II SAB/Op 31/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. J. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu w przedmiocie propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia postanawia odrzucić skargę. Wnioskiem z dnia 1 czerwca 2017 r., złożonym do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu (dalej: Dyrektor IAS w Opolu), G. J. zwrócił się o ponowne rozważenie możliwości zatrudnia go w [...] IAS i o wyjaśnienie zaistniałej sytuacji przy uwzględnieniu zapisów § 3 i 4 Porozumienia z 1 marca 2017 r. zawartego pomiędzy Szefem KAS a strukturą związkową NSZZ "Solidarność", reprezentowaną przez Przewodniczącego Komisji Krajowej tego Związku – P. D. Skarżący stwierdził, że brak złożenia do dnia 31 maja 2017 r. propozycji dalszego zatrudnienia traktuje jako naruszenie przepisów Porozumienia oraz przejaw kolejnej dyskryminacji z uwagi na jego działalność związkową. Wskazał, że w myśl art. 9 § 1 Kodeksu pracy powyższe Porozumienie ma charakter źródła prawa, na podstawie którego pracownicy i funkcjonariusze Izby, których prawa zostały w nim określone - mogą dochodzić roszczeń wynikających z jego treści. Podał, że od [...] 1996 r. jest pracownikiem Urzędu Skarbowego w [...] i już od [...] 1996 r. - pracownikiem [...] (do chwili obecnej), jego praca była nienaganna, co potwierdzały oceny okresowe, nie miał żadnych postępowań dyscyplinarnych, wypełniał polecenia przełożonych i zadania wynikające z przydzielonej "służby". Od [...] r. jest [...] Organizacji Zakładowej [...] (do [...]), uczestniczy w związku z tym w pracach nad poprawą warunków pracy i płacy pracowników jednostki. Sprawuje także inne, następujące funkcje: [...] Zarządu Regionu [...] i [...] Prezydium tego Zarządu, a także [...] [...] Rady [...] w [...] i [...] Rady [...] w [...]. Dlatego korzysta z ustawowych uprawnień do pełnienia tych funkcji, w tym zwolnień z pracy, co rodziło czasem problemy i kontrowersje, lecz jednak - w jego ocenie - nie powinno nieść dla niego ujemnych następstw. W związku z pełnieniem powyższych funkcji, Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...], począwszy do 1 marca 2017 r., wykluczyła go w wyniku zmiany struktury organizacyjnej Urzędu z referatu [...], przenosząc go do Referatu [...], co należy traktować jako represję za działalnością związkową. Skarżący w wyniku braku propozycji kontynuacji pracy znalazł się w trudnym położeniu, zwłaszcza że został pozbawiony szczególnej ochrony przed wypowiedzeniem z racji pełnienia funkcji związkowej. W odpowiedzi na powyższy wniosek Dyrektor IAS w Opolu pismem z dnia 19 czerwca 2017 r. wyjaśnił, że z art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1948, z późn. zm), zwanej dalej "ustawą", wynika, że dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., pisemną propozycję określająca warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. Organom wskazanym w tym przepisie ustawodawca pozostawił autonomiczne prawo w zakresie rodzaju propozycji (tj. zatrudnienie na podstawie umowy o pracę albo propozycja pełnienia służby), jaka składana jest pracownikom i funkcjonariuszom. Dodatkowo odnotował, że zgodnie z art. 170 ust. 1 ustawy, stosunki pracy osób zatrudnionych w jednostkach KAS oraz stosunki służbowe osób pełniących służbę w jednostkach KAS, wygasają z dniem 31 sierpnia 2017 r., jeżeli osoby te nie otrzymają pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia lub pełnienia służby. W dniu 8 marca 2018 r. skarżący - za pośrednictwem organu - złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu wyrażającą się w braku złożenia mu, jako pracownikowi Korpusu Służby Cywilnej, propozycji zatrudnienia w jednostkach KAS, co - zdaniem skarżącego - stanowi naruszenie art. 165 ust. 7 ustawy. Skarżący zarzucił organowi: 1) naruszenie art. 167 ust. 7 ustawy poprzez niezłożenie propozycji wykonywania pracy w IAS w [...], określającej nowe warunki, uwzględniające posiadane kwalifikacje, przebieg dotychczasowej służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania, 2) brak podstaw prawnych do niezłożenia propozycji wykonywania pracy w świetle art. 170 ust. 1 pkt 1 ustawy, 3) obrazę przepisów postępowania administracyjnego, tj.: - art. 7 i art. 77 K.p.a. przez niewłaściwą ocenę materiału dowodowego skutkującą uznaniem, że dopuszczalne jest nieprzedstawienie propozycji wykonywania pracy, pomimo że uzasadniają to kwalifikacje, przebieg służby i doświadczenie zawodowe skarżącego, - art. 6, art. 8, art. 9 i art. 10 K.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu - jako stronie - czynnego udziału w postępowaniu, brak możliwości wypowiedzenia się w sprawie, brak odpowiedzi na składane wnioski, - art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nienadanie decyzji odpowiedniej formy prawnej, w tym brak uzasadnienia faktycznego i prawnego co do przyczyn i powodów zwolnienia z pracy oraz pouczenia o przysługujących prawach. Skarżący zgłosił nadto zarzut naruszenia art. 2, art. 7 i art. 60 Konstytucji RP poprzez brak przejrzystych kryteriów selekcji kandydatów i obsadzania poszczególnych stanowisk KAS oraz brak gwarancji proceduralnych, zapewniających weryfikowalność decyzji w sprawie przedstawienia propozycji służby publicznej w jednostkach KAS, co skutkowało niezłożeniem propozycji, bez podania powodów i podstaw prawnych. W związku z tymi zarzutami skarżący wniósł o zobowiązanie organu do zaprzestania bezczynności i niezwłocznego złożenia mu propozycji pracy w IAS w [...], przy uwzględnieniu jego kwalifikacji, przebiegu służby i miejsca zamieszkania, z uznaniem złożenia propozycji w dniu 31 maja 2017 r. W obszernym uzasadnieniu powtórzył argumentacją zawartą już we wniosku. Dodał, że Organizacja Związkowa NSZZ "Solidarność" przy IAS w [...] wystąpiła do Dyrektora o przedstawienie pisemnej propozycji zatrudnienia wszystkim pracownikom do 31 maja 2017 r. W związku z ustną informacją Dyrekcji IAS, że w stosunku do skarżącego nie przewidziano kontynuacji zatrudnienia, odwołał się od tej decyzji, domagając się ponownego rozważenia możliwości zatrudnienia w jednostce. Pismo w tej sprawie stanowiło jednocześnie ponaglenie z art. 53 § 2a P.p.s.a. Skarżący wskazał, że do dnia 31 sierpnia 2017 r. nie otrzymał żadnej decyzji co do wygaśnięcia stosunku pracy. Podkreślił, że obowiązek prawny wręczenia mu propozycji pracy wynika z ustawy, a brak realizacji tego obowiązku jest trwaniem w nieuzasadnionej prawnie i niepożądanej bezczynności, która stanowi zaprzeczenie prawa do dobrej administracji i łamie prawo jednostki, którym jest prawo do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie, wynikające bezpośrednio z prawa polskiego, jak i z prawa europejskiego. Skarżący wywodził też, że ustawodawca nie sprecyzował żadnego kryterium odnoszącego się do tego, kiedy organy KAS mogłyby nie złożyć pracownikowi propozycji pracy (poza wątpliwym konstytucyjnie wyjątkiem z art. 144 ustawy). Nadto wprowadzenie instytucji braku składania propozycji służby i wygaszania stosunku służbowego, wymagałoby ze strony ustawodawcy obligatoryjnego zapisania kryteriów stosowania takiej instytucji oraz zapewnienia możliwości zweryfikowania takiego stanowiska. Powołując się na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, skarżący uznał, że w sytuacji, w której tylko część pracowników/funkcjonariuszy otrzymała propozycję pracy/służby, to takie działanie jest niezgodne z zasadą równości wyrażoną w Konstytucji RP (art. 2, art. 7, art. 45 ust. 1, art. 60 i art. 77 ust. 2). Z kolei, powołując się na orzecznictwo wojewódzkich sądów administracyjnych, wywiódł, że pisemna propozycja zatrudnienia, o jakiej mowa w art. 165 ust. 7 ustawy, stanowi akt z zakresu administracji publicznej, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Tym samym przedmiotowa skarga jest dopuszczalna. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS w Opolu wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na brak w sprawie właściwości sądu administracyjnego, uznając prezentowane przez skarżącego stanowisko za wadliwe. Wyjaśnił, że skarżący do dnia 31 marca 2017 r. zatrudniony był jako członek korpusu służby cywilnej i nigdy nie pełnił służby jako funkcjonariusz celny/funkcjonariusz służby celno-skarbowej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie wskazać należy, że przed dokonaniem oceny merytorycznej zasadności skargi sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi. W tym zakresie ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej P.p.s.a. W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało zainicjowane skargą na bezczynność organu, wyrażającą się w braku złożenia skarżącemu propozycji pracy w Izbie Administracji Skarbowej w [...], na podstawie art. 165 ust. 7 cyt. wyżej ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, nadal zwanej w skrócie "ustawą". Tak zakreślony przedmiot sprawy powoduje, że brak jest podstaw do jej zaliczenia do katalogu bezczynności czy przewlekłego prowadzenia postępowania określonego w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a., które można zaskarżyć do sądu administracyjnego. Skarga na bezczynność organu administracji publicznej przysługuje wówczas, gdy organ zobowiązany jest rozstrzygnąć sprawę administracyjną w jednej z wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. form, a także gdy organ zobowiązany jest dokonać innej czynności lub aktu z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego lub Ordynacji podatkowej, albo postępowania, do którego mają zastosowanie przepisy tychże ustaw. Zdaniem Sądu, aby ocenić, czy dopuszczalna jest niniejsza skarga na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu, należy przede wszystkim stwierdzić, jaki charakter ma pisemna propozycja, w szczególności, czy stanowi ona jedną z form działania organów administracji publicznej, określoną w przepisach dotyczących właściwości sądów administracyjnych, a co za tym idzie, czy przysługuje na nią skarga do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (K.p.a.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w K.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto, sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. (art. 3 § 2a P.p.s.a.), a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, stosując środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.) oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 4 P.p.s.a.). Na podstawie art. 5 P.p.s.a., właściwość sądów administracyjnych została natomiast wyłączona w sprawach: wynikających z nadrzędności i podległości organizacyjnej w stosunkach między organami administracji publicznej (pkt 1); wynikających z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi (pkt 2); odmowy mianowania na stanowiska lub powołania do pełnienia funkcji w organach administracji publicznej, chyba że obowiązek mianowania lub powołania wynika z przepisów prawa (pkt 3); wiz wydawanych przez konsulów, z wyjątkiem wiz wydanych cudzoziemcowi będącemu członkiem rodziny obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin (pkt 4); zezwoleń na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego wydawanych przez konsulów (pkt 5). W niniejszej sprawie dostrzec przyjdzie, że tryb wydawania pisemnych propozycji określających nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby uregulowany został w przepisach ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej. Zgodnie z art. 1 tej ustawy, z dniem 1 marca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.). W pierwszej z tych ustaw unormowane zostały w sposób kompletny m.in. kwestie związane z dostosowaniem funkcjonujących dotychczas struktur do nowych rozwiązań, w tym także dotyczących pracy i służby w Krajowej Administracji Skarbowej. Powtórzyć przyjdzie, że art. 165 ust. 7 ustawy stanowi, iż Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. W przepisie tym ustawodawca niewątpliwie przewidział dwa rodzaje propozycji, jakie w związku z reformą mogły być przedstawione pracownikom i funkcjonariuszom, którzy z dniem wejście w życie ustawy, na mocy art. 165 ust. 3 ustawy, stali się pracownikami zatrudnionymi w jednostkach KAS lub funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej. Propozycje te mogły dotyczyć "nowych warunków zatrudnienia" lub "nowych warunków pełnienia służby". W ocenie Sądu, pisemna propozycja składana w trybie art. 165 ust. 7 ustawy określająca nowe warunki zatrudnienia nie jest decyzją administracyjną. Brak jest bowiem odpowiednich uregulowań określających, że ma ona formę decyzji, jak również ustawodawca nie przewidział, że stanowi ona czynność bądź akt innego rodzaju podlegający kontroli w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Nie istnieją tym samym podstawy prawne do uznania, że taka propozycja podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Jak już wskazano, w szczególności nie można przyjąć, że stanowi ona decyzję administracyjną. Decyzja administracyjna jest bowiem władczym, jednostronnym oświadczeniem woli organu, kształtującym sytuację prawną adresata i rozstrzygającym o jego uprawnieniach lub obowiązkach niezależnie od jego woli. Stanowi przejaw przysługującego organowi, na mocy przepisów prawa, władztwa administracyjnego. Istotnym elementem decyzji jest to, że jest ona aktem konkretyzującym w sposób autorytatywny stosunek administracyjnoprawny materialny. Pismo zawierające propozycję nowych warunków zatrudnienia nie rozstrzyga natomiast niczego w sposób władczy, lecz jest jedynie propozycją złożoną w przedmiocie nowych warunków zatrudnienia. Organ, przedstawiając taką propozycję, nie kształtuje w sposób jednostronny praw i obowiązków adresata, niezależnie od jego woli, w ramach stosunku administracyjnoprawnego. To od woli adresata zależą bowiem dalsze konsekwencje prawne złożonej propozycji. Zgodnie z art. 170 ust. 2 w związku z art. 171 ust. 1 ustawy, do powstania stosunku pracy na przestawionych przez organ warunkach konieczne jest złożenie przez osobę, której przedstawiono propozycję, w terminie 14 dni od jej otrzymania, oświadczenia o jej przyjęciu. W wyniku tego, z dniem określonym w propozycji, dotychczasowy stosunek pracy (stosunek służbowy) ulega przekształceniu w stosunek pracy (służby), w ramach jednostek organizacyjnych administracji skarbowej. Propozycja określająca nowe warunki zatrudnienia (służby) nie jest także, jak trafnie dostrzegł organ, aktem lub czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Nie posiada cech charakterystycznych dla form prawnych wymienionych we wskazanym przepisie, a mianowicie nie ma charakteru władczego, bowiem bezpośrednio nie kształtuje w sposób jednostronny praw i obowiązków strony skarżącej. Nie można zatem uznać tej propozycji za akt o charakterze zewnętrznym, obejmującym władcze działanie organu z zakresu administracji publicznej. Wskazać bowiem trzeba, że aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., jest indywidualny akt lub czynność o charakterze władczym, rozstrzygające o tym, czy konkretnemu podmiotowi przysługuje określone uprawnienie wynikające z przepisu prawa albo czy ciążą na nim z mocy prawa określone obowiązki (por. postanowienie NSA z dnia 24 marca 1998 r., sygn. akt II SA 1155/97 - publ. ONSA nr 2 z 1999 r., poz. 51). Akt lub czynność musi zatem ustalać, stwierdzać bądź potwierdzać uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa. Musi istnieć ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem (bądź ich odmową) a możliwością realizacji uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa (por. postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 7 listopada 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 558/17, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w analizowanym przypadku, gdyż pisemna propozycja nie rozstrzyga żadnej sprawy ani nie kończy w inny sposób postępowania administracyjnego w danej sprawie. Dopiero bowiem ustalenie w konsekwencji jej przyjęcia nowych warunków pracy (umowa o pracę, mianowanie do służby stałej lub przygotowawczej) albo rozwiązanie tego stosunku na skutek odmowy przyjęcia propozycji, uruchamia odrębne postępowanie, w którym wydawana jest decyzja, od której, po wyczerpaniu trybu administracyjnego, przysługuje skarga do sądu administracyjnego (art. 169 ust. 4 i ust. 7 ustawy). Dodać również trzeba, że ustawodawca przewidział w art. 170 ust. 1 ustawy skutek wygaśnięcia stosunków pracy lub służbowych w przypadku nieotrzymania przez osoby zatrudnione w jednostkach Krajowej Administracji Skarbowej pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia oraz odmowy przyjęcia otrzymanej propozycji. Ustawodawca pozostawił zatem organom autonomiczne prawo do decydowania o tym, czy w ogóle danej osobie złożona zostanie propozycja dalszego zatrudnienia bądź służby, jak i wyboru rodzaju dalszego zatrudnienia. W świetle powyższego, na gruncie przedstawionych regulacji brak jest możliwości zobowiązania organu do złożenia dotychczasowemu pracownikowi propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia, gdyż w tym zakresie ustawodawca pozostawił organom swobodę wyboru. Jednocześnie podkreślić trzeba, że pisemna propozycja zatrudnienia nie jest również żadnym z postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym bądź egzekucyjnym i zabezpieczającym, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a. Skoro propozycja zatrudnienia nie jest decyzją administracyjną ani innym aktem czy czynnością zaliczoną przez ustawodawcę do kognicji sądów administracyjnych, to skarga zarzucająca organowi bezczynność w postaci niezłożenia propozycji pracownikowi podlegać musi odrzuceniu. Skarżący bowiem, jak już podano wyżej, będąc zatrudnionym na podstawie umowy o pracę pracownikiem korpusu służby cywilnej, domagał się stwierdzenia bezczynności po stronie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu w związku z nieprzedstawieniem propozycji pracy oraz domagał się zobowiązania Dyrektora do niezwłocznego złożenia propozycji pracy. Zgodnie natomiast z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1889, z późn. zm.), w sprawach dotyczących stosunku pracy w służbie cywilnej, nieuregulowanych w ustawie, stosuje się przepisy Kodeksu pracy i inne przepisy prawa pracy, zaś w ust. 2 tej regulacji przewidziano, że spory o roszczenia dotyczące stosunku pracy w służbie cywilnej rozpatrują sądy pracy. W konsekwencji uznać należy, że niniejsza sprawa, jako dotycząca stosunku pracy w służbie cywilnej, pozostaje poza zakresem kognicji sądu administracyjnego, gdyż na mocy art. 9 ust. 2 ustawy o służbie cywilnej właściwym do rozpatrywania sporów o roszczenia dotyczące stosunku pracy w służbie cywilnej są sądy pracy, to jest jednostki organizacyjne (wydziały) w ramach sądów powszechnych. Z tych wszystkich względów, stwierdzając, że niniejsza sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.