiających sądowi uznanie za niedopuszczalne cofnięcie przedmiotowej skargi, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postępowanie w sprawie należało umorzyć. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art.161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.