II SA/Op 8/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) Sędziowie WSA Grażyna Jeżewska WSA Elżbieta Naumowicz Protokolant St. insp. sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi A S.A. w [...] na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 25 listopada 2011 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa, że zaskarżona decyzja w całości nie podlega wykonaniu, 3) zasądza od Wojewody Opolskiego na rzecz A S.A. w [...] kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia 10 sierpnia 2011 r., nr [...], Prezydent Miasta Opola - działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) - wniósł sprzeciw do zamiaru montażu przez A Sp. z o.o. w [...] urządzeń stacji bazowej na dachu budynku przy ul. [...] w [...], na działce nr [...] k.m. [...]. W uzasadnieniu organ podał, że inwestor zgłosił zamiar montażu w/w urządzeń w dniu 15 lipca 2011 r. Dla przedmiotowego terenu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "Przedmieście Odrzańskie" w Opolu (uchwała Rady Miasta Opola Nr LXXI/828/06 z dnia 12 października 2006 r.), według którego budynek przy ul. [...] znajduje się na terenie o symbolu 9 MW/U. Zgodnie z zapisami planu miejscowego, tj. § 8 ust. 8 pkt 5 dopuszcza się lokalizację masztów stacji przekaźnikowych systemu cyfrowej telefonii komórkowej (BTS) na terenach oznaczonych symbolami: 1 UC/U/ZP, 1 UA z uwzględnieniem uwarunkowań wynikających z ochrony krajobrazu oraz przy braku negatywnego oddziaływania na środowisko, wykazanego w raporcie sporządzonym na podstawie przepisów odrębnych. Planowanie zamierzenie inwestycyjne nie odpowiada powyższej lokalizacji, zatem jest sprzeczne ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. W odwołaniu od powyższej decyzji inwestor wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania wywołanego sprzeciwem, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazał na brak sprzeczności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, podnosząc, że z podanego przez organ pierwszej instancji zapisu planu nie wynika zakaz realizacji inwestycji na pozostałym obszarze objętym planem. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne dowodził, że zgodność z planem oznacza brak sprzeczności, a nie dosłowną zgodność polegającą na dokładnym przepisaniu ustaleń. Odwołująca się Spółka wskazała także na art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, i dalej argumentowała, że jeżeli lokalizacja przedmiotowej inwestycji nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, o ile nie jest to sprzeczne z przeznaczeniem terenu, ani nie zostaną naruszone ustanowione w planie zakazy lub ograniczenia. Ponadto podkreśliła, że uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów określonych w art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a. W wyniku rozpatrzenia odwołania Wojewoda Opolski decyzją z dnia 25 listopada 2011 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję i - w oparciu o art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego - wniósł sprzeciw do zamiaru montażu urządzeń stacji bazowej A S.A. na dachu budynku przy ul. [...] w [...], na działce nr [...] k.m. [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że po przekształceniach z dnia 1 sierpnia 2011 r. stroną niniejszego postępowania jest A S.A. w [...]. W ocenie organu, decyzję pierwszoinstancyjną należało uchylić, lecz z innych powodów niż wskazano w odwołaniu, ponieważ stosownie do art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, sprzeciw wnosi się w przypadku gdy zgłoszona budowa lub wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego zgłoszenia wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Przedmiotowa inwestycja ma polegać na montażu na dachu istniejącego budynku wieży kratowej stalowej o wysokości 10 m oraz szaf teletechnicznych, na wspólnej ramie stalowej, opartej na ścianach klatki schodowej budynku. Na konstrukcji wieży zamontowany zostanie system anten. Będzie ona zatem stanowiła odrębną od budynku techniczno-użytkową całość wraz z urządzeniami i instalacjami, a więc jest to budowla, o jakiej mowa w art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego, a nie urządzenie, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 tegoż Prawa. W tej sytuacji inwestycja nie może korzystać ze zwolnienia z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego. W związku z powyższym, skoro postępowanie nie mogło być prowadzone w trybie zgłoszeniowym, brak było podstaw do badania zgodności inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W skardze z dnia 2 grudnia 2011 r. A S.A., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji administracyjnych i zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W ocenie Spółki, dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, zwolnieniu z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę podlega m.in. instalowanie urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Nie ulega wątpliwości, że planowane przez skarżącego przedsięwzięcie mieści się w zakresie powołanego przepisu, zatem na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego, dla prowadzenia robót budowlanych wystarczające jest dokonanie zgłoszenia. Dalej Spółka wywodziła, że przepis art. 4 Prawa budowlanego statuuje zasadę wolności budowlanej, a dopuszczalność realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia w oparciu o zgłoszenie potwierdza zmiana przepisów Prawa budowlanego. W konsekwencji należy też przyjąć, że planowana inwestycja nie jest budowlą. Stacja bazowa stanowi urządzenie w rozumieniu przepisu art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, a przyjęcie odmiennego stanowiska oznaczałoby, że dyspozycja tego przepisu jest pusta, bowiem nie istnieją inne urządzenia niż stacja bazowa, które można byłoby scharakteryzować jako antenową konstrukcję wsporczą i instalację radiokomunikacyjną. Ponadto, zdaniem Spółki, doszło do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny materiału dowodowego; organ odwoławczy nie wyjaśnił, dlaczego planowane urządzenie nie stanowi urządzenia, w skład którego wchodzi antenowa konstrukcja wsporcza. Realizując zasadę prawdy obiektywnej, organ jest zobowiązany do zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Końcowo, Spółka wniosła o zbadanie, czy osoba podpisująca decyzję posiadała do tego kompetencję. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i sporów o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej, nie będąc przy tym związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co pozwala i obliguje do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przedmiot kontroli Sądu stanowi decyzja z dnia 25 listopada 2011 r., którą Wojewoda Opolski uchylił decyzję pierwszoinstancyjną opartą na przepisie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zwanej dalej także Prawem budowlanym, i - zmieniając podstawę prawną rozstrzygnięcia - wniósł sprzeciw do zgłoszonego przez A S.A. w [...] zamiaru montażu urządzeń stacji bazowej na dachu budynku przy ul. [...] w [...]. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Z kolei stosownie do treści art. 30 ust. 5 tej ustawy zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych, a do wykonywania robót można przystąpić jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później, niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Na wstępie rozważań celowe jest też wskazanie, że powyższy tryb zgłoszeniowy stanowi wyjątek od określonej w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego zasady, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej zasady wynikają z art. 29-31 Prawa budowlanego. Przepis art. 29 Prawa budowlanego określa przypadki, w których pozwolenie na budowę nie jest wymagane, zaś art. 30 Prawa budowlanego wskazuje, jakie roboty budowlane podlegają obowiązkowi zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu (m.in. wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych - ust. 1 pkt 3 lit. b). Niewątpliwie, dla oceny, czy w konkretnej sprawie zachodzą przesłanki pozwalające na zastosowanie odstępstw od powyższej zasady konieczne jest ustalenie w sposób niewątpliwy stanu faktycznego sprawy, a w sytuacji zakwestionowania stanowiska strony odnośnie zaistnienia podstaw prawnych do dokonania zgłoszenia budowy lub wykonywania robot budowlanych, organ winien rzeczowo i przekonująco uzasadnić stanowisko przemawiające za wniesieniem sprzeciwu w oparciu o art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, czyniąc przedmiotem wnikliwych rozważań zastosowane regulacje prawne. Uwzględniając powyższe ogólne uwagi, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem prawa procesowego, tj. art. 107 § 3 K.p.a., wedle którego uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu, zgodzić się należy również z zarzutami skargi, że organ odwoławczy - z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. - nie dokonał wszechstronnej oceny materiału dowodowego sprawy, a przynajmniej nie wynika to z treści badanej decyzji, w szczególności jednak nie wyjaśnił zajętego stanowiska, według którego planowane do realizacji przedsięwzięcie nie stanowi urządzenia, o jakim mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, i w związku z tym nie jest możliwe zastosowanie zwolnienia z uzyskania pozwolenia na budowę z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego. Praktycznie jednozdaniowe uzasadnienie merytoryczne decyzji Wojewody, mające potwierdzić słuszność poglądu o tym, że ujęta w zgłoszeniu stalowa wieża kratowa o wysokości 10 m będzie stanowiła odrębną od budynku, na którym zostanie posadowiona, techniczno-użytkową całość wraz z urządzeniami i instalacjami, i dlatego jest to budowla a nie urządzenie, z całą pewnością nie stanowi o spełnieniu wymogów z art. 107 § 3 K.p.a. Nie mieści się w standardach procedury administracyjnej działanie organu odwoławczego, który - bez odniesienia się do okoliczności rozpoznawanej sprawy i bez przeprowadzenia wnikliwych ustaleń co do sposobu i zakresu wykonania prac budowlanych, a w efekcie bez dokonania własnej kwalifikacji zgłoszonych robót budowlanych - ograniczył się jedynie do przytoczenia definicji legalnej budowli wynikającej z art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego. Wojewoda nie dokonał więc wymaganej analizy prawnej tego przepisu, m.in. również w powiązaniu z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, czy przepisami wykonawczymi do tej ustawy. Tymczasem, zdaniem Sądu, należało omówić i zinterpretować zastosowane przepisy prawne, w tym także szeroko eksponowany w skardze, a w decyzji jedynie wskazany, bez podania nawet jego treści, art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, którego ewentualne zastosowanie w sprawie mogło istotnie zmienić sposób rozstrzygnięcia. Stosownie do tej regulacji, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Odnośnie tego przepisu wyjaśnić przyjdzie, że jego ewentualne zastosowanie w realiach niniejszej sprawy wymagało wcześniejszej oceny, czy projektowana stacja bazowa nie jest przedsięwzięciem, o którym mowa w art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego, a ponadto, czy podane w zgłoszeniu roboty dotyczą tylko montażu urządzeń (zespołu urządzeń), tj. czy nie obejmują także takich prac wykonawczych, na które należy uzyskać pozwolenie na budowę, oraz - w dalszej kolejności - czy planowane roboty polegają na instalowaniu urządzeń, przy czym "instalowanie" trzeba rozumieć jako przymocowanie (połączenie, przyłączenie) urządzeń do innego obiektu w sposób pozwalający na odinstalowanie urządzeń, bez uszkodzenia bądź naruszenia struktury obiektu "podstawowego". Zaznaczenia wymaga, że zgodnie z wyrażoną w art. 7 K.p.a. zasadą prawdy obiektywnej organy administracji zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, by móc zastosować odpowiedni przepis prawa. Natomiast należyte zrealizowanie zasady prawdy obiektywnej ma zaś zapewnić dyrektywa proceduralna zawarta w art. 77 K.p.a., według której organ prowadzący postępowanie obowiązany jest podjąć ciąg czynności mających na celu zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Pominięcie wskazanych obowiązków poddaje natomiast w wątpliwość trafność oceny Wojewody odnośnie wystąpienia przesłanek do wniesienia sprzeciwu. Jak wspomniano wcześniej, organ odwoławczy - nie podając praktycznie żadnej argumentacji - poprzestał na ogólnym stwierdzeniu, że planowana inwestycja nie jest urządzeniem, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, zatem trudno obecnie dociekać przyczyn takiego stanowiska. W konsekwencji, nie można też uznać, że organ ten zasadnie wykluczył możliwość zwolnienia skarżącej Spółki z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i wskazał na właściwy tryb postępowania. Podnieść także trzeba, że ze stanowiskiem organu w tym zakresie nie zgadza się strona skarżąca, która - wobec braku podania przez Wojewodę argumentacji prawnej - została pozbawiona możliwości skutecznej i pełnej obrony swoich racji. Powtórzyć raz jeszcze przyjdzie, że w sferze faktów zaskarżona decyzja jest wyjątkowo lakoniczna, zaś wywody prawne organu ją podejmującego sprowadzały się tylko do ogólników i końcowych wniosków, które w większości nie zostały poparte treścią przepisów i ich omówieniem. W tym miejscu podkreślić należy, że uzasadnienie decyzji, stanowiące jej obowiązkowy składnik, jest wyrazem prawidłowego przeprowadzenia przez organ procesu rozpoznawczego i dedukcyjnego w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia sprawy. Uzasadnienie stanowi zatem integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną jej część. Znamiennym jest, że na gruncie przepisów procedury administracyjnej ustawodawca powiązał obowiązek uzasadniania podjętego aktu z zasadą przekonywania (art. 11 K.p.a.) oraz zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej (art. 8 K.p.a.). Nie ulega również wątpliwości, że uzasadnienie winno spełniać rolę edukacyjno-perswazyjną w stosunku do adresatów decyzji, powinno również umożliwiać kontrolę poprawności rozstrzygnięcia. Z tego względu motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła poznać tok rozumowania poprzedzającego wydanie rozstrzygnięcia oraz zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, jakimi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Ponadto prawidłowo sporządzone uzasadnienie daje również możliwość pełnej i merytorycznej weryfikacji decyzji w postępowaniu sądowym. Jak wykazano powyżej, uzasadnienie decyzji organu odwoławczego nie spełnia powyższych wymogów, co świadczy o naruszeniu art. 107 § 3 K.p.a., a naruszenie to - łącznie z brakiem oceny materiału dowodowego potrzebnego do rozstrzygnięcia, o czym była mowa już wcześniej - mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto odnotowania wymaga, że wniesione przez skarżącą Spółkę odwołanie uruchomiło tryb odwoławczy, w którym zastosowanie znajdują przepisy postępowania administracyjnego, w tym także art. 138 K.p.a. W tym miejscu wyjaśnić trzeba, że przepis ten należy stosować z uwzględnieniem specyfiki instytucji zgłoszenia określonej art. 30 ust. 2-5 ustawy Prawo budowlane, co jednak nie oznacza braku możliwości wydania decyzji o sprzeciwie przez organ drugiej instancji, zwłaszcza w sytuacji jaka wystąpiła w okolicznościach niniejszej sprawy, gdy sprzeciw został już wniesiony przez organ pierwszej instancji w wymaganym, ustawowym terminie 30 dni, a więc inwestor nie mógł wykonywać legalnie zamierzonych robót budowlanych, natomiast wniesienie przez Wojewodę własnego sprzeciwu uzasadniała - wedle tego organu - zmiana jego podstawy prawnej. Poza tym Sąd miał na uwadze, że sprzeciw organu odwoławczego wywołał w istocie taki skutek, jak utrzymanie w mocy sprzeciwu organu pierwszej instancji, tyle że z zastosowaniem innej podstawy prawnej (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 14 lipca 2010 r., II SA/Gd 286/10, oraz oddalający skargę kasacyjną na ten wyrok - wyrok NSA z dnia 3 lutego 2012 r., II OSK 2228/10 - dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji, w realiach rozpoznawanej sprawy, tracą na znaczeniu podnoszone w orzecznictwie sądowoadministracyjnym argumenty o utracie przez organy administracyjne obu instancji kompetencji do wniesienia sprzeciwu po upływie trzydziestu dni od daty zgłoszenia zamiaru wykonania określonych robót budowlanych (por. wyrok NSA z dnia 26 października 2009 r., II OSK 1674/08, LEX nr 573598; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 marca 2011 r., IV SA/Po 5/11 - dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, stwierdzone uchybienia, które mogą mieć istotny wpływ na wynik postępowania, spowodowały konieczność uchylenia badanej decyzji, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu i sprowadzają się do przeprowadzenia postępowania zgodnie z zasadami procedury administracyjnej, w tym dokonania własnych ustaleń w kwestii kluczowej, a mianowicie rodzaju, zakresu i sposobu wykonania zgłoszonych robót budowlanych, i - w zależności od tych ustaleń - zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego, a następnie do prawidłowego uzasadnienia wydanego aktu. Skoro sprawa "wraca" do organu odwoławczego i stanie się przedmiotem ponownego rozstrzygania, zbędne jest odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi. Końcowo, odnosząc się do poruszonej w skardze kwestii podpisu pod wydaną decyzją wyjaśnić trzeba, że w tej mierze Sąd nie dopatrzył się żadnych naruszeń, gdyż stosownie do art. 107 § 1 K.p.a. z pieczęci, jaką opatrzono decyzję, wynikają personalia oraz stanowisko służbowe osoby składającej podpis, a także zawiera ona informację, że osoba ta działa z upoważnienia Wojewody Opolskiego, co jest także znane Sądowi z urzędu. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji oparto o przepis art. 152 P.p.s.a. Natomiast orzeczenie o zwrocie poniesionych kosztów postępowania, obejmujących wpis od skargi, wydano na podstawie art. 200 P.p.s.a.