II SA/Op 83/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie i psychologiczne 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzające ją decyzje Komendanta Miejskiego Policji w Opolu z dnia [...], nr [...], o skierowaniu na badanie lekarskie i o skierowaniu na badanie psychologiczne, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Decyzją z dnia [...], nr [...], działający z upoważnienia Komendanta Miejskiego Policji w Opolu - Komendant Komisariatu Policji w Niemodlinie, powołując się na art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 69, poz. 622), skierował K. W. na badania psychologiczne z powodu kierowania pojazdem silnikowym w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu. W tej samej dacie, Komendant Komisariatu Policji w Niemodlinie, decyzją nr [...], wydaną w oparciu o art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b w/w ustawy, skierował K. W. - posiadającego uprawnienia do kierowania w zakresie prawa jazdy kategorii: A, A1, B, B+E, B1, C, C+E, C1, C1+E, D, D+E, D1, D1+E, T, pozwolenia do kierowania tramwajem - na badania lekarskie, podając jako przyczynę również kierowanie pojazdem silnikowym w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu. W odwołaniu od powyższych decyzji K. W. zarzucił organowi błąd w ustaleniach faktycznych, gdyż - jak wskazał - w dniu zdarzenia nie kierował samochodem, a jedynie był jego pasażerem. Podał również, że przeprowadzone przez funkcjonariusza Policji badanie alkotestem wykazało, że był pod nieznacznym wpływem alkoholu. Odwołujący przyznał jednocześnie, że wypił dwa piwa. Natomiast nie odebrano mu prawa jazdy, bo nie było ku temu podstaw, stąd niezrozumiałym jest dla niego skierowanie na przedmiotowe badania. W wyniku rozpatrzenia odwołania Opolski Komendant Wojewódzki Policji, decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone decyzje. Przedstawiając stan faktyczny sprawy organ podał, że w dniu 4 września 2010 r., około godziny 21.45 w miejscowości [...], K. W. kierował samochodem osobowym marki [...] o nr rej. [...], będąc w stanie nietrzeźwości alkoholowej. Następnie wskazał, że na podstawie przeprowadzonego badania stanu trzeźwości K. W., zgodnie z przepisem art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. a i art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 kwietnia 2005 r. w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz osób wykonujących pracę na stanowisku kierowcy, organ pierwszej instancji wydał zaskarżone decyzje. Zdaniem organu odwoławczego, powyższe ustalenia potwierdza sporządzony w dniu 3 listopada 2010 r. akt oskarżenia przeciwko odwołującemu, oskarżonemu o popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 K.k. Skargę na powyższą decyzję złożył K. W., wnosząc o jej uchylenie jako wydanej z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu ponownie podniósł, że w dniu 4 września 2010 r. nie kierował pojazdem, a był jedynie jego pasażerem. Skarżący wyjaśnił, że z uwagi na fakt, iż był po nieznacznym spożyciu alkoholu kierowanie pojazdem powierzył synowi znajomego. Natomiast na miejscu kontroli został wylegitymowany przez policjantów, jako właściciel pojazdu. W odpowiedzi na skargę Opolski Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na przepisy stanowiące podstawę prawną wydanych w przedmiotowej sprawie aktów. Uzasadniając swoje stanowisko podniósł, że skarżący nie podał w odwołaniu danych personalnych osoby, która ewentualnie mogłaby kierować pojazdem, co umożliwiłoby przeprowadzenie postępowania dowodowego w tym zakresie. Dopiero w skardze K. W. wyjaśnił, że był to syn znajomego. Dalej organ dowodził, że z notatki urzędowej mł. asp. H. S. wynika, iż pojazd był obserwowany od wyjazdu z budowy autostrady do miejsca zatrzymania, a policjanci wylegitymowali kierującego, którym okazał się K. W. Również przeciwko niemu prokurator skierował akt oskarżenia do sądu, a znajdujący się w pojeździe w momencie kontroli drogowej pasażerowie są świadkami w sprawie przeciwko skarżącemu. Ponadto Opolski Komendant Wojewódzki Policji zauważył, że obowiązek skierowania kierującego pojazdem na badania lekarskie i psychologiczne odbywa się niezależnie od skazania wyrokiem sądu za jazdę w stanie nietrzeźwym. Wyjaśnił także, iż nie badał czy odwołanie podlegało odrzuceniu z powodu przekroczenia terminu na jego wniesienie, gdyż nie zachowała się koperta, w której ono wpłynęło. Następnie organ wywodził, że decyzje o skierowaniu na badania lekarskie i psychologiczne stanowią załączniki do rozporządzeń Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. oraz z dnia 1 kwietnia 2005 r. i nie przewidują one bardziej szczegółowych uzasadnień, a także opisu stanu faktycznego. Poza tym nie przeprowadza się w tych sprawach szczegółowego postępowania administracyjnego. Końcowo organ stwierdził, że skoro K. W. wniósł odwołanie, to należało przyjąć, że brał czynny udział w postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Sąd przy rozpatrywaniu sprawy ogranicza się zatem do stwierdzenia, czy w świetle ustalonego stanu faktycznego oraz obowiązującego stanu prawnego dopuszczalne było wydanie decyzji będącej przedmiotem sprawy. Na mocy art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Oceniając prawidłowość zaskarżonej decyzji oraz poprzedzających jej wydanie decyzji organu pierwszej instancji według powyższych kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że zostały one podjęte z naruszeniem przepisów procedury administracyjnej, przy czym stwierdzone uchybienia są tego rodzaju, że mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedstawienie rozważań, jakie doprowadziły Sąd do takiego wniosku należy rozpocząć od wskazania, że materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Stosownie do art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy, badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu. Zgodnie zaś z art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy, badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem silnikowym skierowany, w drodze decyzji, przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu. Użyte przez ustawodawcę w przytoczonych regulacjach sformułowanie "kierował pojazdem", jak i "kierujący pojazdem silnikowym" oznacza osobę, która jest uczestnikiem ruchu drogowego, prowadząc pojazd silnikowy, a więc jest kierowcą takiego pojazdu, przy użyciu którego osobiście wykonuje czynność kierowania, czyli manewry (ruchy) drogowe. Skierowanie, zatem kierującego pojazdem silnikowym na badania lekarskie bądź psychologiczne na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b lub 124 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy nastąpić może jedynie wówczas, gdy organ kontroli ruchu drogowego, to jest komendant powiatowy (miejski, rejonowy) Policji, ustali w sposób jednoznaczny i nie pozostawiający wątpliwości, w ramach przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, że stan faktyczny występujący w konkretnej sprawie pozwala na zastosowanie normy prawnej zawartej w w/w przepisach. Zastosowany proces dedukcyjny winien polegać na porównaniu, czy ustalony (konkretny) stan faktyczny jest identyczny z abstrakcyjnym stanem faktycznym zawartym w hipotezie normy prawnej stanowiącej podstawę procedowania w sprawie. Skierowanie kierującego pojazdem silnikowym na badania lekarskie bądź psychologiczne na podstawie wyżej przywołanych przepisów następuje w formie decyzji administracyjnej (art. 104 K.p.a.). Decyzje te podlegają kontroli sądu administracyjnego z mocy art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 3 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 197/07, System Informacji Prawnej LEX nr 505375), a więc do postępowania prowadzonego w tym zakresie mają zastosowanie reguły wynikające z przepisów procesowych prawa administracyjnego. W związku z powyższym w pierwszej kolejności wskazać należy na przepis art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a., który formułuje jedną z generalnych zasad postępowania administracyjnego, jaką jest zasada czynnego udziału stron w postępowaniu. Z zasady tej wynikają dla organu administracji publicznej dwa rodzaje obowiązków. Jeden, polegający na zapewnieniu stronie udziału w każdym stadium postępowania i drugi, polegający na umożliwieniu stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jedną z form realizacji tej zasady jest, w myśl art. 61 § 4 K.p.a., obowiązek organu zawiadomienia wszystkich osób będących stronami w sprawie o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron. Podkreślenia także wymaga, iż dopuszczalność prowadzenia postępowania bez czynnego udziału stron jest wyjątkiem od omawianej zasady ogólnej, przewidzianym w art. 10 § 2 K.p.a. i ma miejsce w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. Następną gwarancją procesową realizacji omawianej zasady czynnego udziału jest regulacja zawarta w art. 81 K.p.a. Przepis ten wprowadza warunek, od spełnienia którego uzależnione jest uznanie przez organ administracji publicznej okoliczności faktycznej za udowodnioną. Warunkiem tym jest stworzenie przez organ administracji publicznej przesłanek realizacji przez stronę prawa do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Przeprowadzenie dowodu dopiero wtedy czyni wiarygodną okoliczność faktyczną, gdy strona mogła się wypowiedzieć co do dowodu (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA 1095/00, System Informacji Prawnej LEX nr 53441). Odnosząc przedstawione rozważania prawne do realiów rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdził, że organy decyzyjne uchybiły powołanym przepisom. Po pierwsze, z lektury akt administracyjnych wynika, że organ pierwszej instancji nie zawiadomił K. W., stosownie do art. 61 § 4 K.p.a., o wszczęciu postępowania administracyjnego, które prowadzono z urzędu. Po drugie, skarżący na żadnym etapie postępowania nie został pouczony o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i ustosunkowania się do niego. Okoliczności te jednoznacznie wskazują, że postępowanie toczyło się bez udziału skarżącego, przez co nie miał on możliwości złożenia stosownych wyjaśnień czy też wniosków dowodowych. Powyższe natomiast ma szczególne znaczenie w rozpoznawanej sprawie, bowiem skarżący wyraźnie akcentuje, zarówno w odwołaniu, jak i w skardze, że nie był w dniu zdarzenia kierującym pojazdem, a jedynie jego pasażerem. Dokonując dalszej kontroli wydanych w niniejszej sprawie aktów, zauważyć również należy, że na organie administracji publicznej - stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. - ciąży obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładanego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Obowiązek przeprowadzenia całego postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności spoczywa na organie i nie może być przerzucony na stronę. Organ, wykorzystując zatem dozwolone przepisami środki dowodowe, winien zebrać cały materiał dowodowy pozwalający na dokonanie stosownych ustaleń i wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. Pod pojęciem materiał dowodowy rozumieć należy ogół dowodów, których zebranie jest konieczne dla dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Dlatego, dokonując oceny, czy K. W. swoim zachowaniem wyczerpał dyspozycję art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b oraz art. 124 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy, organ winien był ustalić ponad wszelką wątpliwość, czy w dniu 4 września 2010 r. był on osobą kierującą pojazdem. Tylko bowiem pozytywne ustalanie w tym zakresie, przy jednoczesnym spełnieniu przesłanki spożycia alkoholu, dawało organowi uprawnienie do skierowania skarżącego na badania lekarskie i psychologiczne. W przedmiotowej sprawie brak jest takich ustaleń, gdyż organy administracji obu instancji przyjęły niejako automatycznie, opierając się na notatce urzędowej mł. asp. H. S. i sporządzonym akcie oskarżenia, że to K. W. kierował samochodem w dniu zdarzenia. Tymczasem z notatki tej nie wynika, by skarżący w czasie kontroli potwierdził ustalenia funkcjonariusza Policji odnośnie osoby prowadzącej pojazd (skarżący podał jedynie, że jest właścicielem samochodu), i nie wyjaśnia tej spornej pomiędzy stronami okoliczności przywołany przez organy akt oskarżenia, a równocześnie organ nie podał, by w sprawie zapadł już prawomocny wyrok, w którym uznano skarżącego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu. Na marginesie dostrzec wypada, że z treści aktu oskarżenia znajdującego się w dokumentacji organu wynika, iż skarżący został oskarżony o czyn popełniony w dniu 5 września 2010 r., a nie w dniu 4 września 2010 r. Konkludując należy stwierdzić, że organy nie dążyły do wyjaśnienia istotnych rozbieżności, na jakie wskazywał skarżący. Nie podjęto nawet próby zapytania skarżącego o nazwisko osoby, która wedle niego miała prowadzić w dniu zdarzenia samochód, a niewątpliwie zeznania tej osoby pomogłyby w dokonaniu weryfikacji kategorycznych twierdzeń skarżącego w tak ważnej dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii. Postępowanie prowadzone w opisany wyżej sposób nie wyczerpało wymogu wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia sprawy. Z kolei brak gromadzenia pełnego materiału dowodowego doprowadził do sytuacji, iż jego ocena dokonana przez orzekające organy nastąpiła z naruszeniem również art. 80 K.p.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem, organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przy tym materiale dowodowym, którym dysponowały organy obu instancji przedwcześnie uznano, że to skarżący kierował pojazdem silnikowym, będąc pod wpływem alkoholu, a zatem, że ustalony stan faktyczny odpowiadał normie zawartej w art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b oraz art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy. Wyraźnego zaakcentowania wymaga, że komentowany brak ustaleń faktycznych czyni niemożliwym dokonanie przez Sąd oceny wystąpienia przesłanek określonych w omawianych przepisach. Sąd nie jest bowiem uprawniony do uzupełniania postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez organy administracji i dokonywania ustaleń we własnym zakresie, gdyż stosownie do treści art. 133 § 1 P.p.s.a., sąd orzeka na podstawie akt sprawy, a więc z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego wynikającego z akt sprawy, a istniejącego w dacie wydania decyzji. Rozstrzygając niniejszą sprawę Sąd stwierdził ponadto, że podjęte przez organy decyzje naruszają także art. 107 § 3 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zważywszy na wyraźną treść tej regulacji, nie sposób uznać, że jednozdaniowe uzasadnienie obu decyzji organu pierwszej instancji mieści się w standardach procedury administracyjnej. Natomiast uzasadnienie organu odwoławczego ogranicza się wyłącznie do przywołania podstaw prawnych podjętego rozstrzygnięcia, bez ich wyjaśnienia, oraz do stwierdzenia, że skierowany przeciwko skarżącemu akt oskarżenia potwierdza ustalenia organu. Tak sporządzone uzasadnienie uniemożliwia stronie poznanie motywów decyzji i w miarę możliwości zaakceptowanie zasadności przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy, a w dalszej kolejności pełną i rzetelną kontrolę takiej decyzji przez Sąd. W tym miejscu podkreślić wypada, że uzasadnienie decyzji, stanowiące jej obowiązkowy składnik, jest wyrazem prawidłowego przeprowadzenia przez organ procesu rozpoznawczego i dedukcyjnego w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia sprawy. Uzasadnienie stanowi zatem integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną jej część. Znamiennym jest, że na gruncie przepisów procedury administracyjnej ustawodawca powiązał obowiązek uzasadniania podjętego aktu z zasadą przekonywania (art. 11 K.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 K.p.a.). Nie ulega również wątpliwości, że uzasadnienie winno spełniać rolę edukacyjno-perswazyjną w stosunku do adresatów decyzji, powinno również umożliwiać kontrolę poprawności decyzji. Poza powyższym wskazać jeszcze trzeba, że organ odwoławczy obowiązany jest do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i skontrolowania postępowania oraz decyzji organu pierwszej instancji zarówno z punktu widzenia legalności, jak i celowości. Kontrola organu odwoławczego powinna więc być zawsze kontrolą pełną, polegającą na ponownym merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy, co wynika wprost z art. 138 K.p.a. Wydanie prawidłowej decyzji przez organ odwoławczy powinno być w każdym przypadku poprzedzone dokładnym ustaleniem stanu faktycznego istotnego w sprawie, stosownie do art. 7 i 77 K.p.a. Dopiero bowiem tak przeprowadzone postępowanie daje gwarancję, iż ta sama sprawa zastała dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta zgodnie z przyjętą w art. 15 K.p.a. zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Tymczasem w niniejszej sprawie organ odwoławczy nie tylko nie dopatrzył się naruszenia przez organ pierwszej instancji podstawowych zasad postępowania administracyjnego, ale również sam nie poczynił jakichkolwiek ustaleń, które wyjaśniłyby występujące w sprawie wątpliwości, czym naruszył w/w przepisy prawa. Zauważyć należy także, że organ drugiej instancji, będąc zobowiązanym do rozpoznania i ustosunkowania się do zarzutów odwołania, w żadnej mierze nie odniósł się do podnoszonej przez skarżącego okoliczności związanej z osobą kierującą pojazdem, choć miała ona kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie. Końcowo już tylko odnotować przyjdzie, że co prawda organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę uzupełnił częściowo brakującą argumentację, odnosząc się do zarzutów odwołania i podejmując próbę ustalenia stanu faktycznego sprawy, jednak okoliczności, rozważania i oceny, które nie były zamieszczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie stanowiły przedmiotu postępowania poprzedzającego jej wydanie i z tego względu nie mogą być przedmiotem oceny Sądu. Odpowiedź na skargę jest bowiem wyłącznie pismem procesowym kierowanym do Sądu, stąd nie może stanowić uzupełnienia uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji wydanej wcześniej przez organ, a następnie zaskarżonej przez stronę. W tym miejscu zaznaczenia także wymaga, że zaprezentowane w odpowiedzi na skargę stanowisko odnośnie braku konieczności szczegółowego uzasadnienia decyzji i prowadzenia szczegółowego postępowania administracyjnego, co zmierzało - jak się wydaje - do stosowania w tym konkretnym postępowaniu bliżej nieokreślonych odstępstw od ogólnych reguł procedury administracyjnej, nie znajduje uzasadnienia prawnego. W ocenie Sądu, stwierdzone uchybienia, które mogą mieć istotny wpływ na wynik postępowania, spowodowały konieczność uchylenia na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. zaskarżonej decyzji oraz poprzedzających ją decyzji organu pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji oparto o przepis art. 152 P.p.s.a. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu i sprowadzają się do przeprowadzenia przez organy obu instancji postępowania zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego, w tym dokonania ustaleń w zakresie okoliczności, czy to skarżący w dniu 4 września 2010 r. kierował zatrzymanym do kontroli pojazdem, a następnie do prawidłowego uzasadnienia wydanych aktów.