II SAB/Op 6/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Sachanbińska – spr. Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Asesor sądowy Elżbieta Naumowicz Protokolant: st. sekr. sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi L. Ś. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oddala skargę. L. Ś. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Prezydenta Miasta oraz Wojewody [...]. Wskazał, że w dniu 10 grudnia 2003 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O., przekazał według właściwości Prezydentowi Miasta w O. jego wniosek z dnia 13 grudnia 2002 r. w sprawie udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych w budynku mieszkalno-warsztatowym w O., przy ul. [...] (działka nr A). Od tego czasu, do dnia wniesienia skargi, Prezydent Miasta [...] nawet nie wszczął postępowania, a przede wszystkim nie wydał w przedmiotowej sprawie oczekiwanej przez skarżącego decyzji. Działając w ten sposób organ zignorował przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, jak i przepisy Prawa budowlanego, z których wyraźnie wynika, iż jeśli właściwy organ nie wyda decyzji w sprawie pozwolenia na budowę w terminie dwóch miesięcy od dnia złożenia wniosku, to organ wyższego stopnia wymierza temu organowi karę w wysokości 500 złotych za każdy dzień zwłoki. Niezależnie od powyższego skarżący wyjaśnił, że w dniu 18 marca 2004 r. skierował do Wojewody [...] zażalenie, w oparciu o treść art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, jednak organ ten nie wykazał żadnego działania w sprawie. Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2004 r., sygn. akt II SAB/Op 7/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę na bezczynność Wojewody [...]. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta [...] wniósł o jej oddalenie. Podał, iż wniosek z dnia 13 grudnia 2002 r., w którym L. Ś. zwrócił się o wydanie decyzji na wznowienie robót budowlanych w obiekcie budynku mieszkalno-warsztatowym oraz wydanie pozwolenia na budowę komory lakierniczej (dobudowa do istniejącego budynku) został przekazany, pismem z dnia 24 grudnia 2002 r., do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jak organu właściwego. W związku ze stanowiskiem organu nadzoru, iż budowa komory lakierniczej nie pozostaje we właściwości tego organu, Prezydent Miasta [...] w dniu 15 lipca 2003 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania z wniosku L. Ś. z dnia 23 czerwca 2003 r., który stanowił kontynuację wniosku z dnia 13 grudnia 2002 r. Z uwagi na okoliczność, że inwestycja mająca polegać na rozbudowie budynku mieszkalno-warsztatowego o komorę lakierniczą należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zwrócono się w dniu 16 lipca 2003 r. do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. oraz Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta [...] o opinię w sprawie obowiązku sporządzenia raportu oraz jego zakresu, skąd otrzymano stanowisko w niniejszej sprawie w dniu 11 sierpnia 2003 r. (postanowienie P.P.I.S w O.) i w dniu 21 sierpnia 2003 r. (postanowienie W.O.Ś.iR.). O stwierdzenie nieważności postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego wystąpił L. Ś. pismem z dnia 2 września 2003 r., najpierw do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, a następnie do Głównego Inspektora Sanitarnego. Postępowanie prowadzone przez Prezydenta Miasta [...] zostało w dniu 13 października 2003 r. zawieszone z uwagi na fakt toczącego się postępowania w tej samej sprawie (rozbudowa budynku mieszkalno-warsztatowego, do którego planowano dobudowę komory lakierniczej) przed organem nadzoru budowlanego. Zawieszenie postępowania zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewody [...] z dnia 2 grudnia 2003 r. Postępowanie prowadzone przez organy nadzoru budowlanego zostało ostatecznie zakończone decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 listopada 2003 r., a następnie - pismem z dnia 10 grudnia 2003 r. – Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. przekazał Prezydentowi Miasta [...] do załatwienia wniosek L. Ś. z dnia 13 grudnia 2002 r. Prezydent prowadził już postępowanie w sprawie objętej częścią wniosku z dnia 13 grudnia 2002 r., a dotyczącej pozwolenia na budowę komory lakierniczej, lecz postępowanie to było zawieszone. Po otrzymaniu rozstrzygnięć organów nadzoru budowlanego podjęto postępowanie w sprawie, co nastąpiło w dniu 19 stycznia 2004 r., a następnie – postanowieniem z dnia 20 stycznia 2004 r. – stwierdzono obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, które w wyniku wniesienia przez L. Ś. zażalenia zostało uchylone przez Wojewodę [...]. Dnia 6 kwietnia 2004 r. ponownie wydano postanowienie o obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, i tym razem Wojewoda [...], po rozpatrzeniu zażalenia L. Ś., utrzymał je w mocy postanowieniem z dnia 31 maja 2004 r. Prezydent Miasta [...] dodał, że na dzień sporządzenia odpowiedzi na skargę, tj. 30 czerwca 2004 r., postępowanie jest w toku, gdyż L. Ś. nie przedłożył jeszcze żądanego raportu. W trakcie rozprawy sądowej L. Ś. podtrzymał żądanie skargi i argumenty w niej zawarte. Wyjaśnił, że dopiero 31 grudnia 2004 r. otrzymał pozwolenie na przebudowę budynku i dobudowę komory lakierniczej. Prezydent Miasta [...] nie zawiadomił o prowadzeniu postępowania w sprawie dokończenia budowy, ani też o tym, że prowadzi równolegle dwa postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Badając zasadność skargi na bezczynność organu administracji państwowej, polegającą na niewydaniu decyzji administracyjnej w ustalonym przepisami terminie, przede wszystkim sprawdzenia wymaga, czy przedmiot żądania stanowi sprawę administracyjną, rozstrzyganą w formie aktu (lub czynności) mieszczącego się w zakresie działania sądów administracyjnych. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z treścią art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), zwanej dalej p.s.a., sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na bezczynność organu, którego obowiązkiem było załatwienie sprawy poprzez wydanie decyzji administracyjnej; postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające co do istoty sprawy; postanowienie w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; lub przez podjęcie innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, które dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Złożony przez skarżącego wniosek obejmował m.in. żądanie udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, co niewątpliwie świadczy o tym, że mamy do czynienia ze sprawą o charakterze administracyjnym, regulowaną przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.), zwanej dalej Prawo budowlane. Stosownie do treści art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, w sprawach tego rodzaju właściwy organ (administracji publicznej) wydaje "decyzję", zatem realizacja zgłoszonego przez skarżącego żądania sprowadza się do wydania aktu, przewidzianego w treści art. 3 § 2 pkt 1 p.s.a. W dalszej kolejności ustalić należało, czy skarżący, przed wniesieniem skargi do Sądu, spełnił formalny wymóg złożenia w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia, o którym mowa w treści art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a. Z materiału dokumentacyjnego sprawy wynika, że L. Ś. wniósł do Wojewody [...] zażalenie (pismo z dnia 17 marca 2004 r.) na nieterminowe załatwienie sprawy przez Prezydenta Miasta [...], wyczerpał zatem tok instancji przed organem wyższego stopnia. Ustalenia poczynione w powyższym zakresie pozwoliły Sądowi przejść do merytorycznej oceny złożonej skargi. Przypomnieć trzeba, że L. Ś., zarówno w skardze, jak i w zażaleniu skierowanym do Wojewody [...] wyraźnie zarzucił Prezydentowi Miasta [...] bezczynność polegającą na nierozpoznaniu jego wniosku z dnia 13 grudnia 2002 r., dotyczącego udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych w budynku mieszkalno-warsztatowym w O., przy ul. [...]. Sprecyzował, iż w sprawie tej, od czasu przekazania Prezydentowi wniosku przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O., tj. od 10 grudnia 2003 r., nie została podjęta żadna decyzja. Pamiętać także należy, że L. Ś. miał pełne rozeznanie, iż przed organem architektoniczno-budowlanym toczy się postępowanie (z wniosku z dnia 13 grudnia 2002 r.) w zakresie rozbudowy przedmiotowego budynku o komorę lakierniczą, gdyż czynnie w tym postępowaniu uczestniczył. W tych okolicznościach, mając na względzie również fakt, iż w trakcie rozprawy sądowej skarżący powtórzył żądanie skargi, nie może być wątpliwości, iż L. Ś. chodziło o bezczynność wyrażającą się w niewydaniu decyzji, o której mowa w treści art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, i że oczekiwał jej podjęcia przez Prezydenta Miasta [...]. Tę ostatnią uwagę poczyniono dlatego, że zarzut bezczynności przypisano organowi, który nie jest właściwy do załatwienia wskazanej skargą sprawy. Otóż, stosownie do treści art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego zadania i kompetencje w sprawach określonych m.in treścią art. 51 Prawa budowlanego należą do właściwości Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jako organu pierwszej instancji, a nie do organu architektoniczno-budowlanego. W tym miejscu informacyjnie należy podać, iż poprzednio obowiązujące przepisy Prawa budowlanego, w jego brzmieniu na dzień składania wniosku, podobnie regulowały kwestie właściwości organów w sprawach pozwoleń na wznowienie robót budowlanych (patrz art. 51 ust. 1 a i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.). W tej sytuacji zarzut bezczynności Prezydenta Miasta [...], polegającej na niezałatwieniu sprawy związanej z udzieleniem pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, jest bezzasadny, jako że przedmiotowa sprawa pozostaje poza kompetencjami tego organu. Lapidarnie rzecz ujmując, nie można mówić o bezczynności organu, skoro nie jest on zobligowany do załatwienia zgłoszonego żądania. Powiedziane dotychczas czyni zbędnym badanie dochowania przez skarżony organ ustalonych treścią art. 35 § 1 – 3 k.p.a. terminów, a w konsekwencji i wypowiadanie się, czy organ ten pozostaje w nieuzasadnionej zwłoce. Z uwagi na powyższe, skargę należało oddalić, na podstawie art. 152 p.s.a.