II SAB/Op 50/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant Referent stażysta Dorota Ziółecka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność A. Spółka z o.o. w [...] w przedmiocie informacji publicznej 1) umarza postępowanie, 2) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3) zasądza od A. Spółka z o.o. w [...] na rzecz skarżącego K. J. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę, w której zarzucił organowi - Zakładowi "A" spółka z o.o. w [...] (dalej jako Spółka) bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi podał, że wskazana jako organ Spółka ma charakter gminnej spółki komunalnej o 100% udziale Gminy Głuchołazy. Wyjaśnił, że we wniosku z dnia 28 kwietnia 2014 r. zwrócił się udostępnienie informacji w formie dokumentów związanych z realizowaną za publiczne pieniądze inwestycją, obejmujących: umowę z wykonawcą "B" sp. z o.o. we [...]; dziennik budowy prowadzony dla inwestycji "Rekultywacja składowiska odpadów komunalnych w [...]", dokumentacji powykonawczej przedmiotowej inwestycji, protokołów z narad, protokołów konieczności i negocjacji, korespondencji z wykonawcą i inspektorem nadzoru, a także innych umów związanych z realizacją ww. inwestycji. Skarżący zarzucił, że w odpowiedzi na swój wniosek otrzymał pismo niezawierające żądanych danych, stąd skarga jest zasadna, bowiem strona przeciwna w dalszym ciągu pozostaje w bezczynności w załatwieniu przedmiotowego wniosku. W odpowiedzi na skargę Spółka wskazała, że skarga w trybie art. 54 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi została uwzględniona w całości, a żądane informacje udzielone w formie korespondencji mejlowej. W piśmie procesowym z dnia 23 lipca 2014 r. skarżący przyznał, że strona przeciwna po wniesieniu skargi, udzieliła informacji publicznej, przesyłając stosowną dokumentację w formie elektronicznej na płytach CD. W związku z powyższym wniósł o zniesienie terminu rozprawy, umorzenie postępowania i obciążenie Spółki kosztami procesu, w tym kosztami zastępstwa procesowego i opłaty od pełnomocnictwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Na wstępie odnotować należy, że stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, przy czym - na zasadzie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. - rozpoznają skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a, w tym również w sprawie bezczynności organu na niewydanie decyzji (art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a.). W myśl art. 149 § 1 P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W przypadku wniesienia skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma bowiem na celu ochronę praw strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Podkreślić również należy, że badając zasadność skargi na bezczynność sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego. W okolicznościach niniejszej sprawy stwierdzić trzeba, że z uwagi na przesłanie wskazanej dokumentacji, a więc wobec wykonania przez organ czynności materialno-technicznej, jakiej domagał się skarżący, brak było podstaw do uwzględnienia żądania skargi. Tym samym organ przestał tkwić w bezczynności, a postępowanie sądowe w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe. W sprawie zaistniała zatem przesłanka skutkująca koniecznością umorzenia postępowania, wynikająca z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (por. uchwała NSA z 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, ONSAiwsa 2009 nr 4, poz. 63). Ostatnio powołany przepis stanowi, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono z innych przyczyn bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu tego przepisu zachodzi wówczas, gdy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku zajdą zdarzenia, które czynią wydanie wyroku zbędnym lub niedopuszczalnym. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, co uzasadniało umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Załatwienie sprawy administracyjnej przed datą orzekania przez Sąd, prowadzące do umorzenia postępowania, nie zwalnia jednak Sądu z obowiązku rozpoznania skargi, wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., w pozostałym zakresie objętym dyspozycją art. 149 P.p.s.a., który w aktualnym brzmieniu, ustalonym od dnia 17 maja 2011 r. przepisem art. 14 pkt 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. z 2011 r. nr 34, poz. 173), zawiera w § 1 zdanie drugie, w którym mowa o jednoczesnym stwierdzeniu przez sąd, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wynika z tego, że uwzględnienie skargi na podstawie art. 149 P.p.s.a. nie sprowadza się jedynie do zobowiązania organu do wydania aktu w określonym terminie, ale polega także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy było to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego. Można uznać za utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że użycie w art. 149 § 1 wyrazu "jednocześnie" oznacza, iż brak zobowiązania organu do wydania aktu, tj. zastosowania środka określonego w ustawie, nie wyklucza orzekania w przedmiocie rażącego charakteru przewlekłości czy bezczynności organu. Wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2013 r., I OSK 2325/12, LEX nr 1269646). Oceniając stopień naruszenia prawa w świetle art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu, z akt sprawy wynika, że organ informował skarżącego o swoim stanowisku, po czym przesłał żądane dane. W konsekwencji, nie zaistniały również podstawy do wymierzenia organowi z urzędu grzywny w trybie art. 149 § 2 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 wydano na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. Natomiast orzeczenie o kosztach uzasadnia przepis art. 201 § 1 oraz art. 205 P.p.s.a.