II SA/Op 97/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 18 grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie niezałatwienia w terminie sprawy wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu postanawia odrzucić skargę. Przedmiotem skargi B. C. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 18 grudnia 2014 r., nr [...], którym uznano za nieuzasadnione zażalenie skarżącego na niezałatwienie przez Starostę Opolskiego w terminie sprawy dotyczącej wniosku z dnia 16 lipca 2013 r. o wypłatę wynagrodzenia w wysokości 11.761,02 zł za holowanie i przechowanie pojazdu marki [...] o nr. rej. [...], za okres od 22 kwietnia 2009 r. do 9 grudnia 2011 r. Przedmiotowe postanowienie wydane zostało na podstawie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), zwanej dalej K.p.a. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zakres kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych pod względem rzeczowym określony został w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przepis ten zawiera katalog skarg na wymienione w nim działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność, do jakich należą: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z powyższego uregulowania wynika, że podstawową kategorię postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego stanowią postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Zgodnie z art. 141 § 1 K.p.a., zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w kodeksie postępowania administracyjnego. Natomiast po myśli art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5 tego przepisu wniesienie skargi nie jest dopuszczalne. Zasada ta znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że przedmiotem skargi wniesionej przez B. C. do tut. Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 18 grudnia 2014 r., którym uznano za nieuzasadnione zażalenie skarżącego na niezałatwienie przez organ pierwszej instancji sprawy w terminie. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art. 37 K.p.a., zgodnie z którym - w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonego postanowienia - na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia (§ 1). Uznając zażalenie za uzasadnione, organ ten wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości (§ 2 art. 37 K.p.a.). W orzecznictwie i doktrynie utrwalił się pogląd, wedle którego organ wyższego stopnia rozstrzyga w powyższym zakresie w drodze postanowienia, na które nie służy zażalenie. Postanowienie wydane w trybie art. 37 K.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie rozstrzyga też sprawy co do istoty. Na skutek wniesienia zażalenia stronie zostaje natomiast otwarta droga do podniesienia przed sądem administracyjnym bezczynności organu pierwszej instancji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2001 r., sygn. akt IV SA 1866/00 i z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99; oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 480/06 i z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 145/13, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zauważyć nadto trzeba, że treść zapisu art. 37 § 2 K.p.a. przesądza o tym, iż komentowane postanowienie dotyczy wyznaczenia terminu do zakończenia sprawy innym odrębnym aktem administracyjnym, zatem postępowanie prowadzone wskutek wniesienia zażalenia na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego. Tym samym, na postanowienie wydane w trybie art. 37 K.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. O braku środka zaskarżenia pouczono skarżącego w treści postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 18 grudnia 2014 r. Z powyższych względów wniesioną skargę, jako niedopuszczalną, należało odrzucić, co orzeczono na podstawie przywołanego wcześniej art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.