II SA/Op 797/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 10 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżących S. J. i H. J. o ustanowienie kuratora dla osób nieznanych z miejsca pobytu w sprawie ze skargi S. J. i H. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 września 2011 r., nr [...] w przedmiocie podziału nieruchomości postanawia 1. ustanowić dla uczestników postępowania J. B. i K. B., których miejsce pobytu nie jest znane, kuratora w osobie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu Anny Misiak, w celu zastępowania nieobecnych aż do chwili zgłoszenia się strony, 2. o ustanowieniu kuratora ogłosić przez wywieszenie treści postanowienia na tablicy ogłoszeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu i Urzędu Gminy [...] przez okres 30 dni. Przedmiotem skargi wniesionej przez H. J. i S. J. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 września 2011 r., nr [...], którym stwierdzono nieważność postanowienia Wójta Gminy [...] z dnia 23 lipca 2007 r. opiniującego zgodność wstępnego projektu podziału nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], obręb [...], z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]. Uczestnikami postępowania sądowoadministracyjnego są: M. B., K. B., J. B., B. P., A. R., T. R., W. W., M. W., K. W. i Powiat Brzeski. W sprawie tej wyznaczono rozprawę w związku z czym przesłano uczestnikom postępowania zawiadomienia o jej terminie i odpisy skargi. Przesyłki adresowane do K. B. i J. B. nie zostały doręczone i powróciły z adnotacją listonosza, że "adresaci wyprowadzili się." Uczestnicy postępowania K. B. i J. B. są nadal zameldowani pod adresem [...], ul. [...], lecz nie przebywają pod tym adresem. Skarżącym nie jest znany inny adres aktualnego miejsca pobytu uczestników i w piśmie z 9 sierpnia 2012 r. wnieśli o ustanowienie kuratora dla nieobecnych uczestników postępowania. Zgodnie z art. 78 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) dalej zwanej P.p.s.a., jeżeli stronie, której miejsce pobytu nie jest znane ma być doręczona skarga lub inne pismo w postępowaniu sądowym albo orzeczenie wywołujące potrzebę podjęcia obrony jej praw, doręczenie może do chwili zgłoszenia się strony albo jej przedstawiciela lub pełnomocnika nastąpić tylko do rąk kuratora ustanowionego na wniosek osoby zainteresowanej przez sąd orzekający. Zgodnie z art. 79 § 1 P.p.s.a. sąd ustanowi kuratora, jeżeli wnioskodawca uprawdopodobni, że miejsce pobytu strony nie jest znane. Skarżący, mimo wezwania Sądu z dnia 27 lipca 2012 r. nie podali innego miejsca zamieszkania uczestników postępowania a z informacji Centrum Personalizacji Dokumentów MSW w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2012 r. wynika, ze J. B. i K. B. są zameldowani nadal na pobyt stały w [...], przy ulicy [...]. Dlatego spełnione zostały przesłanki do ustanowienia kuratora dla osoby nieznanej z miejsca pobytu. Ustanowienie kuratora jest konieczne, gdyż uczestnikom postępowania K. B. i J. B., podobnie jak pozostałym stronom, konieczne jest doręczenie odpisu wniesionej skargi, zawiadomienia o rozprawie i wydanego przez Sąd orzeczenia. Kurator strony, której miejsce pobytu nie jest znane podejmie obronę praw nieobecnych do chwili zgłoszenia się strony lub jej pełnomocnika. Sąd uzależnił w postanowieniu skuteczność doręczenia od upływu 30 dni od ogłoszenia treści postanowienia w budynku sądowym i Urzędzie Gminy [...]. Pomimo zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego postanowieniem z dnia 24 lutego 2012 r. ustanowienie kuratora w trybie art. 78 P.p.s.a. było dopuszczalne, albowiem zgodnie a art. 127 § 3 zdanie 1 P.p.s.a. podczas zawieszenia Sąd nie podejmuje żadnych czynności z wyjątkiem tych, które mają na celu podjęcie postępowania albo wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Ustanowienie kuratora dla strony, której miejsce pobytu nie jest znane niewątpliwie należy do czynności, mających na celu podjęcie postępowania. Dlatego orzeczono jak w sentencji.