II SA/Op 92/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. Ż. na uchwałę Rady Miasta Kędzierzyn – Koźle z dnia 28 grudnia 2011r., Nr [...] w przedmiocie działania Prezydenta Miasta i Dyrektora Miejskiego Zarządu Budynków Komunalnych w związku z przetargiem na najem lokali użytkowych (garaży) odrzucić skargę. Pismem z dnia 30 stycznia 2012r. R. Ż. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na uchwałę Rady Miasta Kędzierzyna – Koźla z dnia 28 grudnia 2011r., Nr [...] w sprawie skargi na działania Prezydenta Miasta i Dyrektora Miejskiego Zarządu Budynków Komunalnych w Kędzierzynie – Koźlu w związku z przeprowadzeniem przetargu na najem lokali użytkowych (garaży), położonych przy ul. [...] i wnosiła o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi skarżąca szczegółowo opisała przebieg zdarzeń związanych z chęcią nabycia przez nią działek nr A. i B., położonych w [...] przy ulicy [...], w celu poszerzenia siedliska. Podała, że w tej sprawie zwróciła się po raz pierwszy do Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla pismem z dnia 2 października 2006r., a w odpowiedzi uzyskała informację pismem z dnia 8 grudnia 2006r., nr [...], że nieruchomości te będą zbywane w trybie przetargowym. Podniosła, że w dalszych latach niejednokrotnie zwracała się do Prezydenta Miasta Kędzierzyna – Koźla, ponawiając swój wniosek i za każdym razem otrzymywała podobną odpowiedź, tj. o zamiarze zbycia nieruchomości w drodze przetargowej. Zdaniem skarżącej, Prezydent Miasta i Dyrektor Miejskiego Zarządu Budynków Komunalnych w Kędzierzynie – Koźlu uchylają się od przeprowadzenia przetargu otwartego na zbycie nieruchomości położonych na działkach o nr ewidencyjnych A. i B., pomimo wyrażonej w pismach urzędowych, woli ich zbycia. Zakwestionowała także działania podjęte przez w/w podmioty, a mające na celu zbycie przedmiotowych nieruchomości, w trybie bezprzetargowym na rzecz najemcy. Działania takie uważa za naruszenie jej praw. Zaskarżoną uchwałą Rada Miasta Kędzierzyna – Koźla, działając w trybie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 240 i art. 227 w związku z art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), uznała, iż nie jest właściwa do rozpoznania wniesionej przez R. Ż. skargi. W uzasadnieniu uchwały odniosła do się do zarzutu skargi dotyczącego zmiany deklaracji przez organ wykonawczy Gminy zbycia nieruchomości w drodze przetargu nieograniczonego, na najem w drodze stosownego przetargu. Stwierdziła, że R. Ż. w skardze, nazwanej: "odwołanie dot. uchwały nr [...] z dnia 25 października w sprawie skargi Pani R. Ż. zam. w [...] na działania Prezydenta Miasta i Dyrektora Miejskiego Zarządu Budynków Komunalnych w Kędzierzynie – Koźlu w związku z przeprowadzeniem postępowania przetargu na najem lokali użytkowych (garaży) położonych przy ul. [...]", nie wykazała nowych okoliczności w sprawie, mających wpływ na zmianę okoliczności oceny stanu faktycznego i prawnego będącego przedmiotem skargi. Organ podniósł, że przedmiotowa skarga w myśl art. 227 w związku z art. 240 Kodeksu postępowania administracyjnego, nie może być rozstrzygana w trybie przewidzianym dla rozpatrywania skarg, lecz w drodze powództwa przed sądem powszechnym. Na poparcie swojego stanowiska organ powołał przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r., poz.102, Nr 651 ze zm.) i ustawy 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Zaakcentował, że organ właściwy do gospodarowania nieruchomościami należącymi do Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego nie jest związany wnioskiem w sprawie sprzedaży nieruchomości, nawet w przypadku, gdy odrębne przepisy określają możliwość ubiegania się o ich nabycie w trybie bezprzetargowym (np. przez najemców komunalnych lokali użytkowych lub mieszkalnych). W związku z tym może odstąpić od wcześniej dokonanych czynności zmierzających do zbycia nieruchomości, jeżeli nie zostały złożone w drodze aktu notarialnego wiążące oświadczenia woli zbywcy i nabywcy. W odpowiedzi na skargę, działający w imieniu Gminy Kędzierzyn - Koźle radca prawny M. P., wniósł o odrzucenie skargi, na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 i pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Uzasadniając swoje żądanie podał, że zaskarżona uchwała Rady Miasta Kędzierzyna – Koźla podjęta została w wyniku rozpatrzenia przez ten organ skarg R. Ż. na działalność Prezydenta Miasta Kędzierzyna – Koźla i Dyrektora Miejskiego Zarządu Budynków Komunalnych w Kędzierzynie – Koźlu, złożonych w trybie uregulowanym w Dziale VIII "Skargi i wnioski" Kodeksu postępowania administracyjnego. Podniósł, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą, na uchwałę wydaną w takim trybie, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Na poparcie swojego poglądu przytoczył szereg orzeczeń tych sądów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Obowiązkiem sądu przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi jest zatem zbadanie m.in. legitymacji skarżącego, zachowania terminu wniesienia skargi i spełnienia przez nią warunków formalnych, a przede wszystkim ocena dopuszczalności skargi. W tym ostatnim aspekcie chodzi m.in. o to, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego. Stosownie do treści art. 3 § 2 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym w art. 3 P.p.s.a., a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów P.p.s.a., jak wymienione w art. 4 spory o właściwość lub kompetencyjne, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w przytoczonych regulacjach. Zasada ta znajduje zastosowanie również w rozpoznawanej sprawie. R. Ż. kwestionuje uchwałę rady miasta podjętą w sprawie rozpoznania jej skargi na działalność Prezydenta Miasta Kędzierzyna – Koźla i Dyrektora i Dyrektora Miejskiego Zarządu Budynków Komunalnych w Kędzierzynie – Koźlu. Analiza zarzutów zawartych w skardze oraz w pismach procesowych, zdaniem Sądu, uprawnia stwierdzenie, że skarga ta ma charakter tzw. "skargi powszechnej", jaką strona niezadowolona z działania organu może wnieść w trybie przepisów Działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zatytułowanego - "Skargi i wnioski". Przedmiotem skargi powszechnej może być bowiem w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw (art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego). Natomiast sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu Działu VIII K.p.a., co potwierdza utrwalone już w tej kwestii orzecznictwo sądowoadministracyjne. Odnotować również wypada, że postępowanie uregulowane w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego ma jednakże charakter odrębny od postępowania administracyjnego, nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej, jedynie informuje o sposobie załatwienia tej skargi. Skarga ta rozpoznawana jest na podstawie przepisów przywołanego Działu VIII K.p.a. i w stosunku do niej przepisy P.p.s.a. nie znajdują zastosowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 1998 r., nr III SA 1636/97, dostępny w programie komputerowym LEX nr 37138, a także postanowienie NSA z dnia 15 maja 2009 r., sygn. akt I OZ 520/09, zamieszczone na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy, skoro rozpatrywana sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę należało odrzucić, na podstawie wskazanego wyżej art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.