II SAB/Op 35/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi A s.c. C. T., P. K. na bezczynność Wójta Gminy Skoroszyce w przedmiocie informacji publicznej 1) zobowiązuje Wójta Gminy Skoroszyce do rozpoznania wniosku A s.c. C. T., P. K. z dnia 27 listopada 2017 r., w części dotyczącej punktu 1, w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy, 2) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, 3) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4) zasądza od Wójta Gminy Skoroszyce na rzecz A s.c. C. T., P. K. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. C. T. P. K., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą - "A s.c., dalej skarżący, wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na bezczynność Wójta Gminy Skoroszyce w zakresie nierozpatrzenia wniosku z dnia 27 listopada 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej. Wskazali, że żądana informacja dotyczyła udostępnienia kopii pism, wniosków, oświadczeń i innych dokumentów sporządzonych przez Gminę Skoroszyce lub strony umowy nr [...], o wykonanie "Otwartej strefy rekreacyjno-sportowej w [...]", związanych z okolicznościami i zakresem odstąpienia od ww. umowy. Podali, że podstawę prawną ich wniosku stanowią przepisy Konstytucji RP (art. 61 ust. 1 i ust. 2) oraz art. 4 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie o informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764, z późn. zm., dalej przywoływana jako u.d.i.p.). Wobec tak sformułowanego żądania, skarżący domagali się zobowiązania Wójta Gminy Skoroszyce do rozpoznania wniosku z dnia 27 listopada 2017 r. we wskazanym zakresie oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący podnieśli, że wnioskiem z dnia 27 listopada 2017 r. wystąpili do Wójta Gminy Skoroszyce o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: - kopii pism, wniosków, oświadczeń i innych dokumentów sporządzonych przez Gminę Skoroszyce lub strony umowy nr [...], na realizację "Otwartej strefy rekreacyjno-sportowej w [...]", dotyczących okoliczności i zakresu odstąpienia od przedmiotowej umowy; - dokumentów w zakresie wyliczenia i rozliczenia kary umownej, w szczególności kalkulacji kary umownej, dokumentów księgowych w postaci not, korekt faktur i wyciągów bankowych; - kopii pisma nr [...] z dnia 18 września 2010 r.; - kopii pisma z dnia 1 października 2012 r., dotyczącego wyznaczenia terminu inwentaryzacji; - kopii korespondencji Gminy Skoroszyce i Urzędu Marszałkowskiego, dotyczącej niewykonania przez wykonawcę w umownym terminie [...] oraz odstąpienia lub częściowego odstąpienia od umowy nr[...]; - kopii dokumentów przesłanych do Urzędu Marszałkowskiego, dotyczących rozliczenia kary umownej z tytułu odstąpienia lub częściowego odstąpienia od umowy nr [...]; - kopii dokumentów, w których Gmina Skoroszyce informowała urzędy, instytucje, uprawnione organy oraz sądy o odstąpieniu od umowy nr [...]; - kopii dzienników korespondencji wpływającej i wypływającej w zakresie dotyczącym rejestracji ww. pism i dokumentów. Skarżący zaznaczyli, że w dniu 24 stycznia 2018 r. otrzymali częściową odpowiedź na pismo z dnia 27 listopada 2017 r., jednakże do dnia 26 lutego 2018 r. Wójt Gminy Skoroszyce nie przekazał wnioskodawcom kopii pism, wniosków, oświadczeń i innych dokumentów sporządzonych przez Gminę lub strony umowy nr [...] na realizację "Otwartej strefy rekreacyjno-sportowej w [...]", a dotyczących okoliczności i zakresu odstąpienia od przedmiotowej umowy, ani też nie wydał decyzji odmownej, stosownie do art. 16 u.d.i.p. Nadmienili, że w dniu 29 stycznia 2018 r. ponowili prośbę o udzielenie informacji dotyczącej okoliczności i zakresu odstąpienia od umowy nr [...], zaś Gmina Skoroszyce w odpowiedzi poinformowała, że nie jest władna udzielać opinii prawnych i stwierdziła, że zmuszona jest odmówić. Skarżący argumentowali, że nie zwracali się do Gminy o udzielenie opinii prawnych lecz o udostępnieni informacji publicznej dotyczącej okoliczności odstąpienia od umowy nr [...]. Zauważyli, że zgodnie z § 9 ust. 3 umowy nr [...] z dnia 9 grudnia 2011 r. odstąpienie od umowy powinno nastąpić w formie pisemnej pod rygorem nieważności takiego oświadczenia i powinno zawierać uzasadnienie. Natomiast w ust. 4 wskazano, jakie inne dokumenty zostaną sporządzone na okoliczność odstąpienia od umowy. Powołując się na uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt II SAB/Wa 85/07, przekonywali, że każdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien być załatwiony bądź przez udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem, bądź przez odmowę udostępnienia, a więc wydania decyzji, jeżeli istnieją ku temu podstawy prawne. Skarżący podkreślili, że w niniejszej sprawie Wójt Gminy Skoroszyce nie podjął wskazanych działań, to zaś prowadzi do przyjęcia, że organ dopuścił się bezczynności, gdyż nie uczynił zadość żądaniom wnioskodawców. Nie wydał też stosownej decyzji ze wskazaniem podstaw i przyczyn odmowy. W konsekwencji, pozostał w bezczynności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości, ewentualnie o jej odrzucenie oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Po przytoczeniu treści wniosku skarżących z dnia 27 listopada 2017 r., organ stwierdził, że wniosek ten został sformułowany nieprecyzyjnie, w sposób niejasny. Stąd Wójt Gminy, pismem z dnia 11 grudnia 2017 r., nr [...], zwrócił się do skarżących o sprecyzowanie punktu 1, 2, 5, 6 i 7 w ten sposób, aby wynikało z niego, o jakie dokumenty dokładnie chodzi. Wójt zaznaczył, że zamiarem organu nie była chęć nieudzielenia informacji określonych w tych punktach, a jedynie ustalenie treści wniosku w taki sposób, aby była możliwość udzielenia odpowiedzi zgodnie z intencją skarżących. Organ odnotował, że pismem z dnia 24 listopada 2017 r. skarżący zostali poinformowani, iż: "Gmina Skoroszyce nigdy nie odstąpiła w całości od umowy, a tylko w takim przypadku umowa przewidywała możliwość naliczenia kar umownych. Tym samym nie było żadnych podstaw prawnych do naliczania kar umownych za odstąpienie od umowy." Dalej organ wyjaśnił, że pismem z dni 20 grudnia 2017 r. skarżący uzupełnili wniosek z dnia 27 listopada 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej w ten sposób, że rozszerzyli zakres żądanych informacji "o wszystkie dokumenty znajdujące się w posiadaniu Gminy, zawierające wskazane w tych punktach informacje dot. realizacji i rozliczenia umowy nr [...]". Wobec powyższego organ przyjął, że w pierwszym wniosku zwrócono się o kopie pism, wniosków, oświadczeń i innych dokumentów w zakresie odstąpienia od umowy, a w uzupełnieniu wniosku "o wszystkie dokumenty znajdujące się w posiadaniu Gminy". Wedle organu, uzupełniony wniosek nic nowego nie wniósł do przedmiotowej sprawy, a wręcz spowodował, że wniosek strony stał się niezrozumiały, nieprecyzyjny i nielogiczny. Wywodził organ, że dokumentacja z realizacji inwestycji obejmuje 7 segregatorów, a przetworzenie dokumentacji w nich zgromadzonych wymagałoby dużych nakładów nie tylko czasowych, a w niektórych przypadkach wykonywania kopii poza Urzędem. Ponownie zatem, organ zwrócił się do wnioskodawców o podanie, czy przez wszystkie dokumenty wymienione w punkcie 1 wniosku z dnia 27 listopada 2017 r.- rozumie się także dokumenty techniczne niestanowiące oświadczeń woli, takie jak: dokumentacja projektowa, na podstawie której realizowana była inwestycja, wezwania na spotkania rady budowy, protokoły z rady budowy, pisma dotyczące wyjaśnień rozwiązań projektowych, notatek służbowych i inne związane z procesem inwestycyjnym. Ponowne uzupełnienie wniosku - pismo wnioskodawców z dnia 10 stycznia 2018 r. – w ocenie organu, sprecyzowało w sposób odmienny niż pierwotnie, żądane dokumenty w zakresie pkt 1, ograniczając się do dokumentów stanowiących oświadczenia woli, co pozwoliłoby na przyjęcie, że "Gmina Skoroszyce nigdy nie odstąpiła od w całości od umowy". Ponadto Gmina wyjaśniła, że w pkt 2 ww. pisma skarżący zwrócili się nie o dokumenty, a o precyzyjną odpowiedź, w jakiej części Gmina Skoroszyce nie odstąpiła od umowy nr [...]. Nadto skarżący potwierdzili żądanie zawarte w zakresie pkt 2, oświadczając, że wnoszą o przekazanie dokumentów tam wskazanych, zaznaczając, że rozważą możliwość zmiany wniosku po ewentualnej obecności w Urzędzie i po osobistym przeglądnięciu dokumentacji inwestycji. Ostatecznie organ, po przeanalizowaniu wszystkich wniosków, uzupełnień i pism strony, w dniu 24 stycznia 2018 r., przekazał skarżącym dokumenty, które uznał za zgodne z wnioskiem strony. Następnie, pismem z dnia 29 stycznia 2018 r. skarżący wyrazili podziękowania za otrzymany materiał dokumentacyjny inwestycji, z jednoczesnym pozostawieniem swego żądania o udzielenie precyzyjnej odpowiedzi na pytanie, w jakiej części Gmina Skoroszyce nie odstąpiła od umowy nr [...] na wykonanie "Otwartej strefy rekreacyjno-sportowej w[...] ". Z kolei, odpowiadając w dniu 12 lutego 2018 r., na "żądanie o precyzyjną odpowiedź" - Gmina uznała, że chodzi o przekazanie w istocie opinii prawnej i dlatego odmówiła udzielenia odpowiedzi. Organ wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie nie zastosowano trybu określonego w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., ponieważ wszystkie dokumenty, którymi organ dysponował w zakresie określonym wnioskami o udzielenie informacji publicznej zostały skarżącym udostępnione. W przekonaniu organu, skarga została wniesiona przed upływem 14-dniowego terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., gdyż ostatnią odpowiedź skarżący otrzymali w dniu 19 lutego 2018 r., a w dniu 26 lutego 2018 r. została złożona skarga na bezczynność organu. W piśmie procesowym z dnia 19 maja 2018 r. skarżący oświadczyli, że podtrzymują skargę na bezczynność organu w załatwieniu wniosku z dnia 27 listopada 2017 r. Podkreślając, że skarga ogranicza się do zarzutu bezczynności organu polegającej na nieudzieleniu informacji w zakresie: pism, wniosków, oświadczeń i innych dokumentów sporządzonych przez Gminę Skoroszyce lub strony umowy nr [...], na realizację "Otwartej strefy rekreacyjno-sportowej w [...]", dotyczących okoliczności i zakresu odstąpienia od przedmiotowej umowy. Stwierdzili, że takich danych skarżący nie otrzymali. Równocześnie organ nie powiadomił ich, iż nie jest w stanie udzielić żądanej informacji, nie wydał też decyzji administracyjnej odmawiającej dostępu do informacji. Skarżący przyznali, że w sprawie udzielono częściowo informacji, zgodnie z wnioskiem, natomiast w zakresie punktu 1 organ informacji nie udzielił, nie wydał też decyzji odmownej. Skarżący dowodzili, że w sytuacji gdy organ miał świadomość, iż dokumenty dotyczące odstąpienia od umowy nie zostały sporządzone, tym samym nie znajdują się w dokumentacji na realizację "Otwartej strefy rekreacyjno-sportowej w [...]", powinien poinformować wnioskodawcę, że nie jest w stanie udzielić żądanej informacji. Zatem, wysyłanie kolejnych pism z prośbą o doprecyzowanie wniosków o udostępnienie informacji publicznej i uznawanie tego za dochowanie należytej staranności oraz żądanie wysokiej kwoty za jej przygotowanie budzi poważne zastrzeżenia skarżących. Reasumując, skarżący zaakcentowali, że uzyskanie jednoznacznej informacji i ustalenie stanu faktycznego w zakresie odstąpienia Gminy Skoroszyce od umowy nr [...], ma dla nich w dalszym ciągu znaczenie prawne w związku z ciągłą ewolucją stanowiska organu w tym zakresie i podawanie w kolejnych pismach zupełnie rozbieżnych stanowisk. W przekonaniu skarżących, w efekcie nie wiadomo jak postąpiono w przedmiocie umowy. Odnosząc się do kwestii, że skarga została złożona wobec Wójta Gminy, który jest organem reprezentującym Gminę, skarżący wskazali, że to wójt gminy jest podmiotem zobowiązanym na gruncie u.d.i.p. do udostępnienia informacji, mających charakter informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu. Dodając, że z wnioskiem w trybie u.d.i.p. może wystąpić każdy, niezależnie od tego czy pozostaje w sporze z organem czy też nie, a obowiązkiem organu jest takiej informacji udzielić lub w formie decyzji odmówić. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy - co do zasady - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm., dalej P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy. W art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. zostały wymienione - inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie Sąd - na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. - stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast, w myśl art. 149 § 2 P.p.s.a., Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. W niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu była bezczynność Wójta Gminy Skoroszyce w zakresie rozpoznania wniosku skarżących z dnia 27 listopada 2017 r., złożonego w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764, z późn. zm.), zwanej nadal u.d.i.p. Podkreślić przy tym trzeba, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie obejmowała jedynie bezczynność organu w zakresie żądania sformułowanego w pkt 1 wniosku, dotyczącego udostępnienia kopii pism, wniosków, oświadczeń i innych dokumentów sporządzonych przez Gminę Skoroszyce lub strony umowy nr [...], związanej z realizacją "Otwartej strefy rekreacyjno-sportowej w [...]", a dotyczących okoliczności i zakresu odstąpienia od przedmiotowej umowy. Dostrzec też przyjdzie, że po wymianie korespondencji między stronami, skarżący zostali powiadomieni, iż Gmina Skoroszyce nigdy nie odstąpiła w całości od umowy (pismo z dnia 24 listopada 2017 r. Zauważyć też przyjdzie, że pismem z dnia 29 stycznia 2018 r. skarżący zwrócili się z prośbą o udzielenie precyzyjnej odpowiedzi, w jakiej części Gmina Skoroszyce nie odstąpiła od umowy nr [...], uzyskując odpowiedź organu, że "Gmina nie jest władna udzielać opinii prawnych, stąd zmuszona jest odmówić". W skardze sformułowano żądanie zobowiązania organu do udzielenia wnioskowanej informacji i zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący stwierdzili, że wniosek został skierowany do właściwego organu jednostki samorządu terytorialnego, który dysponował żądaną informacją. Oceniając w pierwszej kolejności kwestię dopuszczalności skargi wniesionej w niniejszej sprawie, podkreślić należy, że wniesienie skargi na bezczynność nie zostało przez ustawodawcę ograniczone żadnym terminem. Ponadto skarga na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, gdyż u.d.i.p. w sposób kompleksowy reguluje dostęp do informacji publicznej i której uregulowania decydują o trybie postępowania w tych sprawach, nie przewiduje środka zaskarżenia w tym zakresie. W świetle powyższego stwierdzić należało, że skarga złożona w niniejszej sprawie przez skarżących jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 P.p.s.a, sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności wykazała natomiast, że skarga jest zasadna, gdyż istnieją podstawy prawne do stwierdzenia bezczynności Wójta Gminy Skoroszyce w zakresie rozpoznania wskazanego w skardze żądania, sformułowanego w pkt 1 wniosku z dnia 27 listopada 2017 r. Z uwagi na przedmiot skargi zauważyć przyjdzie, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ (podmiot zobowiązany) nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Przy czym, dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu (podmiotu zobowiązanego), że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2011 r., s. 109-110; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 kwietnia 2007 r., sygn. akt VII SAB/Wa 71/06, dostępny na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). W sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej sąd administracyjny bada, czy żądanie zostało skierowane do podmiotu zobowiązanego w ustawie do udostępnienia informacji publicznych oraz, czy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Poza tym sąd administracyjny musi ocenić, jakie działania podjęto w celu załatwienia wniosku, czy zostały dokonane w prawem wymaganej formie, a jeśli udzielono żądanej informacji, czy została ona udzielona w pełni, a więc, czy podmiot zobowiązany wywiązał się ze wszystkich obowiązków nałożonych ustawą (por. wyrok NSA z 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 3109/12, powołana strona internetowa). Zaistnienie bezczynności związane jest natomiast z brakiem podjęcia przez zobowiązany organ odpowiednich czynności ostatecznie zmierzających do rozpoznania wniosku, określonych w ustawie. W świetle art. 4 ust. 1 u.d.i.p. nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, że Wójt Gminy Skoroszyce jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej. Zgodnie ze wskazaną regulacją, do udostępniania informacji publicznej obowiązane są bowiem władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. W art. 6 ust. 1 ustawy pojęcie to ustawodawca doprecyzował poprzez wymienienie rodzajów spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. W szczególności według art. 6 ust. 1 ustawy, informację publiczną stanowi informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje (pkt 2 lit. d), a także dane publiczne, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (pkt 4 lit. a tiret pierwsze), jak też stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych. Komentowany przepis art. 6 ust. 1 ustawy zawiera jednak tylko przykładowy katalog spraw, w związku z czym dla prawidłowego ustalenia znaczenia tego pojęcia uwzględnić należy także zapisy Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 ustala prawo obywatela do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, oraz innych osób i jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na podstawie wskazanych powyżej przepisów przyjąć trzeba, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego przez kogo zostały wytworzone. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Ustawa nie przewiduje żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej i jej udostępnienie ma formę czynności materialno-technicznej. Stosownie do art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej powinno nastąpić w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem. Jednocześnie, w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przewidziana została forma decyzji dla odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz dla umorzenia postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Z kolei, jeśli żądanie strony nie dotyczy informacji publicznej, wniosek podlega załatwieniu poprzez pisemne powiadomienie wnioskodawcy. Podkreślić przy tym trzeba, że obowiązek rozpoznania wniosku na zasadach wynikających z zapisów u.d.i.p. aktualizuje się jedynie wówczas, gdy organ jest w posiadaniu żądanej informacji. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 3 u.d.i.p., podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, obowiązane są do udostępnienia informacji publicznej wówczas, gdy są w jej posiadaniu. W przeciwnym przypadku obowiązek udostępnienia informacji nie występuje, a dla uchylenia się od zarzutu bezczynności w tym przedmiocie wystarczające jest poinformowanie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanej informacji. Na tej też podstawie przyjąć należy, że bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej wystąpi wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia tej informacji, będący w jej posiadaniu, nie podejmuje w przewidzianym terminie odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W niniejszej sprawie Wójt Gminy Skoroszyce w istocie do dnia rozpoznania przez Sąd skargi nie załatwił wniosku skarżących z dnia 27 listopada 2017 r. o udzielenie informacji publicznej w zakresie żądania (pytania) zawartego w pkt 1 wniosku. Zauważyć przyjdzie, że wniosek skarżących w tym zakresie, sprecyzowany dodatkowo w piśmie z dnia 29 stycznia 2018 r., zawierał jasno sformułowane pytanie o przedstawienie dokumentów dotyczących okoliczności i zakresu odstąpienia Gminy Skoroszyce o wykonanie inwestycji pod nazwą "Otwarta strefa rekreacyjno-sportowej w [...] ". W ocenie Sądu, wyjaśnienia przedstawione w pismach organu opisanych wyżej sprowadzając się do konstatacji, że Gmina Skoroszyce w całości nigdy nie odstąpiła od umowy nr [...]. Zatem nie odnoszą się do pytania o zakres ewentualnego odstąpienia od przedmiotowej umowy, jeśli oświadczenie woli Gminy dotyczyło tylko odstąpienia od umowy w części. Skarżący konsekwentnie domagali się podania informacji, czy Gmina Skoroszyce odstąpiła od przedmiotowej umowy w części , czy też nie. Na tak zadane pytanie nie uzyskali jednoznacznej odpowiedzi. Oznacza to, że stanowisko organu nie odnosi do konkretnego pytania. W tym kontekście niezrozumiała jest wypowiedź organu podana w piśmie z 12 lutego 2018 r., że Gmina Skoroszyce nie jest władna udzielać opinii prawnej, w sytuacji gdy skarżący nie zwracali się o taki dokument. W związku z czym, nie można przyjąć, że treść pisma skierowanego do skarżących stanowi pełną odpowiedź na pytanie zadane w punkcie 1 przedmiotowego wniosku. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku, stwierdzając jednocześnie w pkt 2 sentencji wyroku bezczynność organu. Zdaniem Sądu, wskazana bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt 3 sentencji wyroku, w oparciu o art. 149 § 1a P.p.s.a. Oceniając tę kwestę Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, podczas gdy w niniejszej sprawie nie sposób uznać, że zaniechanie organu było zamierzone, czy też miało na celu utrudnienie skarżącej dostępu do informacji publicznej. W niniejszej sprawie nie zachodził przypadek oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, czy też lekceważenia wniosku skarżącej. Organ, po otrzymaniu od wniosku skarżących, aczkolwiek wadliwie, to jednak wyraził swoje stanowisko w licznej korespondencji kierowanej do strony, odpowiadając w części na pytanie zadane w trybie u.d.i.p. Stwierdzona bezczynność nie była wynikiem złej woli organu, lecz skutkiem błędnej wykładni przepisów ustawy i wadliwej interpretacji zgłoszonych przez skarżących żądań. W związku z zasadnością skargi, na podstawie art. 200 P.p.s.a., uwzględniono wniosek o zasądzenie na rzecz skarżących od organu kosztów postępowania, o których orzeczono w pkt 4 sentencji wyroku. Koszty te obejmują kwotę 100 zł, uiszczoną tytułem wpisu od skargi.