II SA/Op 97/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi Z. B. i M. B. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Wojewody Opolskiego na rzecz Z. B. i M. B. solidarnie kwotę 757 (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej przez Z. i M. B. jest decyzja Wojewody Opolskiego z dnia [...], nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...], znak [...], na podstawie której zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla A S.A. w W., na rozbudowę stacji bazowej telefonii komórkowej – polegającej na budowie fundamentów pod kontener techniczny i słupa pod most kablowy w B. przy ul. [...]. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z dnia 7 marca 2008 r.(data wpływu) A S.A. z siedzibą w W., działając przez swojego pełnomocnika A. O., na podstawie art. 32 i 33 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) zwrócił się do Starosty [...] o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę polegającą na wykonaniu fundamentów F1, F2 kontenera technicznego, słupa pod most kablowy, mostu kablowego od kontenera do wieży, transkablowych adapterów, ramki, montaż anten sektorowych i radioliniowych oraz demontaż istniejącego adaptera innego operatora w B. przy ul. [...], na działce o nr ewidencyjnym B. Do wniosku został dołączony projekt budowlany wraz z koniecznymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami. Wezwaniem z dnia 26 marca 2008 r. Starosta [...] zwrócił się do A S.A. o uzupełnienie wniosku przez, przedłożenie pełnomocnictwa do reprezentowania wnioskodawcy i odpisu KRS, z którego wynika upoważnienie do reprezentacji spółki, a także pełnomocnictwa dla A. O. Wykonując wskazane wezwanie inwestor przedstawił m.in. pełnomocnictwo dla A. O. zawierające upoważnienie do składania w imieniu A S.A. oświadczeń woli wobec organów administracji rządowej i samorządowej oraz uzyskania wszelkich dokumentów niezbędnych do przeprowadzenia pełnego procesu budowlanego dla inwestycji objętej wnioskiem. Upoważnienie zostało podpisane przez K. S. i W. M. a udzielone na czas określony do dnia 17 lipca 2008 r. Pełnomocnictwo dla K. S. zostało natomiast udzielone w dniu 31 maja 2007 r. przez dwóch członków zarządu spółki: M. M. oraz P. G., przy czym treść załączonego odpisu KRS z dnia 12 grudnia 2007 r. potwierdzała jedynie członkostwo w zarządzie M. M., podczas gdy dla reprezentacji spółki koniecznym było łączne działanie dwóch członków zarządu, z których jeden powinien być obywatelem polskim. Decyzją z dnia 22 kwietnia 2008 r. Starostwa [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla A S.A. na rozbudowę stacji bazowej telefonii komórkowej – polegającej na budowie fundamentów pod kontener techniczny, słupa pod most kablowy w B. przy ul. [...], na działce o nr ewidencyjnym B k.m. [...]. Odwołanie złożyli Z. i M. B., wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji, jako wydanej pomimo nie wykazania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Odwołujący zwrócili uwagę, że nieruchomość objęta wnioskiem stanowi ich własność, którą wydzierżawili C Spółka z o.o. w W. na mocy umowy z 15 grudnia 2006r. a A S.A. jako poddzierżawca nie dysponuje wskazaną działką w rozumieniu przepisu art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Wojewoda Opolski w toku postępowania odwoławczego zwrócił się do Z. i M. B. o przedłożenie oryginału umowy dzierżawy z dnia 15 grudnia 2006 r. zawartej z C Spółka z o.o. w W. Organ wezwał także występującą jako pełnomocnik wnioskodawcy A. O. do uzupełnienia braków m.in. w zakresie reprezentacji, zwracając uwagę, iż pełnomocnictwo udzielone K. S. zostało podpisane przez P. G., którego członkostwo w zarządzie spółki nie wynika z treści odpisu KRS. Wojewoda wezwał nadto do przedstawienia umowy poddzierżawy z dnia 1 grudnia 2005r. zawartej przez wnioskodawcę z C sp. z o.o. w W., wskazaną jako uprawnioną do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wykonując wezwanie organu odwoławczego wnioskodawca przedstawił m.in. odpis KRS z dnia 20 lutego 2007 r., w którym jako członek zarządu został ujawniony P. G., przy jednoczesnym braku członkostwa M. M., a także odpis KRS z dnia 18 marca 2008 r. potwierdzające członkostwo w zarządzie spółki M. M., bez jednoczesnego członkostwa P. G. Decyzją z dnia 5 września 2008 r. Wojewoda Opolski uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie Starosty [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że z analizy przedstawionych umów dzierżawy i poddzierżawy wynika, że wnioskodawca był uprawniony jedynie do montażu określonych urządzeń, nie miał natomiast prawa do dysponowania nieruchomością w zakresie wybudowania fundamentu pod kontener oraz słupa pod most kablowy, których to prac nie można uznać za montaż, lecz roboty budowlane. Starosta [...] w toku ponownego rozpoznania wniosku A S.A. wezwał spółkę do przedłożenia dokumentu, z którego wynika jej prawo do dysponowania nieruchomością na wykonanie wskazanych robót budowlanych. W odpowiedzi na powyższe wnioskodawca przedłożył oświadczenie z dnia 25 września 2008 r. podpisane przez Dyrektorów Biura Regionalnego K. do spraw Administracji oraz do spraw Eksploatacji Sieci C sp. z o.o. w W., którzy wyjaśnili, że intencją i celem umowy poddzierżawy z dnia 1 grudnia 2005 r. zawartą z A S.A. było udzielenie wnioskodawcy prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Decyzją z dnia [...] nr [...], Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A S.A. pozwolenia na rozbudowę stacji bazowej telefonii komórkowej – polegającej na budowie fundamentów pod kontener techniczny, słupa pod most kablowy w B. przy ul. [...]j, na działce o nr ewidencyjnym B k.m. [...]. W uzasadnieniu organ I instancji po przedstawieniu stanu faktycznego wyjaśnił, że przedłożone przez wnioskodawcę dokumenty świadczyły o tym, że uzyskał on zgodę dzierżawcy terenu, tj. C sp. z o.o. na wykonanie wnioskowanej inwestycji. Odwołanie od tego rozstrzygnięcia złożyli Z. i M. B., domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu odwołujący się podnieśli, że z treści umowy dzierżawy z dnia 15 grudnia 2006 r. wynika, iż działka nr B może być przez C sp. z o.o. wykorzystywana tylko do eksploatacji wieży postawionej dla instalacji urządzeń telekomunikacyjnych wraz z infrastrukturą telefoniczną. Oznacza to, że dzierżawca nie został uprawniony do wykorzystywania przekazanego gruntu na inne cele, w szczególności zaś na cele budowlane. Z tego względu C sp. z.o.o. nie mógł poddzierżawić wskazanej działki na cele budowlane, ponieważ sam nie posiada uprawnienia do dysponowania nią w tym zakresie. Wojewoda Opolski decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że z analizy umowy z dnia 15 grudnia 2006 r. wynika, że Z. i M. B. wyrazili C sp. z o.o. w W. zgodę na poddzierżawienie części gruntu dla już zainstalowanych na wieży operatorów, tj. D sp. z o.o. oraz A S.A. W ocenie organu odwoławczego oznacza to, że wnioskodawca, jako poddzierżawca, zgodę na wykonanie określonych robót powinien uzyskać od C sp. z o.o., a nie od odwołujących się. Następnie Wojewoda zauważył, że w umowie poddzierżawy z dnia 1 grudnia 2005 r. zaznaczono, iż C sp. z o.o. dysponuje wskazanym gruntem na podstawie zawartej z jego właścicielem umowy dzierżawy z dnia 21 grudnia 1999 r. Natomiast w aneksie nr 1 do umowy z dnia 1 grudnia 2005 r., C sp. z o.o. udzieliła A S.A. zgodę na wykonanie przez niego montażu urządzeń określonych w tym załączniku, m.in. w postaci anten sektorowych i kontenera. Zdaniem organu, w tym zakresie najistotniejszą kwestią, było dokonanie właściwej wykładni pojęcia "montaż". Wobec tego, że przepisy prawa budowlanego, nie definiują tego pojęcia, należało odwołać się do wykładni językowej, zgodnie z którą montażem jest składanie maszyn, aparatów, urządzeń z gotowych części. Ostatecznie organ odwoławczy uznał, iż w związku z przedłożeniem przez wnioskodawcę oświadczenia C sp. z o.o., iż intencją i zamiarem dzierżawcy, wyrażonym we wskazanej umowie, było udzielenie A S.A. prawa do dysponowania poddzierżawioną nieruchomością również dla celów budowlanych, organ dał pierwszeństwo wykładni oświadczenia woli przedstawionej przez strony umowy. Skargę do sądu administracyjnego wnieśli w dniu 23 lutego 2009 r. Z. i M. B., wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji. W uzasadnieniu skarżący powtórzyli swoje zarzuty wyrażone w odwołaniu, podkreślając, iż C sp. z o.o. nie uzyskała na podstawie zawartej z nimi umowy dzierżawy prawa do dysponowania gruntem na cele budowlane. Nie mogła zatem w drodze umowy poddzierżawy przekazać wnioskodawcy uprawnień, których sama nie posiadała. Z. i M. B. podnieśli nadto, że nieprawidłowa jest zaprezentowana przez organ odwoławczy interpretacja umowy poddzierżawy oraz oświadczenia C sp. z o.o. W ocenie skarżących oświadczeniami powołującymi się na intencje oraz zamiar stron, nie można zmieniać istotnej treści umowy i aneksów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ odwoławczy podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, wskazując jednocześnie, że prawo wnioskodawcy do dysponowania poddzierżawioną nieruchomością wynika z umowy z dnia 1 grudnia 2005r., a nie jak twierdzą skarżący z późniejszej umowy dzierżawy z dnia 15 grudnia 2006 r. Na rozprawie strony powtórzyły swoje stanowiska przedstawione w pismach procesowych. Pełnomocnik skarżących dodatkowo wskazał, że oświadczenie C sp. z o.o. stanowiące podstawę wydania decyzji dotyczyło nieobowiązujących umów, a umowa z 1999 r. z Cukrownią O. została rozwiązana. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszym rzędzie należy wskazać na zakres kognicji sądu administracyjnego wynikający z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr. 153, poz. 1269 ). Zgodnie z nim sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność decyzji, a zatem jej zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organy procedury, która doprowadziła do wydania zaskarżonego aktu. Stosownie natomiast do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) – dalej zwana "P.p.s.a", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z innych przyczyn niż te, które podnieśli skarżący. Kontrolując zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził przede wszystkim uchybienie przepisom prawa procesowego, których naruszenie daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 1 lit b) P.p.s.a. Jedną z generalnych zasad postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 10 jest zasada czynnego udziału stron w postępowaniu. Przejawia się ona w nałożeniu na organy administracji obowiązku zapewnienia stronie czynnego uczestnictwa w każdym stadium postępowania, oraz umożliwienia przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Realizacji wskazanej zasady służy szereg przepisów szczególnych, regulujących przebieg postępowania, z których istotne znacznie mają przepisy Rozdziału 8, Działu I ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej K.p.a., określające zasady doręczania pism stronom postępowania. Nie ulega bowiem wątpliwości, że od prawidłowego i skutecznego doręczenia urzędowej korespondencji zależy uznanie, czy strona miała możliwość uzyskania informacji o wszczęciu postępowania, o jego przebiegu i sposobie rozstrzygnięcia, a tym samym, czy umożliwiono stronie czynny w nim udział. Zgodnie z przepisem art. 40 K.p.a. pisma co do zasady doręcza się stronie do jej rąk własnych. Jeżeli jednak strona ustanowiła pełnomocnika, wszelkich doręczeń należy dokonywać pełnomocnikowi. Stosownie natomiast do treści art. 42 K.p.a. osobie fizycznej, czyli zarówno stronie, jak i pełnomocnikowi, doręczenie pism może nastąpić w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Z lektury akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy wynika, że wnioskodawca A S.A. z siedzibą w W., działał przez swojego pełnomocnika A. O. Wszelkie pisma organów obu instancji kierowane były na adres E sp. z o.o. z siedzibą w R., stanowiącym miejsce pracy pełnomocnika. W toku postępowania, w ramach którego zapadły dwie wymienione wyżej pierwsze decyzje tj. z dnia 22 kwietnia 2008 r. oraz z dnia 5 września 2008 r., część z korespondencji została doręczona osobiście A. O., o czym świadczą podpisy na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Jednak niektóre przesyłki zostały odebrane przez innych pracowników zatrudnionych przez wskazaną spółkę, którzy nie posiadali upoważnienia udzielonego przez A. O. do odbioru pism w jej imieniu. W aktach sprawy brak bowiem ustanowienia pełnomocnika do doręczeń w osobach innych. Znamiennym jest jednak, że wskazane uchybienia w doręczaniu pism pełnomocnikowi powtórzyły się również w postępowaniu, w ramach którego zapadły decyzje objęte skargą, tj. z dnia [...] oraz z dnia [...]. W tym jednak przypadku cała korespondencja, w szczególności zaś żadne z zapadłych w jego toku rozstrzygnięć, nie zostało odebrane osobiście przez A. O. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego o doręczeniu pisma decyduje potwierdzenie tego doręczenia przez podpis osoby odbierającej pismo. Doręczenie dokonane osobie nie będącej pełnomocnikiem nie może być uznane za zgodne z art. 40 § 2 kpa (wyrok NSA z dnia 15 maja 2001 r. sygn. akt I SA 2605/99, LEX nr 54139). Z orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, iż doręczenie pisma osobie fizycznej w jej miejscu pracy - zgodnie z art. 42 § 1 kpa - może być dokonane wyłącznie adresatowi (postanowienie SN z dnia 14 listopada 2002 r., sygn. akt III RN 115/02, OSNP 2004/1/3). Gdyby wolą ustawodawcy było dopuszczenie możliwości doręczania pism w miejscu pracy także innym osobom niż adresat pisma, przepis art. 42 § 1 k.p.a. musiałby zawierać dodatkowe sformułowanie, takie jak np. w art. 138 § 2 k.p.c., iż dla adresata, którego doręczający nie zastanie w miejscu pracy, można doręczyć pismo osobie upoważnionej do odbioru pism (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 1999 r., I SA/Kr 129/98, LEX nr 39698), czy w art. 148 § 2 pkt 2 ordynacji podatkowej, który wyraźnie stanowi, że pisma mogą być również doręczane w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji (patrz: postanowienie NSA z dnia 9 maja 2005 r., sygn. akt I OZ 401/05, niepublikowane; wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 grudnia 2007 r., sygn. akt V SA/Wa 1800/07, LEX 444534). Niezależnie zatem od tego, że wezwanie Sądu do przedstawienia oryginału oświadczenia z dnia 25 września 2008 r. zostało przez pełnomocnika wnioskodawcy wykonane, pomimo że nie zostało doręczone A. O. osobiście, to jednak nie może być mowy o konwalidacji nieprawidłowości w doręczaniu pism w postępowaniu administracyjnym. Niemożność sanacji tych uchybień wynika także z naruszenia przepisów K.p.a. o pełnomocnictwie, w szczególności zaś przepisu art. 33. Przepis ten reguluje w sposób ogólny instytucję pełnomocnictwa w ramach postępowania administracyjnego, wskazując jedynie, że pełnomocnikiem może być tylko osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych, a pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu i dołączone do akt w oryginale lub urzędowo poświadczonym odpisie. Jedynie od członków najbliższej rodziny lub domownika strony, jeśli nie ma wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania w imieniu strony, a sprawa ma mniejszą wagę, Sąd może odstąpić od żądania przedłożenia pełnomocnictwa. Jak zauważył NSA w wyroku z dnia 4 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 941/05 (LEX nr 275483) "uregulowania prawne w zakresie pełnomocnictwa zawarte w K.p.a. nie są kompletne, stąd przy wyjaśnianiu sytuacji odnoszącej się do tej instytucji należy posiłkowo stosować zasady wyrażone w Kodeksie cywilnym. Podkreślenia wymaga, iż zwięzłość przepisów k.p.a. dotyczących pełnomocnictw wskazuje na to, że zamiarem ustawodawcy nie było sformalizowanie wymagań co do ustanowienia pełnomocnika. Zgodnie zaś z zasadami wyrażonymi w Kodeksie cywilnym w przypadku braku umocowania po stronie pełnomocnika ważność czynności zależy od potwierdzenia jej przez mocodawcę (art. 103 § 1 i art. 104 k.c.). Potwierdzenie ma charakter uniwersalny w tym znaczeniu, że obejmuje zarówno formę, jak i termin dokonania czynności oraz przewidziane dla niej skutki. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, zauważyć wypada, że z akt administracyjnych wynika, iż pełnomocnictwo A. O. do działania w imieniu wnioskodawcy miało charakter czasowy i wygasło z dniem 17 lipca 2008r. Oznacza to, że obie decyzje objęte skargą, tj. z dnia [...] oraz z dnia [...] – pomijając nawet wskazane nieprawidłowości w doręczeniu – zostały wysłane na adres miejsca pracy osoby, która nie występowała już jako pełnomocnik strony. Oczywiście brak taki ma co do zasady charakter formalny i organ stwierdziwszy jego zaistnienie, powinien wezwać wnioskodawcę A S.A. do przedłożenia nowego pełnomocnictwa lub wskazania innej osoby uprawnionej do reprezentowania spółki albo do potwierdzenia czynności prawnych dokonanych przez osobę działającą bez prawidłowej legitymacji. Przeprowadzenie natomiast postępowania administracyjnego – jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie – z udziałem osoby, która nie jest należycie umocowana, powoduje konieczność uznania, że strona, nie była skutecznie reprezentowana i bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (patrz: Andrzej Wróbel [w] M. Jaskowska, A. Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Zakamycze, 2000r., str. 300). Ostatecznie niezbędnym jest również zauważenie, że choć organy wzywały wnioskodawcę do przedłożenia dokumentów świadczących o tym, że pełnomocnictwo udzielone A. O., zostało podpisane przez osoby uprawnione do reprezentowania spółki, to jednak brak ten w rzeczywistości nie został przez stronę uzupełniony. Przedłożone do akt odpisy KRS oraz pełnomocnictwa udzielone K. S., nie wykazują ciągłości w udzielaniu dalszych pełnomocnictw do występowania w imieniu wnioskodawcy. Po pierwsze wnioskodawca nie wykazał, aby M. M. oraz P. G., którzy udzielili pełnomocnictwa K. S., byli członkami zarządu spółki w tym samym czasie, po drugie natomiast, w aktach sprawy brak jest pełnomocnictwa udzielonego W. M., którego podpis widnieje również na pełnomocnictwie udzielonym A. O. Mając powyższe na względzie uznać należy, że organy dopuściły do udziału w postępowaniu osobę nie legitymującą się prawidłowo udzielonym pełnomocnictwem. Również zatem z tego względu nie jest możliwym stwierdzenie, aby A S.A. był należycie reprezentowany i brał udział w toczącym się postępowaniu. W tym stanie rzeczy stwierdzić wypada, że w rozpoznawanej sprawie zaszła okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., ponieważ strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 litera b P.p.s.a. nakazuje sądowi administracyjnemu uchylenie decyzji w razie stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania. Dla zastosowania tego przepisu nie ma znaczenia, że zgodnie z art. 147 K.p.a. wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. następuje tylko na żądanie strony. Taki pogląd wypowiedział NSA na tle art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz. U. Nr 74 poz. 368 ze zm.) i znalazł on aprobatę tego Sądu i Sądu Najwyższego w kolejnych orzeczeniach (por. wyroku NSA 26 maja 1998, II SA 915/97, Glosa 1999/1/28 i S.N. z 4 grudnia 2002 r. III RN 200/01. OSNP 2003/24/582). Pogląd ten pozostaje aktualny w stosunku do uregulowania art. 145 § 1 pkt 1 litera b P.p.s.a. Zatem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. Sąd orzekł o uchyleniu decyzji organów obu instancji w całości. Rozstrzygnięcie, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, znajduje swoje uzasadnienie w przepisie art. 152 P.p.s.a. Podstawą orzekania o kosztach postępowania był przepis art. 200 P.p.s.a. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ I instancji, wezwie wnioskodawcę do podpisania wniosku o pozwolenie na budowę przez osoby uprawnione do reprezentacji spółki oraz przeprowadzi wnikliwą i staranną kontrolę przedkładanych przez stronę dokumentów, wykazujących występowanie w imieniu spółki osób należycie umocowanych.