II SA/Op 90/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Cisyk po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Międzyzakładowej Organizacji Związkowej A w [...] na uchwałę Rady Miasta Kędzierzyna – Koźla z dnia 17 maja 2012 r., Nr XXII/287/12 w przedmiocie likwidacji publicznej szkoły podstawowej postanawia 1. umorzyć postępowanie, 2. zwrócić skarżącej Międzyzakładowej Organizacji Związkowej A w [...] kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem wpisu od skargi. Rada Miasta Kędzierzyna – Koźla, działając na zasadzie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. "h" ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), art. 59 ust. 1, 2 i 3 w związku z art. 5c pkt 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) oraz art. 12 ust. 1 pkt 2, ust. 3 i 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 157, poz. 1240 i 1241 ze zm.), podjęła na sesji w dniu 17 maja 2012 r., uchwałę Nr XXII/287/12 w sprawie likwidacji Publicznej Szkoły Podstawowej nr 13 dla mniejszości niemieckiej w Kędzierzynie – Koźlu. W uchwale Rada Miasta postanowiła o likwidacji z dniem 31 sierpnia 2012 r. Publicznej Szkoły Podstawowej nr 13 dla mniejszości niemieckiej w Kędzierzynie – Koźlu. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 26 czerwca 2012 r., nr NK.III.4131.1.57.2012.IM Wojewoda Opolski stwierdził nieważność przywołanej uchwały, z powodu istotnego naruszenia prawa. Przedmiotowej uchwale zarzucił sprzeczność z art. 59 ust 1 zdanie drugie ustawy o systemie oświaty, z uwagi na brak jednej z przesłanek warunkujących prawidłowe przeprowadzenie procesu likwidacji szkoły. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze wniosła Gmina Kędzierzyn-Koźle, a sprawa ta została zarejestrowana w Repertorium sądowym pod sygnaturą akt II SA/Op 404/12. Pismem z dnia 19 lipca 2012r., Międzyzakładowa Organizacja Związkowa A w [...] wniosła do tut. Sądu skargę na uchwałę Rady Miasta Kędzierzyna – Koźla nr XXII/287/12 w sprawie likwidacji Publicznej Szkoły Podstawowej nr 13 dla mniejszości niemieckiej w Kędzierzynie – Koźlu, żądając stwierdzenia nieważności tej uchwały w całości, zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały. Jednocześnie zarzuciła przedmiotowej uchwale naruszenie art. 19 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy o związkach zawodowych i art. 59 ust. 1 ustawy o systemie oświaty. Postanowieniem z dnia 8 października 2012 r. tut. Sąd zawiesił postępowanie w sprawie i odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały. Jako podstawę zawieszenia Sąd wskazał art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. wskazując, że wynik toczącego się postępowania w sprawie II SA/Op 404/12 ma wpływ na wynik postępowania w niniejszej sprawie. W przypadku bowiem, gdy Sąd w sprawie II SA/Op 404/12 uzna, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze zostało wydane zgodnie z prawem i oddali skargę Gminy Kędzierzyn – Koźle, uchwała będąca przedmiotem niniejszej sprawy przestanie istnieć w obrocie prawnym, wobec utrzymania w mocy aktu (rozstrzygnięcia nadzorczego) stwierdzającego jej nieważność. Z tego względu niewątpliwym jest, że przeprowadzona przez Sąd ocena legalności postępowania nadzorczego przez Wojewodę Opolskiego będzie miała wpływ na orzeczenie, jakie zapadnie w niniejszej sprawie, stąd konieczne jest wstrzymanie się z wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie do czasu prawomocnego orzeczenia przez Sąd w sprawie o sygn. akt II SA/Op 404/12. W dniu 6 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę Gminy Kędzierzyn – Koźle na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Opolskiego z dnia 26 czerwca 2012 r., nr NK.III.4131.1.57.2012.IM (sygn. akt II SA/Op 404/12), a orzeczenie to, wobec nie wniesienia skargi kasacyjnej, stało się prawomocne. Pismem z dnia 25 lutego 2013 r. skarżąca Międzyzakładowa Organizacja Związkowa A w [...] cofnęła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Postępowanie należało umorzyć. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wskazane w art. 161 § 1 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a., tj. cofnięcie skargi; śmierć strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania. Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn", w rozumieniu powołanego przepisu, mamy do czynienia wówczas, gdy w toku postępowania - a przed wydaniem wyroku - przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Określenie "stało się bezprzedmiotowe" oznacza, że chodzi w nim o przyczynę, która zaistniała dopiero w toku postępowania sądowoadministracyjnego, czyli po wniesieniu skargi do sądu (por. B. Dauter, komentarz LEX do art. 161 P.p.s.a.). Dla przebiegu niniejszego postępowania sądowego znaczenie ma okoliczność, że równolegle do tego postępowania, toczyło się przed tut. Sądem postępowanie w sprawie o sygn. akt II SA/Op 404/12, ze skargi Gminy Kędzierzyn – Koźle na rozstrzygnięcie nadzorcze stwierdzające nieważność zakwestionowanej także w tym postępowaniu, uchwały Rady Miasta Kędzierzyna – Koźla. Wynik toczącego się postępowania w sprawie II SA/Op 404/12 miał niewątpliwie wpływ na wynik postępowania w niniejszej sprawie. W przypadku bowiem, gdy Sąd w sprawie II SA/Op 404/12 uznałby, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze zostało wydane zgodnie z prawem i oddaliłby skargę Gminy Kędzierzyn – Koźle, uchwała będąca przedmiotem niniejszej sprawy przestałaby istnieć w obrocie prawnym, wobec utrzymania w mocy aktu (rozstrzygnięcia nadzorczego) stwierdzającego jej nieważność. Opisana sytuacja rzeczywiście zaistniała, bowiem prawomocnym wyrokiem z dnia 6 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę Gminy Kędzierzyn – Koźle na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Opolskiego z dnia 26 czerwca 2012 r., nr NK.III.4131.1.57.2012.IM (sygn. akt II SA/Op 404/12). Sąd administracyjny został zatem pozbawiony przedmiotu kontroli, gdyż będąca nim uchwała Rady Miasta Kędzierzyna – Koźla z dnia 17 maja 2012 r., nr XXII/287/12 została wyeliminowana z obrotu prawnego, przez prawomocne rozstrzygnięcie nadzorcze. W tej sytuacji procedowanie o powyższej uchwale, obecnie już nieistniejącej, stało się bezprzedmiotowe. Skoro zaskarżona uchwała, wyeliminowana została z obiegu prawnego uznać należało, że z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia, w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka umorzenia postępowania, o której mowa w art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Okoliczność stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu stanowiła wszak zdarzenie zaszłe w toku postępowania sądowoadministracyjnego, a wobec utrzymania w mocy rozstrzygnięcia nadzorczego o stwierdzeniu nieważności kwestionowanej uchwały, została wyłączona konieczność stwierdzania nieważności uchwały przez Sąd. W związku z powyższym Sąd w niniejszej sprawie uznając, iż wystąpiła przesłanka umorzenia postępowania, nie mógł odnieść się do merytorycznych zarzutów zawartych w skardze oraz dokonać kontroli zaskarżonej uchwały, bowiem kontrola ta została już przeprowadzona przez Sąd w sprawie II SA/Op 404/12, w ramach oceny legalności postępowania nadzorczego Wojewody Opolskiego. Ponadto wskazać należy, że pismem z dnia 25 lutego 2013 r. skarżąca Organizacja cofnęła skargę w sprawie, uzasadniając to nieuwzględnieniem skargi Rady Miasta Kędzierzyna – Koźla na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Opolskiego, nr NK.II.4131.1.57.2012.IM. Zgodnie z treścią art. 60 P.p.s.a., skarżący może rozporządzać skargą. Oznacza to, że może zrezygnować z kontynuowania postępowania sądowego, cofając skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd, chyba że zmierzałoby to do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, wówczas Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności, które czyniłyby wniosek cofający skargę niedopuszczalnym. Wobec tego Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne i prawnie skuteczne. W tej sytuacji, zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania, także na mocy art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., co Sąd postanowił jak w sentencji, rozstrzygając o zwrocie wpisu od skargi na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.